ทดลองอ่าน นวลหยกงาม เล่ม 10 บทที่ 9

อี๋อวี้กระดากใจอยู่บ้าง แต่นางไม่มีแม้แต่แรงยกมือแล้วจะดื่มยาเองได้อย่างไร นางอ้าปากกินทีละคำๆ ระหว่างนั้นยังอ้างคำพูดของเหยาฮ่วง บอกกับเหยาจื่อชีเสียงเอื่อยๆ

“ดีชั่วพวกเราเคยเป็นเพื่อนบ้านใกล้เรือนเคียงกัน เจ้าเรียกข้าว่าแม่นางๆ ไม่ขาด ข้าจะเรียกเจ้าว่าจื่อชีก็ไม่ถนัดแล้ว”

เหยาจื่อชียังขี้อายดุจเดียวกับสามปีก่อน นางหน้าแดงเรื่อๆ เอ่ยเสียงอ่อย “ข้านึกว่าตอนนั้นท่านพ่อข้าทำแบบนั้นกับพวกเจ้า แล้วเจ้า…เจ้า…”

นางกล่าววาจาครึ่งๆ กลางๆ แล้วเอ่ยปากต่อไม่ออก แต่อี๋อวี้รู้ว่านางหมายถึงเรื่องที่หลี่ไท่ส่งคนมาตำบลหลงเฉวียนจะจับตัวเหยาปู้จื้อไปช่วยถอนพิษให้ เขาอาศัยลานด้านหลังของเรือนพวกนางหลบหนี ซ้ำวางยาสลบพวกนางทั้งครอบครัวจนต้องรับเคราะห์แทน

อี๋อวี้ชำเลืองมองเหยาฮ่วงที่ยังยิ้มอย่างไม่รู้สึกรู้สาแล้ว ลอบทอดถอนใจที่ไยบิดาพรรค์นี้ให้กำเนิดบุตรสาวแบบนี้ได้ ก่อนจะกล่าวเสียงเบา “นี่เป็นเรื่องอดีตไปแล้ว อย่าเอ่ยถึงอีกเลย ก็ให้เป็นอย่างเมื่อก่อน ข้าเรียกเจ้าว่าจื่อชี เจ้าเรียกข้าว่าเสี่ยวอวี้ดีหรือไม่”

“ดี” เหยาจื่อชีตอบคำหนึ่งเสียงค่อยๆ หากความดีใจฉายชัดในดวงตา นางอยู่ในป้อมปราสาทแดงแต่วัยเยาว์ เพราะเป็นธิดาเผ่า นางก็เลยไม่มีเพื่อนเล่น ภายหลังร่อนเร่พเนจรอยู่ในยุทธภพกับเหยาฮ่วง ไร้ที่พำนักเป็นหลักแหล่ง อย่าว่าแต่สหาย กระทั่งคนรุ่นราวคราวเดียวที่พูดคุยกันได้ก็ยังไม่มี เมื่อเห็นอี๋อวี้ไม่ถือสาความผิดในหนหลัง นางจะไม่ยินดีได้เช่นไร

อี๋อวี้ดื่มยาแล้วนั่งอยู่ในลานไม่ถึงครึ่งเค่อ พอยาออกฤทธิ์ก็เริ่มง่วงงุน หลูซื่อประคองนางกลับห้องไปนอน เห็นเหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดขึ้นบนหน้าผากบุตรสาว หมุนกายไปจะบิดผ้ามาเช็ดให้ กลับถูกนางกระตุกชายเสื้อเบาๆ

“ท่านแม่”

“มีอะไรหรือ” หลูซื่อก้มตัวไปใกล้ๆ

“พวกเราออกมาหลายวันนี้ ได้…ได้ส่งข่าวคราวกลับไปบอกทางสวนผูเจินไหมเจ้าคะ”

พวกนางจากมาโดยไม่บอกไม่กล่าว ถ้าเกิดหลี่ไท่มาหาแล้วไม่เจอใครจะทำอย่างไร แม้นางโกรธเคืองเขา ในอกสุมแน่นไปด้วยความคับข้องใจ แต่ก็ไม่อยากให้เขาเป็นห่วง

ไหนเลยหลูซื่อจะไม่รู้ความหมายในถ้อยคำบุตรสาว สีหน้านางนิ่งขึงไปก่อนนั่งลงข้างเตียง เอื้อมมือลูบกระหม่อมอี๋อวี้ พลางกล่าวอย่างจนปัญญา “ข้าได้ยินลุงหานของเจ้าพูดว่ามีคนข้างนอกมากมายกำลังตามล้างแค้นท่านหมอเหยาอยู่ เรื่องที่เขาอาศัยอยู่ที่นี่จะให้คนอื่นล่วงรู้ไม่ได้ ถ้าพวกเราบุ่มบ่ามส่งสารออกไปจนแพร่งพรายร่องรอยของเขา อย่างนี้จะไม่เป็นการให้ร้ายพวกเขาสองพ่อลูกหรือ เป็นเด็กดีนะ เจ้าพักรักษาตัวอย่างสบายใจ พอหายสนิทแล้วพวกเราค่อยกลับ”

ยามดึกวันนั้นตอนออกจากสวนผูเจิน หานลี่เป็นสารถีควบรถม้าพาพวกนางแม่ลูกสองคนมุ่งหน้ามาที่ป่าเขาไม่ไกลจากเมืองหลวงแห่งนี้อย่างลับๆ ยังไม่เอ่ยถึงว่าเขารู้ว่าเหยาฮ่วงอยู่ที่นี่ได้อย่างไร ด้านเหยาฮ่วงนั้นขโมยม้วนคัมภีร์ยาพิษของป้อมปราสาทแดงมาแล้วหลบหนีซ่อนตัวนานสามปี ทันทีที่ถูกคนพบตัว ผลลัพธ์คงเลวร้ายจนไม่กล้าจะนึกภาพเป็นแน่แท้

อี๋อวี้ครุ่นคิดลึกลงไปถึงชั้นนี้แล้วจำต้องหยุดความคิดไว้ ตั้งหน้าตั้งตาพักฟื้นอยากรีบหายโดยไวจึงจะกลับไปได้ นางหาได้รู้ไม่ว่าเพราะตนป่วยหนักในครั้งนี้ พวกหลูซื่อกับหานลี่นั้นต่างคนต่างคิดอ่านบางอย่างในใจไว้

“เฮ้อ…” หลูซื่อเห็นบุตรสาวหลับตาลงไม่นานก็หลับไป นางถอนใจเบาๆ เฮือกหนึ่งแล้วนั่งอยู่ตรงหัวเตียงเป็นเวลานานถึงลุกขึ้นไปบิดผ้า