ทดลองอ่าน นิยายเรื่องนี้ข้าไม่ได้เขียน! เล่ม 3 บทที่ 5-6

พูดมาถึงตรงนี้น้ำเสียงของเขาก็ทุ้มต่ำลงเล็กน้อย สีหน้าก็ดูหม่นหมองอยู่หลายส่วน “ส่วนสตรีผู้นั้นเป็นใคร ข้าเองก็ไม่กระจ่าง แต่คืนนั้น…เฮ้อ…ข้าถึงขั้นพลั้งมือผลักนางจนศีรษะไปกระแทกโดนผนังเช่นนั้น ส่วนนางก็…ก็ตายไปทั้งแบบนั้นแล้ว”

ในน้ำเสียงแฝงรอยสะอื้นอยู่หลายส่วน ทว่าต่อมาเขาก็เงยหน้ามองหลี่หลิงหว่าน ในแววตาเต็มไปด้วยความเศร้าโศก “หว่านวาน ข้า…ข้าถึงกับสังหารคนไปแล้ว เจ้าจะกลัวข้าหรือไม่”

พริบตานั้นในใจหลี่หลิงหว่านเกิดความคับข้องใจขึ้นมาแล้ว

ในใจนางย่อมกระจ่างดี หากคืนนั้นหลี่เหวยหยวนไม่ได้ยินบทสนทนาระหว่างนางกับตู้ซื่อย่อมเป็นสถานการณ์ที่ดีที่สุดแล้ว แต่ยามนี้เมื่อได้ยินเขาบอกเป็นนัยชัดเจนว่า ‘ไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น’ นางกลับรู้สึกไม่ค่อยเชื่อถือขึ้นมา

แต่มองดูสีหน้าจริงใจและเศร้าโศกเช่นนี้ของหลี่เหวยหยวนไม่คล้ายว่าเสแสร้งแต่อย่างใด นางเองก็ไม่อาจไม่เชื่อถือ

ตู้ซื่อเป็นมารดาของเขา เป็นเพราะช่วยนางเขาถึงได้พลั้งมือผลักตู้ซื่อ ทำให้ศีรษะตู้ซื่อกระแทกผนังจนตาย ยามพูดถึงเรื่องนี้ใบหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยความเสียใจจริงๆ และมีน้ำตาคลอเบ้าอยู่ แต่เขาก็ยังกลัวว่านางจะรู้ว่าตู้ซื่อเป็นใคร ดังนั้นจึงต้องข่มความโศกเศร้าในใจพูดว่าตนเองไม่รู้จักตู้ซื่อออกมา

หลี่หลิงหว่านรู้สึกว่าตนเองใกล้จะเสียสติแล้วจริงๆ แต่เมื่อมองดูท่าทางเศร้าโศกเสียใจในตอนนี้ของหลี่เหวยหยวน นางยังคงอดยื่นมือออกไปตบหลังมือเขาและเอ่ยปลอบเขาไม่ได้ “พี่ชาย พี่ไม่ต้องเสียใจจนเกินไป พี่…พี่ต้องการช่วยข้า ดังนั้นถึงได้พลั้งมือผลักคนผู้นั้น หากจะกล่าวโทษจริงๆ เรื่องนี้ก็ควรโทษข้า ไม่เกี่ยวกับพี่เลย พี่ไม่ต้องตำหนิตนเองแล้วเจ้าค่ะ”

หลี่เหวยหยวนพลันยื่นมือออกไปโอบกอดนางอย่างแนบแน่นอีกครั้ง

หากใต้หล้านี้มีเทพเซียนอยู่จริง ถ้าเช่นนั้นก็นำเรื่องทั้งหมดมาโทษลงที่ข้าเพียงคนเดียวเถิด ข้าต้องการแค่ให้หว่านวานของข้าอยู่อย่างสงบสุขตลอดไป

หลี่หลิงหว่านรู้สึกว่าตนเองถูกเขารัดร่างจนแทบหายใจไม่ออกอยู่แล้ว นางรีบยกมือขึ้นตบบ่าเขาพลางบอก “พี่ชาย พี่จะรัดข้าตายอยู่แล้วเจ้าค่ะ”

หลี่เหวยหยวนรีบร้อนปล่อยหลี่หลิงหว่านออก เขาเงยหน้าขึ้นมองนางแล้วเอ่ยกับนางอย่างจริงจังยิ่ง “หว่านวาน เจ้าไม่ต้องกลัวพี่ชาย พี่ชายไม่มีวันทำเรื่องใดๆ ที่เป็นการทำร้ายเจ้า”

เมื่อได้รับคำยืนยันที่หนักแน่นเช่นนี้จากหลี่เหวยหยวนแล้ว หลี่หลิงหว่านก็รู้สึกวางใจ อีกทั้งเมื่อครู่ที่นางได้ซุกตัวอยู่มุมเตียงเพื่อครุ่นคิดเรื่องต่างๆ อยู่ครู่ใหญ่นั้น นางก็รู้สึกว่าแม้จุดจบของตู้ซื่อจะเกิดขึ้นเหมือนกับในนิยายเดิม แต่เมื่อไตร่ตรองอย่างละเอียดแล้วก็ยังพบว่ามีความแตกต่างอยู่มาก

ในนิยายหลี่เหวยหยวนจะฆ่าตู้ซื่อตอนสอบได้เป็นซิ่วไฉ มิหนำซ้ำยังเป็นเพราะตู้ซื่อมักดุด่าทุบตีทรมานเขาอยู่เสมอ หัวใจเขาจึงบิดเบี้ยวจนไม่อาจทนรับต่อไปได้ไหว หลี่เหวยหยวนจึงลงมือสังหารมารดาก่อนอย่างอำมหิต แต่ตอนนี้เพื่อช่วยเหลือนาง หลี่เหวยหยวนจึงพลั้งมือผลักตู้ซื่อ ทำให้ศีรษะกระแทกผนังจนตาย นี่ไม่นับเป็นการลงมือก่อน ทั้งตอนนี้หลี่เหวยหยวนก็อายุสิบเก้าปีแล้ว ช่วงเวลาไม่เหมือนกับที่วางไว้ในนิยายเดิมเลย

จากนั้นหลี่หลิงหว่านก็คิดถึงสภาพการตายของฮว่าผิง

จุดจบเดิมที่วางไว้ให้ฮว่าผิงคือในปีเดียวกับที่นางตาย หลี่เหวยหยวนจะจับฮว่าผิงกรอกสารหนู แต่ตอนนี้ฮว่าผิงกลับกระโดดบ่อน้ำฆ่าตัวตายไปก่อนนานแล้ว เรื่องนี้ก็เกิดขึ้นไม่เหมือนกับในนิยายเดิมเช่นกัน บางทีความตายของตู้ซื่ออาจเป็นแค่เหตุไม่คาดฝัน เป็นแค่เรื่องบังเอิญเท่านั้น นี่ไม่ได้เป็นการบ่งบอกว่าในอนาคตนางจะต้องพบจุดจบเช่นเดียวกับที่ตนเองเขียนไว้เสียหน่อย