ทดลองอ่าน นิยายเรื่องนี้ข้าไม่ได้เขียน! เล่ม 3 บทที่ 9-10

ทว่าขอแค่เป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับหลี่หลิงหว่าน หลี่เหวยหยวนไม่เคยยอมถอยให้สักครึ่งก้าว ยามนั้นแววตาที่เขามองฉุนอวี๋ฉีเองก็เย็นชาเฉียบขาดขึ้นมาเช่นกัน

ผ่านไปครู่หนึ่ง สุดท้ายยังคงเป็นฉุนอวี๋ฉีที่สอดมือในแขนเสื้อ เขาหัวเราะเบาๆ ก่อนจะเอ่ยปากขึ้นมาก่อน “ใช่แล้ว ผู้น้อยได้ยินชื่อเสียงเรียงนามของท่านเจ้าอาวาสมานาน วันนี้ตั้งใจมาขอคำชี้แนะ ไม่คิดว่าจะบังเอิญพบใต้เท้าหลี่กับคุณหนูหลี่ที่นี่ด้วย”

ยามนี้หลี่เหวยหยวนจึงได้รู้ว่าผู้ที่ยืนอยู่ด้านข้างคือท่านเจ้าอาวาส

ตอนที่เขาเป็นเด็กเคยพบท่านเจ้าอาวาสมาก่อน ยามนั้นก็เป็นเพราะคำทำนายไม่กี่ประโยคของท่านเจ้าอาวาสที่ทำให้ฮูหยินผู้เฒ่ารู้สึกรังเกียจเขานับแต่นั้น และยังปล่อยให้ผู้คนในจวนสกุลหลี่ดูถูกเหยียบย่ำเขาเช่นนั้น

พูดได้ว่าความยากลำบากในหลายปีที่ผ่านมาของเขานั้น ท่านเจ้าอาวาสผู้นี้ก็เป็นคนที่ต้องรับผิดชอบเป็นส่วนมาก สายตาที่หลี่เหวยหยวนมองท่านเจ้าอาวาสจึงประสงค์ร้ายเป็นอย่างยิ่ง

ท่านเจ้าอาวาสสัมผัสความรู้สึกของหลี่เหวยหยวนได้เช่นกัน ทว่าฉากหน้ายังคงสงบเยือกเย็น สายตาของเขามองหลี่เหวยหยวน ฉุนอวี๋ฉี และหลี่หลิงหว่าน จากนั้นเขาก็ก้มหน้าหลุบตา สองมือประกบ ก่อนพึมพำนามพระพุทธองค์คำหนึ่ง

ชั่วขณะนั้นในใจหลี่หลิงหว่านรู้สึกตื่นเต้นมากจริงๆ นางเกรงว่าท่านเจ้าอาวาสจะเอ่ยคำพูดชี้นำอะไรออกมา หลี่เหวยหยวนกับฉุนอวี๋ฉีล้วนเป็นยอดคน หากให้ทั้งสองคนจับสังเกตอะไรขึ้นมาได้จริงๆ ล่ะก็ เช่นนั้นทุกคนย่อมมีปัญหาใหญ่แล้ว

โชคยังดีที่หลังจากท่านเจ้าอาวาสพึมพำนามพระพุทธองค์ออกมาคำหนึ่งแล้วก็ไม่ได้เอ่ยอะไรขึ้นมาอีก เพียงแค่กล่าวลาพวกเขาทั้งสามคนอย่างมีมารยาท จากนั้นจึงกลับตัวเดินจากไป

หลี่หลิงหว่านมองส่งท่านเจ้าอาวาสเดินจากไปไกล หัวใจที่เอาแต่กระวนกระวายมาโดยตลอดพลันสงบลงได้บ้างในที่สุด

และอย่างรวดเร็ว หัวใจที่เพิ่งสงบลงได้ก็กระดอนขึ้นสูงอีกครั้ง เพราะนางได้ยินฉุนอวี๋ฉีเอ่ยถามนางว่า “คุณหนูหลี่เคยพบท่านเจ้าอาวาสมาก่อนหรือ”

หลี่หลิงหว่านรู้ว่าเป็นเพราะเมื่อครู่เขาได้ยินบทสนทนาระหว่างนางกับท่านเจ้าอาวาส ในใจเกิดความสงสัยจึงได้ถามประโยคนี้ออกมา

ความจริงหากไม่มีหลี่เหวยหยวนอยู่ข้างกายเช่นนี้ นางคงสามารถกล่าวโป้ปดออกไปได้เลย บอกว่าตนเองเคยรู้จักท่านเจ้าอาวาสมาก่อน ประโยคสนทนาระหว่างทั้งสองคนเมื่อครู่นี้คงมีแต่จะทำให้ฉุนอวี๋ฉีรู้สึกว่านางเคยมีบุญคุณต่อท่านเจ้าอาวาส ท่านเจ้าอาวาสจึงได้เอ่ยคำพูดอย่าง ‘บุญคุณดุจบิดามารดา’ ออกมา แต่ยามนี้มีหลี่เหวยหยวนอยู่ข้างกาย…

หลี่หลิงหว่านรู้สึกอยากกุมขมับจริงๆ ตบตาคนนี้ไปได้ กลับตบตาอีกคนไม่รอด หรือตบตาคนนั้นไปได้ ก็ย่อมตบตาอีกคนไม่รอดเช่นเดียวกัน

สุดท้ายนางทำได้เพียงตอบกลับอย่างสัตย์ซื่อ “ไม่รู้จักเจ้าค่ะ” ยังดีที่จากนั้นนางยังเอ่ยต่ออย่างมีไหวพริบว่า “เพียงแต่ดูเหมือนว่าท่านเจ้าอาวาสผู้นี้จะจำคนผิดเสียแล้วเจ้าค่ะ เขาถึงกับคิดว่าข้ามีบุญคุณต่อเขา”

ฉุนอวี๋ฉีไม่ได้กล่าววาจา สายตาที่มองนางยังแฝงแววครุ่นคิด