ทดลองอ่าน นิยายเรื่องนี้ข้าไม่ได้เขียน! บทที่ 8-9

การอ่านตำราครั้งนี้กินเวลาไปถึงตอนเย็น

ยามที่ดวงอาทิตย์คล้อยไปทางทิศตะวันตก จิ่นเหยียนก็เข้ามาเติมน้ำร้อนลงในถ้วยมีฝาปิดที่ข้างมือของหลี่เหวยหยวน ก่อนจะรวบมือกลับมาแล้วเอ่ยกับเขา “บ่าวจะไปห้องครัวเพื่อดูว่าสาวใช้ของคุณหนูสามมาแล้วหรือยัง หลังจากนั้นก็จะนำอาหารเย็นของคุณชายกลับมาขอรับ”

นับตั้งแต่หลี่หลิงหว่านป่วย หลี่เหวยหยวนก็มอบภารกิจอย่างหนึ่งให้กับจิ่นเหยียน นั่นก็คือทุกวันจะต้องรีบไปถึงห้องครัวโดยเร็วแต่ยังไม่ต้องเข้าไป เพียงยืนเฝ้าอยู่บริเวณพื้นที่ข้างๆ ที่ห่างออกไป รอจนเห็นสาวใช้ของคุณหนูสามเข้าไปเอาอาหารแล้วถึงค่อยเข้าไป จากนั้นก็ต้องคอยสังเกตให้ดีว่าสาวใช้ของคุณหนูสามนำอาหารอะไรกลับไปบ้าง พูดคุยอะไรกับคนในครัว หลังกลับมาแล้วจะต้องเล่าให้เขาฟังโดยไม่ตกหล่นแม้แต่คำเดียว

จิ่นเหยียนรู้สึกว่าตนเองโง่งมยิ่งนัก เขามักจะจดจำคำพูดที่สาวใช้ของคุณหนูสามคุยกับคนในครัวไม่ได้ครบถ้วนทั้งหมด เดิมทีสตรีอยู่ด้วยกันก็มีบทสนทนามากมายอยู่แล้ว ทั้งไม่มีหัวข้อสนทนาที่แน่นอน พูดคุยนินทาผู้อื่นไปทั่ว แล้วจะให้เขาจดจำบทสนทนาทั้งหมดได้อย่างไร ทุกครั้งหลังกลับมาแล้วหลี่เหวยหยวนถามถึงบทสนทนาเหล่านั้น ใบหน้าของเขาจึงแสดงความเหลอหลาออกมาเสมอ สุดท้ายผู้เป็นนายจึงบอกกับเขาว่า ‘เรื่องอื่นเจ้าไม่ต้องไปจำ จำมาแค่เรื่องที่สาวใช้ข้างกายนางพูดเกี่ยวกับอาการป่วยของนางก็พอ’

จิ่นเหยียนเข้าใจกระจ่างแจ้งขึ้นมาทันที ที่แท้คุณชายก็เป็นห่วงอาการป่วยของคุณหนูสามนี่เอง เพราะคุณชายเป็นคนไม่แสดงความรู้สึกคนหนึ่งจึงไม่อยากให้คุณหนูสามรู้ว่าเขาเป็นห่วงเรื่องของนาง แม้แต่กับสาวใช้ที่คุณหนูสามสั่งให้มาส่งถ่านให้เขาทุกๆ ห้าวัน เขาก็ไม่เคยถามไถ่เลยสักคำ ทว่าในมุมลับนี้กลับให้ตนคอยไปสังเกตว่าอาหารในแต่ละมื้อของคุณหนูสามมีอะไรบ้าง แล้วนำมาใคร่ครวญว่าตอนนี้อาการป่วยของคุณหนูสามเป็นเช่นไรแล้ว

ตราบใดที่อาการป่วยยังไม่หายดี อาหารที่กินจะจืดชืดอยู่บ้าง หากดีขึ้นแล้วก็ย่อมมีเนื้อสัตว์ปนมาด้วย และถ้าหายสนิทแล้วปริมาณของเนื้อสัตว์ย่อมมากกว่าผักจืดๆ เพราะป่วยหนักมารอบหนึ่งแล้วจำเป็นต้องบำรุงร่างกายให้ดีๆ

อาหารกลางวันในวันนี้ของหลี่หลิงหว่านส่วนมากเป็นเนื้อสัตว์ หลี่เหวยหยวนจึงมั่นใจได้ว่าอาการป่วยของหลี่หลิงหว่านหายดีแล้ว พอได้ยินจิ่นเหยียนบอกว่าจะไปคอยเฝ้าที่ห้องครัวเหมือนที่ผ่านมา เขาจึงเอ่ยว่า “ต่อจากนี้เจ้าไม่ต้องไปคอยเฝ้าสาวใช้ของนางที่ข้างห้องครัวแล้ว แล้วก็ไม่ต้องสนใจว่าสาวใช้ของนางจะพูดคุยเรื่องอะไรกับคนในครัวอีก เจ้าไปเอาอาหารของข้ากลับมาก็พอแล้ว”

จิ่นเหยียนงุนงงไปชั่วขณะ ก่อนจะเอ่ยอย่างลังเล “แต่คุณชายขอรับ อาการป่วยของคุณหนูสาม…”