ทดลองอ่าน นิยายเรื่องนี้ข้าไม่ได้เขียน! บทที่ 12-13

เรือนอี๋เหอที่นางอาศัยอยู่บนพื้นจะปูด้วยพรมผืนหนา รอบด้านวางประดับด้วยเครื่องเรือนและของตกแต่งเต็มไปหมด ทั้งยังจุดกระถางไฟตลอดทั้งวันทั้งคืน ดังนั้นนางจึงไม่รู้สึกหนาวเท่าไรนัก ทว่าภายในห้องของหลี่เหวยหยวนนี้ ด้วยมีสิ่งของตั้งวางประดับอยู่น้อย ห้องจึงดูกว้างเป็นพิเศษ เมื่อรวมกับที่เขาไม่ได้จุดกระถางไฟแม้แต่กระถางเดียว จึงทำให้หลี่หลิงหว่านรู้สึกหนาวมากยิ่งขึ้นไปอีก

แม้ในอ้อมกอดของหลี่หลิงหว่านจะอุ้มเตาพกอุ่นๆ เอาไว้ใบหนึ่งอยู่แล้ว แต่ต่อให้มีเตาพกนางก็ยังรู้สึกหนาวอยู่ดี มองไปยังหลี่เหวยหยวนอีกที เห็นเขานั่งอยู่บนเก้าอี้ที่ไม่มีแม้แต่เบาะปูรองแบบนั้น เกรงว่าเขาจะรู้สึกหนาวมากกว่านางเป็นแน่ หลี่หลิงหว่านจึงเอ่ยปากถามเขา “พี่ชาย พี่ไม่หนาวหรือเจ้าคะ”

หลี่เหวยหยวนกลับตอบออกมาอย่างรวดเร็วยิ่งนัก เพียงฟังคำพูดนี้แล้วก็ชวนให้ในใจรู้สึกหวาดหวั่น

“เจ้าหนาว? หากหนาวก็กลับไปเสียเถอะ ข้าไม่ได้ขอร้องให้เจ้าอยู่เฝ้าคืนข้ามปีเป็นเพื่อนข้า”

ฟังคำพูดนี้ของหลี่เหวยหยวนแล้ว หลี่หลิงหว่านรู้สึกราวกับเลือดในอกถูกกลั้นเอาไว้ที่ลำคอ คายไม่ออกกลืนไม่ลงอยู่ครึ่งค่อนวัน มารดาเถอะ อยากจะเอาฝ่ามือไปทักทายใบหน้าเจ้าจริงๆ จากนั้นก็บอกกับเจ้าว่ามารดาไม่เอาใจเจ้าแล้ว เจ้าคิดจะทำอย่างไรก็ทำไปเถอะ

ริมฝีปากของนางเม้มแน่น สองมือที่อยู่ในแขนเสื้อก็สั่นระริกด้วยความโมโหอย่างห้ามไม่อยู่ แต่นางยังคงพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ทั้งปลอบใจตนเองไม่หยุดว่า อย่าโมโหๆ โทสะทั้งหมดที่ข้าได้รับในตอนนี้ล้วนมีเพื่อชีวิตดีๆ ในวันข้างหน้า

เทียบกับการมีชีวิตแล้ว แค่โทสะเล็กๆ น้อยๆ ยังจะนับเป็นอะไรได้อีก รอหลังจากเหตุการณ์ที่ควรเกิดทั้งหลายได้ผ่านไปหมดสิ้นแล้ว นางค่อยชำระบัญชีแค้นในวันนี้กับหลี่เหวยหยวนก็ไม่สาย

ตอนจบสุดท้ายของหลี่เหวยหยวนที่นางเขียนไว้นั้นก็เข้ากับประโยคเก่าๆ ที่ว่า ‘ทิ้งไว้เพียงพื้นขาวโล่งไร้ขอบเขต’ ไม่เพียงในมือจะไม่หลงเหลืออำนาจใดๆ ท้ายที่สุดเขาจะยังเสียสติอีกด้วย

ฮ่าๆ ขอเพียงข้าสามารถมีชีวิตอยู่ต่อไปดีๆ ได้ ถึงเวลานั้นจะยังจัดการกับคนเสียสติผู้หนึ่งไม่ได้เชียวหรือ ในใจหลี่หลิงหว่านจินตนาการว่าได้ทิ่มแทงคนเสียสติที่ชื่อว่าหลี่เหวยหยวนผู้นั้นอย่างโหดเหี้ยมไปหลายรู

หลังจากที่นางครุ่นคิดไปมาแล้วก็ลุกขึ้นยืน ก่อนจะเดินไปยังเบื้องหน้าโต๊ะหนังสือของหลี่เหวยหยวน

“พี่ชาย ข้าให้พี่เจ้าค่ะ” สองมือของนางยื่นเตาพกทรงฟักทองที่ตนอุ้มอยู่ในอ้อมแขนมาตลอดส่งให้เขา

ในใจหลี่เหวยหยวนหวั่นไหวเล็กน้อย เขาเงยหน้าขึ้นมองนาง รอยยิ้มบนใบหน้าของเด็กหญิงมองแล้วก็ดูจริงใจไม่มีนอกมีในจริงๆ

“พี่ชาย พอพี่มีเตาพกใบนี้แล้ว หลังจากนี้ยามที่พี่อ่านตำราก็จะไม่หนาวอีกต่อไป”

เมื่อครู่ที่นางถามข้าว่าหนาวหรือไม่ ไม่ได้เป็นเพราะว่าตัวนางหนาว แต่เพราะเป็นห่วงว่าข้าจะหนาว?

คิดถึงตรงนี้มือที่ถือตำราของหลี่เหวยหยวนก็สั่นน้อยๆ เขามองนางโดยไม่พูดอะไรแม้แต่คำเดียวเช่นเดิม