ทดลองอ่าน นิยายเรื่องนี้ข้าไม่ได้เขียน! บทที่ 14

พูดถึงงานเย็บปักถักร้อยแล้วหลี่หลิงหว่านไม่ค่อยจะถนัดนัก เมื่อก่อนแม้แต่จะเย็บกระดุมยังเป็นไปด้วยความยากลำบาก นางจึงทำได้เพียงเอากลับไปรบกวนพวกเสี่ยวซานแล้ว

แต่หลี่เหวยหยวนกลับปฏิเสธเสียงเย็นชา “ขาดแล้วก็โยนทิ้งไป”

รูบนชุดคลุมยาวผ้าฝ้ายชุดนี้ล้วนเป็นร่องรอยจากที่เมื่อครู่ตู้ซื่อใช้แส้ฟาดเขาเหลือทิ้งเอาไว้ ยังจะให้เขาเก็บชุดคลุมยาวผ้าฝ้ายชุดนี้ไว้เพื่ออะไรอีก เพื่อคอยกระตุ้นเตือนตนเองในทุกขณะว่ามารดาแท้ๆ มักจะทุบตีเขาอย่างโหดร้ายน่ะหรือ เขายอมไม่เก็บไว้เสียดีกว่า

หลังหลี่หลิงหว่านได้ยินก็รู้ว่าคำพูดนั้นของนางทำให้หลี่เหวยหยวนไม่สบอารมณ์อีกแล้ว นางจึงไม่บีบบังคับเขาอีก เปลี่ยนมายิ้มเอ่ย “เช่นนั้นก็ดีเจ้าค่ะ ถึงอย่างไรชุดคลุมยาวชุดนี้ก็ขาดขนาดนี้แล้ว เย็บไปก็ไม่น่ามอง โยนทิ้งไปเสียเลยดีกว่า ไว้พรุ่งนี้ข้าค่อยให้ชุดคลุมยาวผ้าฝ้ายชุดใหม่ที่ดียิ่งกว่านี้สองชุดกับพี่ก็ได้เจ้าค่ะ”

ด้วยเกรงว่าหลี่เหวยหยวนจะคิดมากกับคำพูดประโยคนี้ของตนเอง หลี่หลิงหว่านจึงรีบเอ่ยชี้แจงคล้ายกำลังล้อเล่น “ข้ากับพี่เป็นพี่น้องกัน ของพี่ก็คือของข้า ของข้าก็คือของพี่ จะมาแบ่งแยกอะไรกันอีกเจ้าคะ พี่ชาย พี่อย่าได้เกรงใจกับข้าเชียว”

หลี่เหวยหยวนไม่ได้ทำตัวเกรงใจกับนางแต่อย่างใด แม้เขาไม่ได้ปฏิเสธแต่ก็ไม่ได้บอกว่าจะรับ เขายังคงมีใบหน้าที่ไร้ความรู้สึก มองไม่ออกว่าในใจเขากำลังคิดสิ่งใดอยู่กันแน่

หลี่หลิงหว่านรู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง โชคยังดีที่เสี่ยวซานกลับมาแล้วในที่สุด

เห็นทีข้างนอกหิมะคงจะตกหนักกว่าเดิม ทั้งบนศีรษะกับร่างของเสี่ยวซานจึงล้วนเต็มไปด้วยหิมะ ตัวคนก็ราวกับตุ๊กตาหิมะอย่างไรอย่างนั้น

หลี่หลิงหว่านรีบร้อนเดินขึ้นหน้าไป ทางหนึ่งรับกล่องอาหารในมืออีกฝ่ายมาถือไว้ อีกทางก็เอ่ยตำหนิ “เหตุใดเจ้าจึงไม่กางร่มเล่า หิมะตกลงมาเต็มตัวเจ้าไปหมดแล้ว รออีกสักพักตอนที่หิมะละลาย อาภรณ์บนตัวเจ้าจะต้องเปียกไปหมดแน่”

เสี่ยวซานยิ้มตอบกลับ “บ่าวกางร่มแล้วเจ้าค่ะ เพียงแต่ลมแรงเกินไป กางร่มแล้วก็ไม่ช่วยอะไร เกล็ดหิมะยังคงพัดมาโดนตัวบ่าวเช่นเดิมเจ้าค่ะ”

หลี่หลิงหว่านไม่ได้เอ่ยอะไรอีก เพียงหันกลับมาดึงเสี่ยวซานให้เดินมาตรงด้านหน้ากระถางไฟ อยากให้อีกฝ่ายนั่งลงบนเก้าอี้ไม้ไผ่ตัวเล็กตัวนั้นที่เมื่อครู่นางเพิ่งจะนั่งลงไป