ทดลองอ่าน นิยายเรื่องนี้ข้าไม่ได้เขียน! บทที่ 3

บทที่สาม

 ตอนที่ออกมาจากเรือนยังเป็นแค่เกล็ดหิมะโปรยปรายเบาบาง ยามกลับมากลับกลายเป็นหิมะตกหนักไปเสียได้ สายลมพัดกระทบใบไผ่เกิดเป็นเสียงดังแซ่กๆ ทว่าสภาพจิตใจของหลี่หลิงหว่านกลับไม่ได้รับผลกระทบแต่อย่างใด

นางชนะศึกแรกแล้ว ไม่เพียงได้เจอกับหลี่เหวยหยวนอย่างราบรื่นเท่านั้น นางยังได้แสดงละครต่อหน้าเขาไปแล้วด้วยหนหนึ่ง ต่อให้ในใจเขาไม่ลดความเกลียดชังที่มีต่อนาง แต่อย่างน้อยนางก็ประสบความสำเร็จในการยื่นช่อมะกอกซึ่งเป็นสัญลักษณ์แห่งสันติภาพไปให้แล้ว

เมื่อในใจมีความสุข ไม่ว่าหิมะจากบนฟ้าจะตกหนักเพียงใดนางก็ยังรู้สึกว่าเป็นทิวทัศน์ที่สวยงาม สายลมหนาวพัดมากระทบใบหน้าก็ไม่รู้สึกเจ็บเลยสักนิด หลี่หลิงหว่านเดินกลับไปยังเรือนของตนเอง

เป็นเพราะเจ้าของร่างเดิมไม่สนิทกับโจวซื่อ หลี่หลิงหว่านคนเก่าจึงเคยอาละวาดต่อหน้าฮูหยินผู้เฒ่าว่าไม่อยากอยู่กับโจวซื่อ ในใจฮูหยินผู้เฒ่าเองก็ดูถูกโจวซื่ออยู่แล้ว และอย่างไรหลี่หลิงหว่านก็เป็นถึงหลานสาวคนโตของสกุลหลี่ ดังนั้นฮูหยินผู้เฒ่าจึงได้ยอมตามใจนาง มอบเรือนเล็กๆ แยกออกมาให้

รอจนหลี่หลิงหว่านกลับมาถึงหน้าประตูเรือนตนเอง เงยหน้ามองขึ้นไปก็เห็นว่าบนบานประตูเรือนแขวนป้ายชื่อเอาไว้ บนพื้นเขียวเขียนด้วยตัวอักษรทองสามตัวว่า ‘เรือนอี๋เหอ’

อืม ตอนแรกที่คิดชื่อให้เรือนแห่งนี้หลี่หลิงหว่านเพียงเลือกอย่างสุ่มๆ เพราะอีกฝ่ายเป็นแค่ตัวประกอบหญิงที่มีเพื่อยกระดับให้นางเอก เสริมความดีงามของนางเอกให้โดดเด่นขึ้นเท่านั้น ใครจะเปลืองแรงมาคิดชื่ออันไพเราะให้กับที่อยู่อาศัยของนางกัน

ยามนี้ประตูเรือนสีดำขลับเบื้องหน้าปิดสนิท เสี่ยวซานเดินขึ้นหน้าไปส่งเสียงเรียก มีสาวใช้มาเปิดประตูให้ หลี่หลิงหว่านจึงยกเท้าก้าวเข้าไป

แม้จะเป็นเพียงเรือนเล็กๆ แห่งหนึ่ง แต่กลับตกแต่งได้อย่างประณีตยิ่งนัก ทั้งภายในยังปลูกต้นไม้ดอกไม้นานาพรรณ มั่นใจได้ว่าตลอดทั้งสี่ฤดูล้วนมีต้นไม้ดอกไม้ให้คอยชื่นชมแน่นอน

ที่มุมหนึ่งในลานเรือนมีต้นเหมยแดงต้นหนึ่ง ยามที่บนกลีบดอกเหมยมีหิมะเกาะอยู่ก็ยิ่งทำให้เห็นความแวววาวของกลีบดอกสีแดงมากขึ้น สองข้างของทางเดินหินปลูกต้นกุ้ยไว้สองต้น ยามที่ดอกกุ้ยบานในฤดูใบไม้ร่วงแล้ว ทั้งเรือนคงจะมีกลิ่นหอมตลบอบอวลเป็นแน่ ที่ใต้หน้าต่างเรือนวางอ่างลายครามเอาไว้ มีไว้สำหรับปลูกดอกบัวในฤดูร้อน ทว่ายามนี้ในอ่างมีเพียงน้ำใสสะอาดที่มองเห็นถึงก้นอ่างได้ เดินอ้อมจากด้านหน้าเรือนมาด้านหลังแล้วก็ยังมีต้นสาลี่กับต้นท้อต้นใหญ่ ในฤดูใบไม้ผลิหากได้เอนหลังพิงหน้าต่างมองออกไปข้างนอกแล้วเห็นดอกไม้สีขาวปนชมพูล่ะก็ คงนับเป็นสิ่งที่งดงามอย่างหนึ่งเลยทีเดียว

หลี่หลิงหว่านทอดถอนใจว่าช่างฟุ่มเฟือยยิ่งนัก คิดไปถึงในชาติก่อนที่นางทำได้เพียงเช่าห้องเก่าๆ อยู่ห้องหนึ่ง ไม่ว่าห้องนั้นจะเก่ามากเพียงใด ในทุกๆ เดือนนางก็ยังต้องจ่ายค่าเช่าถึงสามพันหยวน ทว่ายามนี้เรือนที่อยู่เบื้องหน้าได้กลายเป็นของนางไปแล้ว ฮ่าๆ ช่างมีความสุขจริงๆ