ทดลองอ่าน นิยายเรื่องนี้ข้าไม่ได้เขียน! บทที่ 6-7

หลี่หลิงหว่านที่อยู่ข้างนอกยังคงเคาะประตู เมื่อเห็นว่าคนข้างในไม่ยอมเปิดประตูให้เสียที นางจึงเปิดปากเรียกเขาขึ้นมา “พี่ชาย เปิดประตูสิเจ้าคะ”

ต่อหน้าคนอื่นๆ นางจะเรียกหลี่เหวยหยวนว่า ‘พี่ใหญ่’ เสมอ แต่ในสถานการณ์ที่เป็นส่วนตัวเช่นนี้นางกลับชอบเรียกเขาว่า ‘พี่ชาย’ มากกว่า…เรียกพี่ชายแล้วฟังดูสนิทสนมมากกว่ามิใช่หรือ

หลี่เหวยหยวนนั่งอยู่บนเก้าอี้โดยไม่ขยับเขยื้อน ส่วนหลี่หลิงหว่านที่อยู่ข้างนอกก็ยืนหยัดเคาะประตูเรียกพี่ชายต่อไปอย่างไม่ยอมแพ้

คิ้วของหลี่เหวยหยวนขมวดเข้าหากันแน่นกว่าเดิม เพียงชั่วครู่เขาก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้ ก่อนจะเดินออกไปนอกห้องโดยไม่พูดอะไรสักคำ จิ่นเหยียนเองก็รีบร้อนสาวเท้าก้าวตามไป

แม้หลี่เหวยหยวนจะเดินออกจากห้องแล้ว แต่ก็ไม่ได้คิดจะเปิดประตูให้กับหลี่หลิงหว่าน ท่ามกลางหิมะนี้เขาเพียงแค่ยืนเม้มปากอยู่ด้านหลังประตูเรือน

หิมะตกหนักมาก เพียงไม่นานทั้งบนศีรษะและบ่าของเขาก็เต็มไปด้วยเกล็ดหิมะ

ขณะเดียวกันบนร่างของหลี่หลิงหว่านที่อยู่อีกฝั่งของประตูก็เต็มไปด้วยเกล็ดหิมะเช่นเดียวกัน ยังดีที่บนร่างของนางมีเสื้อคลุม บนศีรษะเองก็มีหมวกคลุมอยู่ ดังนั้นอาภรณ์ชั้นในกับเรือนผมจึงล้วนไม่เปียกชื้น ทว่าแม้จะมีเสี่ยวซานคอยกางร่มยืนอยู่ด้านหลังนาง แต่ลมก็พัดแรงเกินไปจริงๆ ไม่อาจป้องกันความหนาวได้เลยสักนิด

เห็นปลายจมูกของหลี่หลิงหว่านเย็นจัดจนกลายเป็นสีแดงแล้ว เสี่ยวซานก็อดเอ่ยปากเกลี้ยกล่อมไม่ได้ “คุณหนู ในเมื่อคุณชายใหญ่ไม่ยอมเปิดประตู เช่นนั้นพวกเราก็กลับกันก่อนเถอะเจ้าค่ะ”

หลี่หลิงหว่านเองก็อยากจะกลับเช่นกัน ต่อให้ยามนี้บนร่างกายนางจะห่อตัวหนากว่านี้ ทว่าสายลมที่พัดปะทะใบหน้าอยู่นี้ก็ไม่ต่างกับมีดกรีดอย่างไรอย่างนั้น นางรู้สึกว่าใบหน้าตนเองราวกับถูกแช่แข็งจนไม่มีความรู้สึกอะไรแล้ว

แต่นางไม่เต็มใจจะกลับไปเสียหน่อย ทั้งที่ซื้อชุดกันหนาวกับรองเท้าหุ้มข้อมาใหม่อย่างกระตือรือร้น ยืนเคาะประตูอยู่ตรงนี้อย่างไม่สนใจลมและหิมะอยู่ครึ่งค่อนวัน แล้วจะให้นางกลับไปอย่างพ่ายแพ้น่ะหรือ

หลี่หลิงหว่านเคาะประตูต่อไปอีกสักพัก ทั้งส่งเสียงเรียกพี่ชายอีกหลายครั้ง นางมีความรู้สึกว่าบางทีหลี่เหวยหยวนอาจกำลังยืนอยู่ข้างหลังประตูนี้ หากนางยืนหยัดให้นานกว่านี้สักนิด เขาอาจจะยอมเปิดประตูก็ได้

สุดท้ายหลี่เหวยหยวนยังคงไม่เปิดประตูให้ตั้งแต่ต้นจนจบ

หลี่หลิงหว่านรู้สึกว่าตนเองฝืนต่อไปไม่ไหวแล้วจริงๆ ร่างนางหนาวแข็งจนแทบจะกลายเป็นน้ำแข็งย้อยๆ บนชายคานั่นอยู่แล้ว หลังจากใคร่ครวญจึงใช้ปลายเท้าเขี่ยหิมะบนขั้นบันไดหน้าประตูออก รอจนปรากฏพื้นบันไดที่ปราศจากหิมะแล้วนางก็ก้มตัววางห่อผ้าที่โอบเอาไว้อย่างแน่นหนาตลอดเวลาลงบนพื้น ก่อนจะตะโกนไปทางประตู “พี่ชาย ข้าจะไปแล้ว แต่ข้าวางห่อผ้าห่อหนึ่งเอาไว้ที่หน้าประตู พี่ต้องออกมาหยิบเอาเข้าไปนะเจ้าคะ หากรั้งรอจนพื้นเต็มไปด้วยหิมะ ชุดกันหนาวกับรองเท้าหุ้มข้อในห่อผ้าก็จะเปียกชื้นได้เจ้าค่ะ!” หลังเอ่ยคำพูดพวกนี้จบนางก็หันตัวแล้วให้เสี่ยวซานประคองกลับ

ศึกยืดเยื้อหนนี้นับว่าฝืนกำลังเกินไปแล้วจริงๆ…ทว่านางเพิ่งเดินไปบนหิมะได้เพียงไม่กี่ก้าวก็พลันได้ยินเสียงดังมาจากด้านหลัง