ทดลองอ่าน นางแอ่นขับขาน สกุณาแซ่ซ้อง บทที่ 169-170

“ตอนนี้พวกเราควรทำอย่างไรกันดีขอรับ” ราชบัณฑิตฟู่ถามอย่างร้อนใจ “ฮ่องเต้หนีไปเสียแล้ว ต่อให้พวกเรายึดเมืองหลวงไว้ได้ก็ไม่ถูกทำนองคลองธรรม แล้วจะผลักดันให้ท่านโหวน้อยหมิงอวี่ขึ้นครองราชย์ได้อย่างไร”

เหวินโซ่วซานเองก็อยากได้คำตอบไม่น้อยไปกว่ากันเลยสักนิด ฮ่องเต้ยังอยู่ ซ้ำไม่ได้สละบัลลังก์ พวกเขามีแต่ต้องไล่ตามไปรบต่อถึงหลีโจว ทว่านั่นก็เป็นอาณาเขตของกงชินอ๋อง

ควรทำเช่นไรดี

เวลานั้นเองเสียงทารกร้องไห้จ้าดังก้องสะท้อนไปทั้งวังหลวง ทุกคนสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ เหวินโซ่วซานขมวดคิ้ว ขณะที่ราชบัณฑิตฟู่อุทาน “เยี่ยนกุ้ยเฟย!”

สตรีหนึ่งเดียวที่ตั้งครรภ์ในตำหนักในของกู้เจาเป่ยมีเพียงเสิ่นกุยเยี่ยนเท่านั้น ทว่าฮ่องเต้รักนางดุจดวงใจ เหตุใดจนวังหลวงถูกตีแตกแล้วนางถึงยังอยู่ที่นี่เล่า

ทุกคนเดินไปตามเสียง

เสียงสตรีหลายคนร้องไห้ดังออกมาจากตำหนักหย่งเหออันโอ่อ่า เมื่อเปิดประตูตำหนักใหญ่เข้าไปก็เห็นนางกำนัลคนหนึ่งกำลังอุ้มทารกแรกเกิดร้องไห้น้ำตารินด้วยความปีติ “ปลอดภัยทั้งมารดาและบุตร…ปลอดภัยทั้งมารดาและบุตร…”

เกาจิ่นซิ่วเหลือบตาขึ้นมาเห็นกลุ่มคนตรงหน้าประตูก็หน้าซีดทันที

เหวินโซ่วซานนำราชบัณฑิตฟู่เดินเข้ามาข้างใน กวาดตามองเสิ่นกุยเยี่ยนที่นอนหลับตาอยู่บนเตียงคล้ายหมดสติแวบหนึ่ง ก่อนจะหยุดสายตาอยู่บนร่างทารกที่กำลังร้องไห้จ้า

“โอรสมังกร?”

เป่าซั่นมองคนเหล่านั้นอย่างตื่นตระหนกพลางอุ้มองค์ชายถอยหลังกรูด “พวกเจ้าจะทำอะไร นี่เป็นห้องพระประสูติของพระชายา พวกเจ้าเข้ามาตามใจชอบได้หรือ!”

“พระชายา?” ราชบัณฑิตฟู่ร้องหึ “จนฮ่องเต้หนีไปแล้ว เจ้ายังเรียกนางว่าพระชายาอีก”

เป่าซั่นผงะ

ฮ่องเต้ทรงหนีไปแล้ว? เป็นไปได้อย่างไรกัน เจ้านายของข้ายังอยู่ที่นี่ ฮ่องเต้จะหนีไปก่อนได้อย่างไร

เหวินโซ่วซานย่างเท้าเข้ามาช้าๆ แล้วเอื้อมมือมาหานาง “ส่งเด็กมาให้ข้าอุ้ม”

“ไม่…” เป่าซั่นสั่นไปทั้งตัว ขณะถอยไปที่เตียงเสิ่นกุยเยี่ยน “พวกเจ้าคิดจะทำอะไร”

เกาจิ่นซิ่วก็หวาดหวั่นพรั่นพรึงไม่แพ้กัน เสิ่นกุยเยี่ยนคลอดบุตรชายเสียด้วย แย่แล้วทีนี้!

เหวินโซ่วซานเอื้อมมือไปแย่งทารกมาอุ้ม คร้านจะต่อปากต่อคำด้วยให้มากความ

ทว่าเขายังไม่ทันได้แตะถูกผ้าห่อตัวทารกก็ถูกปัดมือทิ้งโดยแรง จากนั้นสตรีผมสยายก็กระโจนเข้ามาผลักเขาออกไปแล้วเอาตัวบังทารกไว้อย่างปกป้อง

“พระชายา!” เป่าซั่นน้ำตาไหลพราก “ยังทรงลงจากแท่นบรรทมไม่ได้นะเพคะ…”

คลอดบุตรแทบจะใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี ไม่อาจเดินเหินได้ แม้ทารกจะคลอดง่าย แต่ก็ใช่ว่าความเจ็บปวดทางกายของมารดาจะลดลง

เสิ่นกุยเยี่ยนเองก็ไม่อยากลุก แต่หากนางไม่ลุก ใครเล่าจะยังเข้ามาช่วยปกป้องบุตรของนาง

“เขาเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของข้า ผู้ใดมันกล้าแตะต้อง” ลมหายใจของเสิ่นกุยเยี่ยนรวยรินเต็มที หากแต่ดวงตายังเป็นประกายวาวโรจน์ นางมองพระอัยกาเหวินที่อยู่ตรงหน้าพลางเอ่ยเสียงเข้ม

เหวินโซ่วซานแม้จะโกรธจัด แต่เมื่อเห็นสตรีดุดันราวกับเสียสติผู้นี้ก็ยังนึกหวาดกลัวเล็กน้อย

“วังหลวงเป็นของพวกเราแล้ว” ทว่าเหวินโซ่วซานจะยอมถูกสตรีกดข่มได้อย่างไร เขายืนเต็มสองเท้าพลางคำรามอย่างกราดเกรี้ยว “อย่านึกว่าตนเองสูงส่งเลิศเลอนักเลย ตอนนี้เจ้าเป็นเพียงเชลยเท่านั้น”

ลูกน้อยที่อยู่ข้างหลังร้องไห้ไม่หยุด เสิ่นกุยเยี่ยนมองออกไปยังท้องฟ้าด้านนอก

มืดมนอึมครึม แม้แต่ในอากาศยังมีกลิ่นคาวเลือด ที่แท้เมืองหลวงก็ถูกตีแตกแล้ว

“ฝ่าบาทเล่า” นางถามเสียงแผ่ว

ราชบัณฑิตฟู่แค่นหัวเราะ “ฮ่องเต้พาคนของตนเองหนีไปนานแล้ว ไม่สนใจสักนิดว่าเจ้าจะเป็นหรือตาย”

ร่างแบบบางแข็งทื่อไปเล็กน้อย เสิ่นกุยเยี่ยนมองคนพูดนิ่งๆ อยู่สักพัก ก่อนจะหันไปรับบุตรมาอุ้มไว้

กู้เจาเป่ย…มารับข้าไม่ทันสินะ น่าเสียดายเหลือเกินที่เขาไม่ได้เห็นหน้าบุตรคนนี้แต่แรกเกิด ข้าผิดเองที่รั้นจะอยู่ในเมืองหลวงเพราะไม่อยากแยกจากเขา

สุดท้ายตอนนี้ก็ยังต้องแยกจากกันอยู่ดี

เหวินโซ่วซานมองทารกในอ้อมแขนนางแล้วตาเป็นประกาย จากนั้นก็เม้มปาก “พระชายาทรงอยากเลี้ยงดูองค์ชายน้อยให้เติบใหญ่อย่างปลอดภัยหรือไม่ จะทรงเป็นกุ้ยเฟยต่อไปก็ได้ ความเป็นอยู่จะไม่ต่างจากแต่ก่อนแม้แต่น้อย”

เสิ่นกุยเยี่ยนหัวเราะเบาๆ สวรรค์ช่างไม่ยุติธรรมเอาเสียเลยที่ให้นางคลอดบุตรชายในยามวิกฤต เมื่อเป็นเช่นนี้นางก็ไม่มีทางเลือกแล้วจริงๆ หากไม่ตายไปด้วยกันกับบุตรก็ต้องอาศัยบุตรมีชีวิตอยู่ต่อไป

นางเลือกอย่างหลังเพราะนางยังอยาก…ยังอยากเห็นหน้ากู้เจาเป่ยอีกสักครั้ง