ทดลองอ่าน นิยายเรื่องนี้ข้าไม่ได้เขียน! เล่ม 3 บทที่ 1-2

ในใจหลี่หลิงหว่านสับสนวุ่นวายยิ่ง ตลอดเส้นทางจึงไม่ได้สนใจหลี่หลิงเยี่ยนเท่าไรนัก

หลี่หลิงเยี่ยนที่อยู่ด้านข้างมองหลี่หลิงหว่านอย่างเย็นชา ก่อนจะอมยิ้มถามขึ้นมากะทันหัน “น้องสี่เป็นอะไรไป ทะเลาะกับพี่ใหญ่มาหรือ”

หลี่หลิงหว่านไม่อยากให้หลี่หลิงเยี่ยนรู้เรื่องที่ตนเองทะเลาะกับหลี่เหวยหยวน ในเมื่อพูดไปแล้วเรื่องนี้ก็ไม่ใช่เรื่องที่น่าภูมิใจอะไร นางจึงส่ายศีรษะ “เปล่าเจ้าค่ะ”

หลี่หลิงเยี่ยนยิ้มเย็นอยู่ในใจ เห็นว่าข้าเป็นคนโง่กระทั่งเรื่องนี้ก็มองไม่ออกหรือ ต่อให้เจ้ากับหลี่เหวยหยวนทะเลาะกันจริง แล้วเหตุใดพอข้าถามเจ้ากลับไม่ยอมบอกข้าเล่า เห็นว่าเจ้ากับหลี่เหวยหยวนเป็นพี่น้องกัน ส่วนข้าถูกเก็บมาหรือไร!

ทว่าหลี่หลิงเยี่ยนไม่ได้เอ่ยปากถามอะไรต่ออีก เพียงแค่เดินไปข้างหน้าพร้อมกับหลี่หลิงหว่าน

หลี่หลิงหว่านเดินเร็วมาตลอดเส้นทาง รอจนมาถึงหอหมิงเซ่อแล้วก็เห็นอวี๋หรงหรง เหลียงจือหลัน และหยางเพ่ยอวี้ ทั้งสามคนกลับมาถึงนานแล้ว ต่างคนต่างกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้อย่างสง่างาม ไม่ก็ตั้งใจชมงิ้ว หรือเอ่ยสนทนากับผู้อื่นอย่างนุ่มนวลอ่อนหวาน หลังเห็นหลี่หลิงหว่านกลับมาแล้ว ทั้งสามคนต่างก็เหลือบสายตามองนางคราหนึ่ง จากนั้นต่างคนก็ต่างทำธุระของตนเองต่อไป

หลี่หลิงหว่านเองก็ไม่ได้เอ่ยอะไร เพียงแค่นั่งลงข้างกายโจวซื่อ

ก่อนหน้านี้โจวซื่อยังไม่รู้ว่าหลี่หลิงหว่านไปที่ใดมา ในใจจึงกำลังนึกเป็นห่วง ตอนนี้เห็นบุตรสาวกลับมาแล้วจึงรีบร้อนเอ่ยถาม “เมื่อครู่ลูกไปไหนมา เหตุใดไปตั้งนานแล้วก็ยังไม่กลับมาอีก ทำให้แม่เป็นห่วงนัก”

กับโจวซื่อนั้นหลี่หลิงหว่านไม่กล้าชักสีหน้าใส่จริงๆ ต่อให้รู้สึกหงุดหงิดยิ่งกว่านี้ ทว่าฉากหน้าก็ยังเอ่ยด้วยใบหน้าสงบนิ่ง “เมื่อครู่ข้าไปเดินเล่นที่สวนดอกไม้ด้านหลังกับเสี่ยวซานมาเจ้าค่ะ ใครจะรู้ว่าสวนดอกไม้ด้านหลังของจวนก่วงผิงโหวจะกว้างใหญ่ขนาดนี้ เดินไปเดินมาจึงหลงทาง ดังนั้นถึงได้เสียเวลาไปนานขนาดนี้เจ้าค่ะ”

โจวซื่อได้ยินแล้วก็วางใจลงไม่น้อย แต่ยังคงเอ่ยกำชับนาง “คราวหลังไม่อาจออกจากงานไปกะทันหันเช่นนี้อีก ทำให้แม่รู้สึกเป็นห่วงนัก”

หลี่หลิงหว่านตอบรับอย่างใจเย็น หลังจากนั้นนางก็ไม่ได้ออกจากหอหมิงเซ่ออีกแม้แต่ก้าวเดียว เอาแต่นั่งชมงิ้วอยู่บนเก้าอี้อย่างจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ทั้งยังร่วมกินอาหารเย็นกับผู้คนในจวนก่วงผิงโหวแห่งนี้ รับชมดอกไม้ไฟ จากนั้นจึงติดตามโจวซื่อกับคนอื่นๆ ไปบอกลาฮูหยินก่วงผิงโหว แล้วนั่งรถม้ากลับจวนสกุลหลี่

ตอนลงจากรถม้าหลี่หลิงหว่านก็มองเห็นหลี่เหวยหยวน เพียงแต่ไม่รู้ว่าหลี่เหวยหยวนกำลังคิดอะไร ใบหน้าเขาเคร่งขรึม ไม่ได้มองมาที่นางเลยสักนิด

ในใจหลี่หลิงหว่านจึงรู้สึกโกรธขึ้นมาอีกครั้ง หลังวางมือให้เสี่ยวซานประคองเข้าประตูใหญ่ไป นางก็เอ่ยบอกลาทุกคนอย่างมีมารยาท จากนั้นจึงกลับไปยังเรือนอี๋เหอของตนเองโดยไม่แม้แต่จะหันหน้ากลับมา