ทดลองอ่าน นิยายเรื่องนี้ข้าไม่ได้เขียน! บทที่ 1

บทที่หนึ่ง

 หลินหว่าน อืม ตอนนี้ควรเรียกว่าหลี่หลิงหว่านแล้วกระมัง สองแขนของนางกอดเข่าขมวดคิ้วงามนั่งอยู่บนตั่งไม้ข้างหน้าต่างพลางครุ่นคิดถึงเรื่องราวในภายภาคหน้า

ในเมื่อรู้ฉากจบอันน่าอนาถของเจ้าของร่างเดิมอยู่แล้ว นางย่อมคิดหาหนทางเปลี่ยนแปลงจุดจบอย่างแน่นอน เอาแต่นั่งร้องไห้รอความตายอยู่ที่นี่หาใช่นิสัยของนาง

เมื่อครู่นางตั้งใจครุ่นคิดอย่างจริงจังแล้ว รู้สึกว่าส่วนสำคัญอยู่ที่ช่วงระยะเวลาห้าปีตั้งแต่เจ้าของร่างเดิมอายุแปดขวบจนถึงตอนอายุสิบสามปีที่ไม่รู้เรื่องราวเหล่านี้ และก็เป็นเพราะไม่รู้เรื่องราวในช่วงนี้ถึงได้ยิ่งเหมาะในการเปลี่ยนแปลง หลี่หลิงหว่านยังคิดว่านิยายเรื่องนี้นางเป็นผู้เขียนขึ้นเอง กวาดตามองไปทั่วโลกใบนี้ยังจะมีใครเข้าใจได้ทุกตัวละคร หรือรู้ถึงสถานการณ์ภายหน้าว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไปได้มากกว่านางอีก นิ้วทองคำ อ้วนๆ เช่นนี้นางย่อมนำมาใช้ให้เป็นประโยชน์อยู่แล้ว

คิดมาถึงตรงนี้ในใจหลี่หลิงหว่านก็รู้สึกมีความมั่นใจเต็มเปี่ยม เฉกเช่นทฤษฎีผีเสื้อขยับปีก ในเมื่อตอนนี้เจ้าของร่างเดิมได้ตายไปแล้วและเปลี่ยนเป็นนางมาสวมร่างแทน เช่นนั้นเหตุการณ์ในภายภาคหน้าก็ย่อมมีการเปลี่ยนแปลงด้วยอย่างแน่นอน ยิ่งไปกว่านั้นนางยังกระจ่างแจ้งดีถึงเหตุการณ์ในอนาคตที่จะส่งผลร้ายต่อตนเอง ซึ่งนางสามารถหลีกเลี่ยงก่อนล่วงหน้าได้

ความจริงแล้วนางก็ไม่ได้ต้องการไขว่คว้าอะไรมากมาย นางแค่ไม่อยากตาย เพียงหวังใช้ชีวิตอย่างสงบสุขไปจนแก่ได้ก็เพียงพอแล้ว และถ้าอยากไปให้ถึงเป้าหมายนี้ จุดสำคัญที่สุดของเรื่องนี้ก็อยู่ที่หลี่เหวยหยวนแล้ว

จุดจบของเจ้าของร่างเดิมในนิยายนั้นจะตกไปอยู่ในมือของหลี่เหวยหยวน มิหนำซ้ำยังถูกเขาตัดลิ้น ป้อนหญ้าไส้ขาดอย่างวิปริต ทนทรมานอยู่กว่าสามชั่วยาม ถึงจะตายไป

คิดมาถึงตรงนี้หลี่หลิงหว่านก็ขอขมาเจ้าของร่างเดิมอยู่ในใจเงียบๆ ทั้งประณามความโหดร้ายของตนเองไปรอบหนึ่ง จากนั้นจึงปลุกความฮึกเหิมขึ้นมาแล้วเริ่มกำหนดเป้าหมายจากสถานการณ์ในปัจจุบัน

ตามนิยายแล้วเจ้าของร่างเดิมจะถูกหลี่เหวยหยวนฆ่าตายตอนอายุสิบเจ็ดปี ขณะนั้นหลี่เหวยหยวนอายุยี่สิบสอง ทว่าตอนนี้หลี่เหวยหยวนเพิ่งจะอายุสิบสาม แม้ชีวิตในวัยเด็กของเขาจะไม่สวยงามมากนัก ถูกเจ้าของร่างเดิมหลี่หลิงหว่านกลั่นแกล้งรังแกมาไม่น้อยในช่วงหลายปีนี้ แต่หลี่หลิงหว่านก็รู้สึกว่าทุกอย่างยังแก้ไขทันอยู่

คิดไปคิดมานางก็กำหนดวิธีที่ตนเองสามารถกระทำได้จริงเพื่อไปให้ถึงเป้าหมายในตอนนี้ นั่นก็คือการสร้างความประทับใจดีๆ ทั้งต้องพยายามสร้างความประทับใจดีๆ ต่อหน้าหลี่เหวยหยวนอย่างสุดชีวิตด้วย!

ในนิยายตัวละครหลี่เหวยหยวนเป็นตัวประกอบชายที่มีอารมณ์ร้าย ภายในใจบิดเบี้ยววิปริตถึงที่สุด เป็นลูกพี่ลูกน้องชายของหลี่หลิงหว่าน ตอนที่เขียนนางอิงตามความคิดที่ว่าทุกคนที่เกิดมาไม่มีใครเป็นคนวิปริตตั้งแต่แรก ดังนั้นนางจึงได้ปูพื้นหลังให้เขาครั้งใหญ่

เดิมที ‘ตู้ซื่อ’ มารดาผู้ให้กำเนิดเขาเป็นบุตรสาวของรองข้าหลวงตรวจการฝ่ายขวา สังกัดสำนักตรวจการนครหลวง แต่ภายหลังรองข้าหลวงผู้นี้ได้ไปล่วงเกินขุนนางผู้มีอำนาจในราชสำนักคนหนึ่งเข้าจนถูกเนรเทศไปยังชายแดนทั้งครอบครัว ในระหว่างที่เดินทางไปชายแดนยังถูกขุนนางผู้นั้นใช้ลูกไม้ สุดท้ายทุกคนในครอบครัวของรองข้าหลวงก็เสียชีวิตทั้งหมด นายท่านผู้เฒ่าสกุลหลี่เกรงว่าจะมีปัญหาตามมาจึงตัดสินใจส่งตู้ซื่อไปยังอารามชีแห่งหนึ่ง บอกกับคนนอกเพียงแค่ไปถือศีลภาวนา หารู้ไม่ว่าบรรดาแม่ชีในอารามกับภิกษุในวัดข้างเคียงมีความสัมพันธ์ลับๆ คอยไปมาหาสู่สนิทสนมกัน ภิกษุรูปนั้นเองก็มักมากในกามยิ่ง เมื่อเห็นตู้ซื่อมีหน้าตางดงามจึงอาศัยโอกาสในคืนเดือนมืดคืนหนึ่งกระทำการขืนใจตู้ซื่อ และในครั้งเดียวนั้นตู้ซื่อก็ได้ตั้งครรภ์ขึ้นมาเงียบๆ แต่เพื่อชื่อเสียงของตนเอง ตู้ซื่อย่อมไม่อาจโวยวาย ทุกวันทำได้เพียงร้องไห้น้ำตาอาบหน้า เฝิงหมัวมัว แม่นมของนางรับรู้เรื่องนี้ นอกจากร่วมร้องไห้เป็นเพื่อนนางและสบถด่าว่านายท่านผู้เฒ่าสกุลหลี่ว่าไม่ใช่คนแล้ว ยังเป็นคนช่วยออกความคิดให้ตู้ซื่ออีกด้วย

อย่างไรก็ไม่อาจอาศัยอยู่ในสถานที่ย่ำแย่นี้ได้ตลอดไป อีกทั้งเมื่อสองปีก่อนตู้ซื่อก็ได้ให้กำเนิดบุตรสาวคนหนึ่ง ตอนนี้นางถูกส่งมา ‘ถือศีลเงียบๆ’ ที่อารามชีแห่งนี้ แล้วบุตรสาวผู้นั้นจะทำอย่างไรเล่า เดิมทีนายท่านผู้เฒ่าสกุลหลี่ก็เป็นคนยกย่องชนชั้นสูงเหยียบย่ำชนชั้นล่างเช่นนี้อยู่แล้ว ต่อให้เป็นหลานสาวแท้ๆ ของเขาเอง แต่เขาจะรักใคร่เอ็นดูจากใจจริงได้หรือ ดังนั้นเจตนาของเฝิงหมัวมัวก็คือต้องการให้คนส่งจดหมายแจ้งกลับไปยังสกุลหลี่ บอกว่าเด็กในท้องคนนี้ของตู้ซื่อเป็นบุตรของหลี่ซิวซงสามีนาง ตู้ซื่อมาถึงอารามชีแห่งนี้แล้วถึงเพิ่งรู้ว่าตนเองตั้งครรภ์ ยามนี้อยู่ในอารามชีอย่างยากลำบาก ในเมื่อตู้ซื่อตั้งครรภ์แล้ว ต่อให้นายท่านผู้เฒ่าสกุลหลี่ไม่เห็นแก่ตู้ซื่อ อย่างน้อยก็ต้องเห็นแก่เด็กในท้องและยอมรับตู้ซื่อกลับจวนไป ขอเพียงนางได้กลับไป ทุกอย่างย่อมไม่มีปัญหาอะไรแล้ว