ทดลองอ่าน นิยายเรื่องนี้ข้าไม่ได้เขียน! บทที่ 6-7

ก่อนหน้านั้นหลี่เหวยหยวนเองก็อยู่ในห้องกำลังนั่งอ่านตำราเก่าขาดเล่มหนึ่งอยู่ จิ่นเหยียนบ่าวรับใช้ของเขายืนอยู่ด้านข้าง คอยยกมือขึ้นมาป้องปากแล้วพ่นลมหายใจใส่ หรือไม่ก็แอบซอยเท้าอยู่เสมอ

หนาวเกินไปแล้วจริงๆ

หน้าต่างหลายบานในเรือนล้วนขาดไปหมดแล้ว สายลมหนาวจากข้างนอกห้องพัดหอบเอาเกล็ดหิมะเข้ามาแล้วร่วงหล่นลงบนพื้นอิฐสีเทา เพียงไม่นานก็ละลายกลายเป็นแอ่งน้ำ ทั้งที่อากาศหนาวยะเยือกถึงเพียงนี้ ทว่าภายในห้องนี้กระทั่งเตาพกสักใบก็ยังไม่จุด…ช่างแช่แข็งผู้คนให้ตายได้เลยจริงๆ

แต่พอจิ่นเหยียนหันไปมองคุณชายของตนเองก็จะเห็นอีกฝ่ายกำลังตั้งใจอ่านตำราอยู่บนเก้าอี้ ถึงขั้นไม่ขยับร่างกายเลยแม้แต่น้อย ราวกับเขาไม่รู้จักความหนาวยะเยือกนี้อย่างไรอย่างนั้น

ทว่าคุณชายจะไม่หนาวได้อย่างไรกัน จิ่นเหยียนมองไปยังเสื้อคลุมยาวบางๆ กับรองเท้าผ้าที่ชื้นไปแล้วครึ่งหนึ่งบนร่างของหลี่เหวยหยวน ยังมีสองมือที่ถูกความเย็นกัดจนแดงก่ำ ในใจเขาพลันรู้สึกขมฝาด

จิ่นเหยียนเดินไปที่ข้างโต๊ะ ยกกาน้ำชาบนโต๊ะขึ้นมา อยากจะรินน้ำอุ่นสักถ้วยหนึ่งให้หลี่เหวยหยวนได้ดื่มเพื่อที่ร่างกายของเขาจะได้อบอุ่นขึ้นมาสักเล็กน้อย แต่น้ำที่รินออกมากลับเย็นชืดไปหมดแล้ว

เพียงเพราะไม่ได้รับความโปรดปรานจากฮูหยินผู้เฒ่า ทุกคนในจวนแห่งนี้จึงล้วนเอาเปรียบคุณชายของเขา กระทั่งถ่านที่จะเอามาใช้เพื่อให้ผ่านหน้าหนาวไปก็ยังถูกลิดรอน ฤดูหนาวของปีนี้ถ่านที่พวกเขาได้รับมาล้วนเป็นถ่านที่แย่ที่สุด เวลาจุดแล้วก่อให้เกิดควันหนาจนชวนสำลักก็ช่างเถอะ ทว่าจำนวนที่ให้มานั้นกลับมีเพียงน้อยนิด จะไปใช้พอที่ไหนกัน เพียงไม่นานก็ถูกใช้จนหมดแล้ว

ในใจจิ่นเหยียนยากจะทนรับไหว เขาอยากจะเทน้ำเย็นในถ้วยชานี้ทิ้งไป แต่พลันได้ยินเสียงเย็นชาของหลี่เหวยหยวนดังขึ้นมาก่อน “เอามาให้ข้าดื่ม”

“แต่นี่เป็นน้ำเย็น” จิ่นเหยียนเอ่ยอย่างลำบากใจ “คุณชายอย่าดื่มดีกว่าขอรับ”

ดื่มน้ำเย็นในวันที่อากาศหนาวจะยิ่งรู้สึกเย็นมากเพียงใดกัน

ทว่าหลี่เหวยหยวนยังคงยืนกราน “เอามา”

จิ่นเหยียนไร้หนทาง เขาทำได้เพียงประคองน้ำเย็นถ้วยนั้นยื่นส่งไปให้

หลี่เหวยหยวนยื่นมือออกมารับแล้วยกถ้วยชาขึ้นจ่อริมฝีปาก จากนั้นก็ดื่มลงไปอึกใหญ่

ดื่มน้ำเย็นในวันที่อากาศหนาวจึงจะเตือนสติเขาในทุกๆ ชั่วขณะถึงความเป็นคนบนโลกใบนี้ มีเพียงต้องขยันขันแข็งและโดดเด่นเหนือใครเท่านั้นจึงจะเหยียบย่ำทุกคนที่เคยเอาเปรียบรังแกเขาให้มาอยู่ใต้ฝ่าเท้าของเขาได้

เพียงแค่สองสามอึกเขาก็ดื่มน้ำเย็นในถ้วยจนหมด จิ่นเหยียนที่อยู่ด้านข้างมองดูแล้วยังรู้สึกหนาวเยือกแทน กระนั้นผู้เป็นนายก็ยังคงมีสีหน้าปกติอยู่เช่นเดิม

หลังวางถ้วยชาลงบนโต๊ะที่น้ำมันเคลือบเงาหลุดออกไปหมดแล้ว หลี่เหวยหยวนก็ตั้งใจอ่านตำราต่อ