ทดลองอ่าน บทเพลงปณิธาน ตำนานวิหคโผบิน ม้วนที่ 2 บทที่ 1-2

หอบุปผชาติอีผิ่น ที่ให้ความเริงรมย์ในยุคบ้านเมืองปั่นป่วน

เดิมทีมู่เฉินนึกว่าที่นี่เป็นสถานที่ให้ความรื่นรมย์ธรรมดา แต่เมื่อไปถึงจึงได้รู้ว่ามันต่างจากหอคณิกาทั่วไป เพราะที่นี่ต้อนรับแขกโดยไม่มีการแบ่งแยกเพศ ไม่ปฏิเสธผู้มาเยือน ดังนั้นขณะมู่เฉินที่อยู่ในชุดสตรีก้าวเข้าไปจึงมิได้ดึงดูดความสนใจใดๆ

นางตามหลังมู่หรงชง มองดูบุรุษสตรีรอบข้างที่แต่งกายกันอย่างไม่อยู่ในกฎเกณฑ์แล้วก็ให้อึดอัดใจยิ่งยวด จึงกระตุกแขนเสื้อมู่หรงชง “ท่านพาข้ามาที่นี่ด้วยเหตุใด”

มู่หรงชงจูงนางไปนั่งลงยังที่หนึ่งก่อนตอบ “เจ้าดูสิว่าที่นี่สุรานารีคละเคล้าเกลื่อนกลาด คนดีคนเลวอยู่ปะปนกัน ใช่เป็นที่ที่ดีสำหรับสืบข่าวหรือไม่”

มู่เฉินครุ่นคิดเล็กน้อยก็รู้ความคิดของเขาแล้วจึงว่า “หากท่านใช้ประโยชน์ได้ย่อมจะดี”

มู่หรงชงเอ่ยว่า “ข้าจึงอยากให้เจ้ามาดูว่าสามารถซื้อที่แห่งนี้ได้หรือไม่”

มู่เฉินส่ายหน้าทันที “ยังไม่กล่าวถึงว่าท่านไม่มีเงินมากเพียงนั้น ต่อให้มีเจ้าของของที่นี่ก็ไม่แน่ว่าจะยอมขาย ตามความเห็นข้า สู้ร่วมมือกันจะดีกว่า”

“ร่วมมือ?”

มู่เฉินตอบ “ใช่แล้ว พอคิดถึงข้อได้เปรียบซึ่งมีเฉพาะท่านที่สามารถนำมาใช้แลกเปลี่ยนได้แล้ว ต่างฝ่ายก็ต่างมีกำลังช่วยเหลือ”

มู่หรงชงกล่าว “ข้อได้เปรียบที่มีเฉพาะข้าคือตำแหน่งเจ้าเมืองนี้…ขุนนางและพ่อค้าร่วมมือกัน…เป็นวิธีที่ดีจริงๆ”

มู่เฉินจึงว่า “ปัจจุบันราษฎรยืมเงินจะคิดดอกเบี้ยค่อนข้างสูง คิดว่าเจ้าของหอบุปผชาตินี้ก็น่าจะเป็นคนชอบผลประโยชน์ มิสู้ลองเริ่มจากตรงนี้ดู”

เสียงหัวเราะใสเสนาะดังมาจากชั้นบน สตรีชุดแดงนางหนึ่งพาเด็กสาวสองนางเดินออกมาจากด้านใน นำพากลิ่นหอมออกมาอบอวลห้อง สตรีนางนั้นมีอายุราวสามสิบต้นๆ รูปโฉมงดงาม ท่าทางชดช้อยเปี่ยมเสน่ห์ นางพิงราวพลางกล่าวยิ้มๆ “วันนี้เป็นวันซวงเจี้ยงยังไม่เข้าฤดูหนาวก็เริ่มมีหิมะตกแล้ว แขกทุกท่านยังคงให้ความสนใจไม่น้อยลง ถึงขั้นฝ่าหิมะมาเยือนเช่นนี้ ทำให้หงจูซาบซึ้งใจโดยแท้!”

คนผู้นี้คือเจ้าของหอบุปผชาติ มีนามว่าหงจู ผู้คนต่างเรียกนางว่า ‘อาหญิงหงจู’

มู่หรงชงกล่าวว่า “หอบุปผชาตินี้อยู่มาตั้งแต่ก่อนข้ามารับตำแหน่ง นางเป็นเพียงอิสตรี อาจจะมีคนหนุนหลัง”

มู่เฉินจึงว่า “ลองดูเดี๋ยวก็รู้”

นางพูดจบก็พลันลุกขึ้นยืนกล่าวเสียงดัง “อาหญิงหงจู พี่ชายข้าบอกว่าเขาไม่ถูกใจเหล่าแม่นางในวันนี้ อยากดื่มกับท่านตามลำพังสักสองจอก”

ไม่ว่าแม่นางแห่งหอบุปผชาติอีผิ่นจะไปอยู่ที่ใดก็จัดอยู่ในชั้นยอด นี่ถึงกับมีคนบอกว่า ‘ไม่พอใจ’? ทางชั้นล่างครึกครื้นยิ่งยวดในทันใด มีทั้งคนโห่ร้องโวยวาย มีทั้งคนวิพากษ์วิจารณ์

หงจูแรกได้ยินวาจานี้ก็ไม่ใคร่พอใจ แต่ครั้นสายตาเลื่อนไปตกอยู่บนหน้ามู่หรงชง ใบหน้าก็แฝงด้วยรอยยิ้มทันที “ในเมื่อแขกผู้มีเกียรติกล่าวเยี่ยงนี้แล้ว ข้าไหนเลยจะมีเหตุผลให้ไม่ทำตาม เชิญคุณชายขึ้นมาข้างบนเถิด!”

คนที่ด้านข้างพูดขึ้นว่า “ข้าเป็นแขกประจำของที่นี่ แต่ไม่เคยเห็นใครกลายเป็นแขกใกล้ชิดแม่นางหงจูได้สำเร็จมาก่อน คุณชายท่านนี้ช่างโชคดีเสียจริง!”

มู่หรงชงเม้มปาก สีหน้าแข็งทื่ออยู่บ้าง สายตาตวัดเร็วๆ ผ่านใบหน้ามู่เฉิน มีแววโกรธขึ้งอยู่พอสมควร

มู่เฉินเผยสีหน้าเอาอกเอาใจ ขยิบตาให้เขาก่อนว่า “พี่ชาย นางเชิญท่านเพียงคนเดียว ข้าจะรอท่านอยู่ชั้นล่างนะเจ้าคะ”

สุดท้ายนางยังทำท่าโบกมือให้ด้วย

มู่หรงชงลุกขึ้นยืน ลูบชุดตัวยาว ก่อนกล่าวกับมู่เฉิน “กลับไปจะคิดบัญชีกับเจ้า”