ทดลองอ่าน นิยายเรื่องนี้ข้าไม่ได้เขียน! บทที่ 6-7

คุณชายคนอื่นๆ ของจวนสกุลหลี่ล้วนมีบิดามารดาที่ตั้งใจเชิญอาจารย์มาสอนพวกเขาอ่านตำราเป็นพิเศษ ทว่าหลี่เหวยหยวนกลับไม่มี ต่อให้ในใจหลี่ซิวซงจะรักถนอมเขาเพียงใด แต่เมื่ออยู่ภายใต้แรงกดดันจากฮูหยินผู้เฒ่าแล้วก็ไม่กล้าทำเรื่องที่ขัดขืนจนออกนอกหน้าเช่นกัน ดังนั้นในตอนที่หลี่เหวยหยวนไปหาหลี่ซิวซงแล้วบอกว่าเขาอยากจะศึกษาเล่าเรียนนั้น หลี่ซิวซงจึงไม่กล้าเชิญอาจารย์มาสอนเขา ทำได้เพียงแอบยัดตำราให้เขาเพียงไม่กี่เล่มเท่านั้น

ยังดีที่แม้ตู้ซื่อจะทุบตีเขาเพียงใด ทว่าสุดท้ายก็ยังคงอยากให้เขาแก้แค้นให้กับสกุลตู้อยู่ และหากคิดจะแก้แค้นให้สำเร็จก็จำต้องให้หลี่เหวยหยวนเดินไปบนเส้นทางของการสอบเคอจวี่ ให้ได้

ตู้ซื่อเป็นผู้ที่รู้หนังสือ ทุกครั้งหลังจากทุบตีเขาแล้วนางก็จะหักกิ่งไม้กิ่งหนึ่งมาวาดเขียนลงบนพื้นดินที่อ่อนนุ่ม สอนให้เขารู้ตัวหนังสือ หลี่เหวยหยวนเองก็จะคอยศึกษาตัวอักษรจากตู้ซื่อทั้งๆ ที่บนร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผลอันแสบร้อนเช่นนี้เสมอ

หลี่เหวยหยวนตั้งใจศึกษาเล่าเรียนอย่างมาก นั่นเป็นเพราะไม่อาจไม่ตั้งใจ เขาเองก็ไม่อยากจะถูกผู้คนเหยียบย่ำเช่นนี้ไปตลอดชาติเหมือนกัน

หลังพลิกตำราไปอีกหน้า หลี่เหวยหยวนก็ได้ยินเสียงเคาะประตูจากข้างนอกดังเข้ามา เขาเงยหน้าแล้วมองออกไปข้างนอก

ในใจจิ่นเหยียนเองก็สงสัย เรือนของคุณชายนี้เดิมทีก็ทั้งผุพังทั้งแยกห่างจากเรือนอื่นอยู่แล้ว คนอื่นๆ ในจวนก็ล้วนไม่ต้อนรับคุณชาย ปกติคุณชายจะออกจากเรือนนานๆ ครั้งยังไม่พูดถึง กระทั่งคนอื่นๆ ก็ไม่เคยมีใครมาหาพวกเขาถึงเรือนเช่นเดียวกัน

จิ่นเหยียนเงยหน้ามองออกไปข้างนอกซึ่งยังมีหิมะตกลงมาอย่างหนัก ในใจเขาครุ่นคิดอย่างไม่เข้าใจ ในวันที่หิมะตกหนักเช่นนี้จะมีใครมาเคาะประตูเรือนของพวกเรากัน

เสียงเคาะประตูยังคงดังต่อไป จิ่นเหยียนหันหน้าไปมองหลี่เหวยหยวน

แม้จิ่นเหยียนจะอายุมากกว่าหลี่เหวยหยวนหนึ่งปี อายุตอนนี้ก็สิบสี่ปีเข้าไปแล้ว กระนั้นเขาก็ยังเคยชินกับการฟังคำสั่งจากหลี่เหวยหยวนในทุกเรื่องอยู่

เขาได้ยินหลี่เหวยหยวนเอ่ยขึ้นว่า “ไม่ต้องเปิดประตู ไปดูที่รอยแตกของประตูว่าใครอยู่ข้างนอกนั่น”

จิ่นเหยียนรับคำก่อนเปิดประตูออกไป เพียงไม่นานเขาก็กลับเข้ามาแล้วประสานมือกล่าวรายงาน “เป็นคุณหนูสามกับสาวใช้ข้างกายนางขอรับ”

หลี่หลิงหว่าน? นางมาทำอะไรที่นี่อีกแล้ว

หลี่เหวยหยวนขมวดคิ้ว นับตั้งแต่วันนั้นที่หลี่หลิงหว่านฟื้นขึ้นมาเขาก็รู้สึกว่านางเปลี่ยนไปอย่างมาก สิ่งแรกคือเวลาที่นางเจอเขาก็จะคอยส่งยิ้มให้ ถึงกับไล่ตามหลังเขาแล้วพูดว่านางอยากจะขออภัยเกี่ยวกับเรื่องที่นางเคยทำเมื่อก่อนหน้านี้ จากนั้นเมื่อวานนางยังพูดต่อหน้าฮูหยินผู้เฒ่าว่าวันนั้นเขาเป็นคนช่วยนางเอาไว้ ทั้งที่วันนั้นเป็นเขาเองที่ผลักนางล้ม เหตุใดนางถึงได้พูดโกหกต่อหน้าฮูหยินผู้เฒ่าเพื่อประจบเขาเช่นนี้เล่า มิหนำซ้ำตอนที่กินอาหารเช้าด้วยกันนางยังคีบเกี๊ยวไส้หวานมาให้เขาชิ้นหนึ่ง นั่นเป็นเรื่องที่ในอดีตไม่มีวันเกิดขึ้นเป็นอันขาด

หลี่เหวยหยวนไม่เข้าใจเป็นอย่างมาก ทั้งๆ ที่เขามองออกอย่างชัดเจนว่าในใจหลี่หลิงหว่านหวาดกลัวเขา แต่ทั้งที่เป็นเช่นนี้นางก็ยังพยายามทำตัวใกล้ชิดกับเขาอยู่ดี