ทดลองอ่าน นางแอ่นขับขาน สกุณาแซ่ซ้อง บทที่ 7-8

บ่าวมายืนตรงประตูเรือนแล้ว เสิ่นกุยเยี่ยนมองคนตรงหน้าโดยไม่มีท่าทีตอบสนองมากนัก นางเพียงสั่งบ่าวที่เพิ่งเข้ามา “คุมตัวไปให้พ่อบ้านจัดการ”

เมื่อถูกกดบ่าเอาไว้กู้เจาเป่ยถึงได้สติกลับมา เขาถามพลางขมวดคิ้ว “เจ้านึกว่าข้าเป็นหัวขโมยหรือ”

ซ้ำยังจะส่งตัวให้พ่อบ้านจัดการอีก?

เสิ่นกุยเยี่ยนกวาดตามองเขาตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับไปคุกเข่าบนเบาะรองอีกครั้ง “ต่อให้เป็นจอมโจรยิ่งใหญ่จากที่ใดก็มาทำลายความสงบของมารดาข้าไม่ได้”

ทุกข์หนักจนความเป็นเหตุเป็นผลไม่ทำงานแล้วจริงๆ คุณชายรูปงามเช่นเขามายืนอยู่ตรงหน้า นางกลับเฉยชาใส่ หมายความว่านางจมอยู่กับความโศกเศร้ามากเกินไปแล้ว

กู้เจาเป่ยมองสตรีตรงหน้าด้วยความสงสัย จากนั้นก็สลัดตัวจากการควบคุมของบ่าวที่อยู่ด้านหลัง ก้าวมาคุกเข่าดังตุ้บลงข้างๆ เสิ่นกุยเยี่ยน

“ท่านป้าใช่หรือไม่ ผู้น้อยกู้เจาเป่ย ประสงค์จะแต่งคุณหนูสามสกุลเสิ่นมาเป็นภรรยา ขอให้ท่านป้าได้โปรดติดตามไปดูด้วย” คนพูดตาปรือครึ่งหนึ่งด้วยความมึนเมา แต่ก็ยังโขกศีรษะสามครั้งให้ป้ายวิญญาณฉินอี๋เหนียงที่อยู่บนโต๊ะอย่างคล่องแคล่วเรียบร้อย

เสิ่นกุยเยี่ยนตัวแข็งทื่อ บ่าวที่อยู่ด้านหลังก็อึ้งไปด้วยความตกตะลึงเช่นกัน

กู้เจาเป่ย? นี่มันคุณชายสี่สกุลกู้ผู้มีชื่อเสียงลือกระฉ่อนไปทั้งเมืองหลวงไม่ใช่หรือ

เป่าซั่นกับเฟิ่งเซี่ยวได้ยินเสียงเอะอะก็รีบรุดกลับมา เห็นคนกิริยาไม่สำรวมผู้หนึ่งลากเสิ่นกุยเยี่ยนออกจากเรือนพอดี

“คุณชายสี่?” เฟิ่งเซี่ยวหน้าถอดสี มือก็กำแน่นขึ้นเมื่อเห็นว่าคนผู้นั้นเป็นใคร “ท่านมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรขอรับ”

บ่าวไพร่สกุลเสิ่นกำลังละล้าละลังว่าจะเข้าไปดึงผู้บุกรุกออกมาดีหรือไม่ พอได้ยินเฟิ่งเซี่ยวร้องเรียกแล้ว จึงไม่มีใครกล้าทำอะไรสุ่มสี่สุ่มห้า กู้เจาเป่ยเดินตุปัดตุเป๋ไปทางเรือนใหญ่อย่างไม่สนใจใครทั้งนั้นโดยลากเสิ่นกุยเยี่ยนไปด้วยตลอดทาง

ฝนยังไม่หยุดตก ทั้งสองเดินออกมาเพียงครู่เดียวเสื้อผ้าก็เปียกปอน เสิ่นกุยเยี่ยนขมวดคิ้วมองคนตรงหน้า “ท่านเมาหรือ”

“ไม่ได้เมา!” กู้เจาเป่ยตอบพลางหัวเราะร่า “อยากให้ข้าเดินตรงๆ ให้ดูหรือไม่เล่า”

เสิ่นกุยเยี่ยน “…”

ยามนี้เป็นเวลาดึกสงัด คนสกุลเสิ่นที่เหนื่อยมาทั้งวันล้วนแต่เข้านอนหมดแล้ว แต่กลับต้องตื่นเพราะคนผู้นี้ นายผู้เฒ่าเสิ่นสวมเสื้อคลุมเดินออกมาดูว่าเกิดอะไรขึ้น

“ข้าจะแต่งงานกับคุณหนูสามของท่าน” กู้เจาเป่ยจับแขนเสิ่นกุยเยี่ยนร้องพลางบอกเจ้าของจวนอยู่กลางลานเรือนใหญ่ “ยกบุตรสาวคนที่สามของท่านให้แต่งงานกับข้าเถอะ!”

นายผู้เฒ่าเสิ่นหน้าซีดเผือด ผู้ใดก็รู้กันทั้งนั้นว่าคุณชายสี่สกุลกู้เป็นบุรุษที่แต่งงานด้วยไม่ได้ เรือนหลังเลี้ยงอนุไว้เป็นโขยงยังพอทำเนา แต่เรื่องการเรื่องงานยังไม่เอาไหน ไร้ซึ่งผลงานใดๆ ทั้งสิ้น เป็นตัวล้างผลาญที่ดีแต่กินเที่ยวไปวันๆ เท่านั้น หากยกเสิ่นกุยเยี่ยนให้แต่งงานด้วย ชีวิตนางจะมีความสุขได้อีกหรือ

ทว่าเสิ่นฮูหยินกลับเห็นเป็นเรื่องสนุก ฉินอี๋เหนียงตายลง เสิ่นกุยหย่าออกเรือนแล้ว ใจนางไม่มีอะไรต้องห่วงพะวงอีก หากเสิ่นกุยเยี่ยนแต่งงานกับคุณชายเสเพลคนนี้ได้ นางจะรื่นเริงใจอย่างยิ่งทีเดียว

“คุณชายกู้ เรื่องนี้…” นายผู้เฒ่าเสิ่นไม่รู้จะพูดอย่างไรดี ได้แต่หันไปมองบุตรสาว

เสิ่นกุยเยี่ยนพยายามดึงแขนหนีตลอดเวลา มายื้อยุดฉุดกระชากกันต่อหน้าธารกำนัลเช่นนี้ น่าเกลียดน้อยเสียเมื่อไร ทว่ามือของอีกฝ่ายทั้งร้อนทั้งทรงพลังเหลือแสน นางพยายามเท่าไรก็สลัดไม่หลุด

“ข้าไม่แต่ง” นางว่า “มารดาแท้ๆ ของข้าเพิ่งตาย ตามหลักข้าต้องครองตัวไว้ทุกข์”

กู้เจาเป่ยยิ้มอย่างหน้าไม่อาย แล้วถามด้วยน้ำเสียงทะเล้น “เจ้าต้องครองตัวไว้ทุกข์ให้ท่านป้านานเท่าไรกันเชียว ข้ารอได้ ถึงอย่างไรข้าก็หมายตาเจ้าแล้ว เจ้าอยากแต่งก็แต่งอย่างยินดี ไม่อยากแต่งก็แต่งอย่างไม่ยินดี แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องแต่งงานกับข้า”

เสิ่นกุยเยี่ยนถลึงตามอง แล้วเงื้อเท้ากระทืบหลังเท้าอีกฝ่ายอย่างอดไม่ได้ ภายในอกยังแน่นไปด้วยความคับแค้นไร้ที่ระบาย ใครนึกอยากโผล่มารังแกนางก็จะรังแกได้อย่างนั้นหรือ

กู้เจาเป่ยเจ็บจนหน้าเขียว กัดฟันพูดกับนาง “หากกระทืบเท้าข้าหัก สามีเจ้าจะเดินขาเป๋เอานะ!”

* พยัคฆ์ไม่ออกลูกเป็นสุนัข เป็นสำนวนที่ใช้เป็นคำชม หมายถึงบิดาที่โดดเด่นย่อมมีบุตรที่ไม่ธรรมดา

* เหอเถา หมายถึงวอลนัท

** เงื่อนคล้องใจ เป็นสัญลักษณ์ของความรักระหว่างชายหญิง ใช้เส้นไหมถักร้อยพันเกี่ยวเป็นลวดลายซับซ้อน ในบางครั้งยังมีรูปทรงคล้ายหัวใจ

* ถ้วยชา เป็นการนับเวลาแบบหนึ่งของจีน โดยหนึ่งถ้วยชาใช้เปรียบเวลาที่สั้นมาก เทียบเวลาประมาณ 10-15 นาที

ติดตามตอนต่อไปวันที่ 15 มิ.ย. 66 เวลา 12.00 น.