ทดลองอ่าน นิยายเรื่องนี้ข้าไม่ได้เขียน! บทที่ 6-7

บทที่หก

วันรุ่งขึ้นยามเช้าตรู่เสี่ยวซานก็อุ้มห่อผ้าสีน้ำเงินกลมๆ กลับมา ยามที่เลิกม่านตรงประตูกั้นห้องแล้วเดินเข้ามานั้นเสี่ยวซานไม่ได้สนใจที่จะสะบัดเกล็ดหิมะบนตัวทิ้งไป นางเอ่ยว่า “คุณหนู ชุดกันหนาวกับรองเท้าหุ้มข้อของคุณชายใหญ่ล้วนซื้อมาหมดแล้วเจ้าค่ะ”

หลี่หลิงหว่านกำลังนั่งกินอาหารเช้าอยู่บนเตียง พอได้ยินคำพูดของเสี่ยวซานนางก็รีบวางตะเกียบในมือลง “เอามาให้ข้าดูหน่อยเร็วเข้า”

เสี่ยวซานรับคำคราหนึ่ง ก่อนจะวางห่อผ้าในอ้อมแขนของตนลงบนเตียงแล้วคลี่ผ้าชั้นนอกออก

หลี่หลิงหว่านยื่นมือออกไปหยิบชุดกันหนาวกับรองเท้าหุ้มข้อขึ้นมาดู

ชุดผ้าแพรสีขนนกกาตัวนี้มองดูแล้วเนื้อสัมผัสดีมาก ยามที่มือลูบไล้ก็นุ่มลื่นเป็นอย่างยิ่ง รองเท้าหุ้มข้อทำมาจากหนังกวาง ภายในบุไว้ด้วยขนนุ่มๆ คิดถึงตอนที่เขาสวมแล้วย่อมอบอุ่นเป็นอย่างยิ่ง

รองเท้าหุ้มข้อนั้นยังไม่เท่าไร แต่หากชุดผ้าแพรตัวนี้ได้ไปสวมอยู่บนร่างของหลี่เหวยหยวนแล้วล่ะก็ จะต้องเหมาะสมกับเขามากเป็นแน่

หลี่หลิงหว่านในใจมีความสุข แม้แต่อาหารเช้าก็ไม่กินแล้ว นางนำชุดผ้าแพรกับรองเท้าหุ้มข้อบรรจุกลับไปในห่อผ้าให้เรียบร้อยอีกครั้ง จากนั้นจึงอุ้มห่อผ้าเอาไว้ในอ้อมแขน ขยับลุกลงจากเตียงไพลางเอ่ยยิ้มแย้มกับเสี่ยวซาน “ไป พวกเราไปส่งชุดผ้าแพรกับรองเท้าหุ้มข้อให้คุณชายใหญ่กันเถอะ”

บนท้องฟ้ายังคงมีหิมะตกลงมาอย่างหนัก

เสี่ยวซานกางร่มผ้าไหมเคลือบน้ำมันสีเขียวรีบเดินติดตามอยู่ข้างหลังหลี่หลิงหว่านพร้อมเอ่ยเรียกนาง “คุณหนู ท่านเดินช้าลงหน่อยสิเจ้าคะ”

ในอ้อมแขนหลี่หลิงหว่านมีห่อผ้าซึ่งบรรจุชุดกันหนาวกับรองเท้าหุ้มข้ออยู่ บนศีรษะก็สวมหมวกคลุมของเสื้อคลุม นางเดินตรงไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วยิ่ง กระทั่งเกือบจะเป็นวิ่งอยู่แล้ว พอได้ยินคำพูดของเสี่ยวซานนางก็หันหน้ากลับมากวักมือเรียกอีกฝ่าย “เร็วๆ หน่อยสิเสี่ยวซาน”

เสี่ยวซานไร้หนทางอื่น ทำได้เพียงวิ่งเหยาะๆ ตามไป

ใช้เวลาเพียงไม่นานทั้งสองก็มาถึงเรือนที่แยกอย่างโดดเดี่ยวของหลี่เหวยหยวนแล้ว

สองข้างของประตูเรือนปลูกต้นไผ่เอาไว้ หลังจากที่หิมะตกมาหลายวัน จากไผ่เขียวก็แทบจะเปลี่ยนเป็นหยกขาวอยู่แล้ว บนขั้นบันไดหน้าเรือนก็ทับถมเอาไว้ด้วยหิมะชั้นหนาๆ ทั้งขาวทั้งราบเรียบเป็นอย่างยิ่งโดยปราศจากรอยเท้าของผู้ใด เกรงว่าคนที่อยู่ในเรือนคงไม่ได้ออกจากประตูอีกเลยนับตั้งแต่กลับจากกินอาหารเช้าเมื่อวานนี้

หลี่หลิงหว่านเองก็ไม่ได้สนใจหิมะชั้นหนาเหล่านั้นแม้แต่น้อย นางก้าวเท้าขึ้นไปบนขั้นบันไดก่อนจะยกมือขึ้นเคาะประตู