ทดลองอ่าน นิยายเรื่องนี้ข้าไม่ได้เขียน! บทที่ 14

บทที่สิบสี่

 ระหว่างที่รอเสี่ยวซานกลับมา หลี่หลิงหว่านก็ลุกขึ้นเดินไปมาจนทั่วห้อง เอาแต่นั่งยองๆ อยู่นานจนขารู้สึกชาราวกับถูกเข็มนับพันเล่มแทงอย่างไรอย่างนั้น กระทั่งนางยากจะทนไหว

โชคดีที่หลี่เหวยหยวนไม่ได้ห้ามเรื่องที่นางเดินไปเดินมาในห้องเขาเช่นนี้ เขายังคงนั่งคุกเข่าข้างหนึ่งเขี่ยกระถางไฟตรงหน้า ใช้ไม้คีบปลายทองแดงในมือคอยพลิกถ่านที่อยู่ข้างในอย่างช้าๆ ไปตามเดิม

เปลวเทียนกับไฟจากถ่านหลอมละลายความเย็นชาตรงหว่างคิ้วของหลี่เหวยหยวน ทำให้ตัวเขาในยามนี้มองดูแล้วให้ความรู้สึกราวกับเป็นเด็กหนุ่มผู้หล่อเหลาสง่างามคนหนึ่ง

หลี่หลิงหว่านคอยเหลือบมองใบหน้าด้านข้างอันไร้ที่ติของเขาอยู่บ่อยครั้ง หลังจากนั้นนางก็เคลิบเคลิ้มหลงมัวเมา สีหน้าภาคภูมิใจขณะคิดว่า ให้ตายสิ ช่างหล่อจริงๆ นี่เป็นตัวละครที่ข้าเขียนขึ้นมาเองกับมือเชียวนะ แต่อีกทางหนึ่งก็คิดด้วยสีหน้าโศกเศร้าว่า เหตุใดข้าจะต้องข้ามมิติมาเป็นตัวประกอบหญิงที่สุดท้ายก็ถูกเขาฆ่าตายคนนี้ด้วยเล่า หากข้ามมิติมาเป็นนางเอกจะยอดเยี่ยมเพียงใดนะ มีประกายความเป็นนางเอกติดตัว ไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น รอให้พวกเขามาคอยรับใช้ที่ใต้ฝ่าเท้าของตนเองก็พอแล้ว เฮ้อ!

ความทุกข์สุขในใจผสมปนเป ดั่งเปลวเพลิงกับน้ำแข็งปะทะกัน สุดท้ายหลี่หลิงหว่านที่เศร้าโศกก็เจอเก้าอี้ไม้ไผ่ตัวเล็กอยู่ที่บริเวณมุมห้องห้องหนึ่ง สองมือเล็กๆ ย้ายเก้าอี้มาที่ตรงหน้าหลี่เหวยหยวน นางเงยหน้าเอ่ยยิ้มแย้มกับเขา “พี่ชาย นั่งสิเจ้าคะ”

นางรู้สึกว่าตนเองไม่ได้กำลังประจบเอาใจ แต่กลายเป็นสุนัขรับใช้ไปแล้วจริงๆ

หลี่เหวยหยวนเงยหน้ามองนางคราหนึ่ง ทว่าไม่ได้นั่งลง เขากลับลุกขึ้นแล้วเดินออกไปจากห้อง

หลี่หลิงหว่านกำลังงุนงงว่าเขาต้องการจะทำสิ่งใด ในใจนางกระวนกระวาย ก่อนจะเห็นหลี่เหวยหยวนยกเก้าอี้ไม้ไผ่ตัวเล็กซึ่งเหมือนกับที่นางเจอเมื่อครู่เข้ามาวางไว้ที่ข้างเท้านาง

เจตนาชัดเจนยิ่งนัก นั่นก็คืออยากให้นางนั่ง

หลี่หลิงหว่านตกใจกับความเมตตาที่ได้รับโดยไม่คาดฝัน นางรีบร้อนนั่งลง ทั้งยังเอ่ยขอบคุณหลี่เหวยหยวนด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม “ขอบคุณเจ้าค่ะพี่ชาย”

ตอนที่นางนั่งลงบนเก้าอี้ ในใจก็มีความสุขยิ่งนัก

หลังคอยตามอยู่ด้านหลังหลี่เหวยหยวนเพื่อวางแผนโจมตีเขาอย่างยากลำบากมาเป็นเวลานานถึงเพียงนี้แล้ว ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง วันที่เขาเป็นฝ่ายทำดีกับนางก่อน แม้จะเพียงแค่ยกเก้าอี้ไม้ไผ่ตัวเล็กตัวหนึ่งมาให้นาง ทว่าในใจหลี่หลิงหว่านก็รู้สึกพึงพอใจมากแล้ว

เป็นเพราะว่ามีความสุข รอยยิ้มบนใบหน้าหลี่หลิงหว่านจึงออกมาจากใจจริง มองดูแล้วยิ่งงดงามเป็นพิเศษ