ทดลองอ่าน นิยายเรื่องนี้ข้าไม่ได้เขียน! บทที่ 5

หลี่หลิงหว่านไม่ได้กลัวว่าฮว่าผิงจะเคืองตนเองแต่อย่างใด เพราะเรื่องราวในวันนี้นางต้องการให้ฮว่าผิงรับรู้ว่าแม้ยามนี้นางจะอายุยังน้อยอยู่ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะให้ใครมาหลอกลวงได้โดยง่าย ดังนั้นภายภาคหน้าเมื่ออยู่ต่อหน้านางแล้วจะต้องทำตัวให้ดีกว่านี้

ครั้นใช้บทลงโทษแล้ว ความเมตตาก็ต้องให้

หลี่หลิงหว่านจึงเอ่ยต่อ “หลังท่านย่ารู้เรื่องที่เกิดในสวนดอกเหมยวันนั้นแล้วก็โกรธอย่างมาก จากความตั้งใจของนางแล้ว เดิมทีไม่เพียงแต่จะตัดเงินเดือนเจ้าสามเดือนเท่านั้น ซ้ำยังจะโบยเจ้าอีกยี่สิบไม้ด้วย แต่เป็นข้าที่เอ่ยเกลี้ยกล่อม สุดท้ายท่านย่าก็ตัดแค่เงินเดือนเจ้าเท่านั้น ส่วนการโบยยี่สิบไม้นั้นก็ไม่ต้องแล้ว” นางยื่นมือออกไปหยิบเงินในลิ้นชักหนักราวๆ หนึ่งตำลึงกว่าส่งให้ฮว่าผิง “ท่านย่าต้องการจะลงโทษเจ้า ข้าเองก็ค้านไม่ได้ เห็นแก่ที่เจ้าอยู่รับใช้ข้างกายข้ามานานหลายปี นับว่ามีความภักดีไม่น้อย เงินก้อนนี้ถือเสียว่าข้าชดเชยให้กับเงินเดือนสามเดือนของเจ้าก็แล้วกัน”

แม้ฮว่าผิงจะเป็นสาวใช้รุ่นใหญ่ข้างกายของหลี่หลิงหว่าน ทว่านางก็มิอาจเทียบกับสาวใช้รุ่นใหญ่ข้างกายของฮูหยินผู้เฒ่า เงินเดือนทุกเดือนนางได้มาเพียงห้าเฉียน เท่านั้น เพราะฉะนั้นเงินจำนวนหนึ่งตำลึงกว่าๆ นี้จึงสามารถแทนเงินเดือนสามเดือนของนางได้เพียงพอ

ฮว่าผิงดีใจจนออกนอกหน้า นางรีบยื่นสองมือออกมารับเงิน ทั้งยังคุกเข่าและโขกศีรษะให้กับหลี่หลิงหว่านพร้อมเอ่ย “บ่าวขอบคุณคุณหนูที่เมตตา และขอบคุณที่คุณหนูช่วยพูดขอร้องให้บ่าวต่อหน้าฮูหยินผู้เฒ่าเจ้าค่ะ ในวันหน้าบ่าวจะทุ่มเทใจรับใช้คุณหนูให้มากยิ่งขึ้นแน่นอน”

ขอเพียงฮว่าผิงอยู่อย่างเจียมเนื้อเจียมตัวไม่หาเรื่องให้นาง หลี่หลิงหว่านเองก็ยินดีที่จะไม่ต้องมาเปลืองสมองคิดหาหนทางขับไล่อีกฝ่ายออกไป ประการแรกคือยุ่งยาก ประการที่สองคือหากไล่สาวใช้รุ่นใหญ่ข้างกายตนเองออกไป แล้วเรื่องนี้ไปถึงหูคนรอบข้างล่ะก็ เกรงว่าคนอื่นจะพูดว่านางเรื่องมาก ดังนั้นขอเพียงฮว่าผิงไม่ทำตัวออกนอกลู่นอกทาง นางเองก็สามารถยอมรับอีกฝ่ายได้

หลี่หลิงหว่านบอกให้ฮว่าผิงลุกขึ้น ทั้งเอ่ยสั่งนาง “เจ้าไปบอกทางห้องครัวหน่อยเถอะว่าอาหารเย็นวันนี้ข้าอยากกินรากบัวเชื่อมน้ำตาลดอกกุ้ย ให้พวกนางทำส่งมาให้ด้วย”

เดิมทีเรื่องนี้เพียงสั่งให้สาวใช้ธรรมดาสักคนวิ่งไปจัดการก็พอแล้ว ทว่าในใจหลี่หลิงหว่านยามนี้ยังคงกีดกันฮว่าผิงอยู่ไม่น้อย เรื่องที่นางจะซื้อชุดกันหนาวกับรองเท้าหุ้มข้อให้หลี่เหวยหยวนนี้จึงไม่อยากให้ฮว่าผิงรับรู้

ฮว่าผิงเพิ่งรับเงินมาจากหลี่หลิงหว่าน สภาพจิตใจที่เพิ่งฟื้นฟูกลับมาทำให้ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยรอยยิ้ม พอได้ยินคำสั่งนี้ของหลี่หลิงหว่านนางจึงตอบรับเสียงใส จากนั้นก็เลิกม่านแล้วเดินมุ่งหน้าไปยังห้องครัวเล็กทันที

รอจนฮว่าผิงจากไปไกลแล้ว หลี่หลิงหว่านจึงนำเศษเงินกับพวงเงินจำนวนหนึ่งที่เหลืออยู่ในกล่องเล็กส่งให้กับเสี่ยวซานทั้งหมด ก่อนจะเอ่ยกำชับนางว่า “เจ้าไปหาพี่รองของเจ้าที่ประตูชั้นในตอนนี้เลย บอกเขาว่าชุดกันหนาวกับรองเท้าหุ้มข้อต้องซื้ออย่างดีที่สุดมา”

เสี่ยวซานรับคำ พอรับเงินมาแล้วก็รีบจากไปทันที

ทั้งวันผ่านไปอย่างเงียบสงบ ทว่าพอถึงช่วงเวลาจุดโคม บนท้องฟ้าก็เริ่มมีเกล็ดหิมะโปรยปรายลงมาอีกครั้ง

ติดตามตอนต่อไปวันที่ 11 มิ.ย. 62