ทดลองอ่าน นิยายเรื่องนี้ข้าไม่ได้เขียน! เล่ม 3 บทที่ 9-10

ทว่าฉุนอวี๋ฉีได้เห็นภาพทั้งหมดนี้แล้ว ในใจเขาพลันเกิดความคิดที่กระทั่งตัวเขาเองยังไม่อยากจะเชื่อขึ้นมา

ความใส่ใจและความปรารถนาอยากครอบครองที่หลี่เหวยหยวนมีต่อหลี่หลิงหว่านนั้นเกินขอบเขตที่ลูกพี่ลูกน้องชายมีต่อลูกพี่ลูกน้องหญิงไปนานแล้ว พวกเขาสองคนเป็นลูกพี่ลูกน้องกันจริงๆ หรือ แต่ดูจากท่าทีที่หลี่หลิงหว่านมีต่อหลี่เหวยหยวนแล้ว แม้จะมีท่าทีดูพึ่งพิง ทว่าบางครั้งก็มีความหวาดกลัวด้วยเช่นกัน ระหว่างพวกเขาทั้งสองคนที่สุดแล้วเกิดอะไรขึ้นกันแน่

ฉุนอวี๋ฉีรู้สึกว่าตนเองคิดมากเกินไปแล้วจริงๆ หรือหลังจากที่เขากลับไปแล้วควรสั่งให้คนไปตรวจสอบเรื่องราวทั้งหมดของหลี่เหวยหยวนกับหลี่หลิงหว่านดีๆ สักหน กระนั้นสายตาที่ฉุนอวี๋ฉีมองไปยังหลี่เหวยหยวนกับหลี่หลิงหว่านกลับแฝงไปด้วยความสนใจตามเดิม

หลี่เหวยหยวนย่อมไม่พอใจที่ได้เห็นฉุนอวี๋ฉีใช้สายตาสนใจเช่นนี้มองหลี่หลิงหว่าน เขาจึงเปิดปากกล่าวลาฉุนอวี๋ฉีอย่างมีมารยาท “ทุกคนในครอบครัวกำลังรอข้ากับน้องสาวกลับไปที่เรือนพักด้านหลัง ต้องขอตัวก่อนแล้ว วันหน้าค่อยพบกันใหม่”

ฉุนอวี๋ฉีผงกศีรษะให้เขา สีหน้ากลับมาเปี่ยมด้วยความสง่างามเฉกเช่นยามปกติอีกครั้ง “ใต้เท้าหลี่ คุณหนูหลี่ ไว้พบกันใหม่”

จากนั้นเขาก็มองส่งแผ่นหลังของหลี่เหวยหยวนกับหลี่หลิงหว่านไปจนลับสายตา

ฉุนอวี๋ฉีมองออกว่าหลี่เหวยหยวนยังคงเป็นห่วงเรื่องที่มือของหลี่หลิงหว่านถูกเขาทำให้บาดเจ็บหรือไม่ ดังนั้นขณะที่เขาเดินไปจึงคว้ามือของนางขึ้นมาสำรวจอย่างละเอียด จากนั้นไม่รู้ว่าพวกเขาเอ่ยถึงอะไรกัน จึงได้เห็นหลี่หลิงหว่านหันหน้ามายิ้มสดใสให้เขา ส่วนหลี่เหวยหยวนก็ยกมือขึ้นลูบศีรษะนางเบาๆ

ความรู้สึกไม่สบายใจผุดขึ้นมาอีกครั้ง สีหน้าฉุนอวี๋ฉีค่อยๆ เคร่งขรึมลง

ฉางชิงผู้ติดตามข้างกายที่คอยยืนอยู่ข้างหลังฉุนอวี๋ฉีมาตลอดยามนี้ได้เดินขึ้นมาข้างหน้าแล้วเอ่ยถามอย่างนอบน้อม “ซื่อจื่อ ยามนี้พวกเราจะกลับกันเลยหรือไม่”

วันนี้ตอนเช้าฉุนอวี๋ฉีเอ่ยขึ้นมาว่าเมื่อไม่กี่วันก่อนได้ยินคนพูดว่าที่วัดเฉิงเอินมีต้นพุดซ้อนออกดอกอย่างงดงามอยู่หลายต้น จึงอยากมาชื่นชมดูสักหน ส่วนเรื่องเกี่ยวกับพระพุทธองค์ ฉุนอวี๋ฉีไม่ได้ศรัทธาสักเท่าไรนัก ดังนั้นหลังจากที่ชื่นชมดอกพุดซ้อนเรียบร้อยแล้ว เขาจึงเดินสำรวจอยู่ในอุโบสถต่างๆ ไปเรื่อยๆ ไม่ได้มีเจตนาจะคุกเข่าโขกศีรษะให้แก่พระโพธิสัตว์องค์ใดทั้งนั้น แต่เมื่อครู่จู่ๆ เขาก็ได้เห็นหลี่หลิงหว่านอยู่ด้านนอกอุโบสถ ยามนั้นฉุนอวี๋ฉีก็อยากจะออกไปสนทนากับหลี่หลิงหว่านตั้งแต่แรกแล้ว คิดไม่ถึงว่าท่านเจ้าอาวาสจะเข้ามาพูดคุยกับหลี่หลิงหว่านเสียก่อน

อย่างไรยามนี้ก็ได้ชมดอกพุดซ้อนแล้ว หลี่หลิงหว่านก็ไปแล้ว ฉางชิงคิดว่าซื่อจื่อเองก็ควรจะกลับได้แล้วเช่นกัน

คิดไม่ถึงว่าฉุนอวี๋ฉีกลับสอดมืออยู่ในแขนเสื้อ สายตาทอดมองไปยังทิศที่หลี่เหวยหยวนกับหลี่หลิงหว่านเดินไปโดยไม่เอ่ยอะไร

ขณะที่ฉางชิงคิดอยากถามขึ้นมาอีกหน เขาก็ได้ยินเสียงเนิบช้าของฉุนอวี๋ฉีดังขึ้นมากะทันหัน “ไม่ พวกเราจะยังไม่กลับไปตอนนี้” ชะงักไปเล็กน้อยก่อนเอ่ยสั่งเขา “เจ้าไปตามหาภิกษุในวัด บอกเขาว่าต้องการเรือนพัก คืนนี้ข้าจะพักผ่อนอยู่ในวัดเฉิงเอินแห่งนี้”

ดูจากท่าทางของหลี่เหวยหยวนและหลี่หลิงหว่านแล้ว วันนี้สกุลหลี่ของพวกเขาน่าจะออกมาจุดธูปไหว้พระด้วยกันทั้งหมด แต่วันนี้อากาศร้อน พวกเขายังไม่น่าจะจากไปในทันที เกรงว่าจะค้างคืนอยู่ที่วัดเฉิงเอินแห่งนี้คืนหนึ่งเสียมากกว่า ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เขาเองก็จะรั้งอยู่ด้วย บางทีอาจมีโอกาสได้พบกับหลี่หลิงหว่านอีกครั้งก็ได้