ทดลองอ่าน นิยายเรื่องนี้ข้าไม่ได้เขียน! บทที่ 3

นางเดินไปตามทางเดินหินด้วยความรู้สึกสาแก่ใจ

เสี่ยวซานเก็บร่มเรียบร้อยแล้วก็รีบร้อนเดินขึ้นหน้ามาเลิกม่านสีแดงให้ หลี่หลิงหว่านก้มศีรษะเล็กน้อยแล้วก้าวเข้าไป

เบื้องหน้ามีไอความร้อนคละเคล้ากับกลิ่นดอกไป่เหอ ลอยมาปะทะ สิ่งนี้ทำให้หลี่หลิงหว่านที่เพิ่งกลับมาจากสถานที่อันหนาวยะเยือกต้องขนลุกไปทั้งร่างอย่างไม่รู้ตัว นางรู้สึกราวกับรูขุมขนตลอดร่างเปิดออกอย่างผ่อนคลายอย่างไรอย่างนั้น

แม้สาวใช้กับบ่าวหญิงอาวุโสภายในเรือนอี๋เหอจะมีมากถึงเจ็ดแปดคน แต่ส่วนใหญ่ล้วนรับผิดชอบแค่เก็บกวาดลานเรือนอยู่ด้านนอก คนที่อยู่รับใช้ใกล้ชิดหลี่หลิงหว่านจริงๆ มีเพียงสาวใช้รุ่นใหญ่อย่างฮว่าผิง กับสาวใช้อีกสองคนอย่างเสี่ยวซานและเสี่ยวอวี้

ยามนี้เสี่ยวอวี้กำลังเปิดฝาครอบของกระถางไฟทองแดงสามขาขนาดใหญ่ หยิบไม้คีบมาเขี่ยถ่านข้างในกระถาง พอเห็นหลี่หลิงหว่านเดินเข้ามานางก็รีบเก็บไม้คีบในมือ ลุกขึ้นยืนแล้วเรียกคุณหนูออกมาคำหนึ่ง

หลี่หลิงหว่านผงกศีรษะให้นางก่อนจะส่งเตาพกที่อุ้มอยู่ไปให้ “เสี่ยวอวี้ ช่วยเติมถ่านให้ข้าหน่อยเถิด”

เดินวนข้างนอกรอบใหญ่นานถึงเพียงนี้ ถ่านในเตาพกย่อมดับไปนานแล้ว ยามนางถืออยู่ในมือจึงไม่ต่างกับถือน้ำแข็งเลยสักนิด

เสี่ยวอวี้ได้ยินแล้วตัวสั่นเล็กน้อย

หลี่หลิงหว่านคนเดิมเป็นคนอารมณ์ร้าย ด้วยฮว่าผิงเป็นคนรู้จักประจบเอาใจ ผู้เป็นนายจึงทำดีต่อฮว่าผิงอยู่บ้าง ส่วนกับเสี่ยวซานและเสี่ยวอวี้นั้น ขอแค่พวกนางทำไม่ดีเพียงเล็กน้อย หลี่หลิงหว่านคนเดิมก็จะต่อว่าพวกนาง ไม่ก็ลงโทษให้คุกเข่า ดังนั้นเมื่อจู่ๆ ได้ยินหลี่หลิงหว่านพูดคำว่า ‘ช่วย’ ขึ้นมาจึงทำให้เสี่ยวอวี้อดสะดุ้งตกใจไม่ได้

นางไม่กล้าพูดอะไร เพียงยื่นสองมือสั่นระริกออกไปรับเตาพกที่หลี่หลิงหว่านส่งมาให้ เปิดฝาทองแดงฉลุลายดอกไม้ข้างบนออกแล้วหยิบไม้คีบขึ้นมาอีกครั้ง คีบถ่านที่ไฟกำลังลุกโชติช่วงจากกระถางไฟขนาดใหญ่บนพื้นมาใส่ในเตาเงียบๆ จากนั้นจึงยื่นเตาพกส่งกลับไปให้ สองตาหลุบลงพลางเอ่ยอย่างนอบน้อม “เรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะคุณหนู”

“ขอบคุณ” นางผงกศีรษะให้เสี่ยวอวี้อย่างเกรงใจ

เสี่ยวอวี้ได้ยินแล้วรีบคุกเข่าลงทันทีพร้อมเอ่ยอย่างหวั่นเกรง “คุณหนู ท่านเอ่ยเช่นนี้นับเป็นการบั่นทอนชีวิตของบ่าวแล้ว บ่าวรับไม่ไหวหรอกเจ้าค่ะ”

หลี่หลิงหว่านเองก็ถูกเสี่ยวอวี้ทำให้ตกใจ

อยู่ดีๆ จะคุกเข่าทำไมกัน ข้าสิถึงเป็นคนที่รับไม่ไหว