ทดลองอ่าน บทเพลงปณิธาน ตำนานวิหคโผบิน บทที่ 3-4

“เมฆมงคลเจิดจ้า ศุภมังคลาเวียนวน

วันเดือนเรืองโรจน์ โชติช่วงนานทิวา

จะแจ้งบนฟ้า ดาราสุกสกาว

วันเดือนเรืองโรจน์ ปกแผ่อริยชน

วันเดือนผันเปลี่ยน ดาราโคจร

สี่ฤดูหมุนเวียน มหาชนเปี่ยมศรัทธา

มโหรีสอดประสาน อวยพรเทพยดา

บัลลังก์ตกแก่ปราชญ์ ประชาราษฎร์ปรีดา

เสียงกลองดังเสนาะ ระบำงามสง่า

ความสามารถหมดสิ้น เก็บอาภรณ์ไคลคลา”

เมื่อเพลงจบชิงหลวนก็เห็นคนในที่นี้ส่วนใหญ่ล้วนมีสีหน้างุนงง ในวังหลวงแคว้นฉินมีชาวเผ่าอยู่เป็นส่วนมาก ไม่แตกฉานในเพลงพิณของชาวฮั่น หาได้ยากที่มู่หรงชงซึ่งมีชาติกำเนิดเป็นคนเผ่าเซียนเปยจะบรรเลงพิณได้ดีไม่เป็นรองใคร ชิงหลวนจึงอดจะชื่นชมไม่ได้

ฝูเจียนปรบมือหัวเราะร่า “ดนตรีของชาวฮั่นเราฟังไม่อาจเข้าใจได้ทั้งหมด แต่ท่อนจะแจ้งบนฟ้า ดาราสุกสกาว เราพอจะฟังเข้าใจแล้ว เฟิ่งหวงมีใจอยากให้เราตกรางวัลเจ้าด้วยอะไร”

มู่หรงชงลุกขึ้นตอบ “กระหม่อมไม่ต้องการสิ่งใด”

ชิงหลวนมองฝูเป่าปราดหนึ่งตามจิตใต้สำนึก เห็นเพียงนางมองมู่หรงชงตาลุกวาว ครั้นได้ยินคำว่า ‘ไม่ต้องการสิ่งใด’ แววตาก็หม่นแสงลง

ฝูเจียนสำราญใจสุดขีด ยังคงตกรางวัลแก่มู่หรงชงเป็นสิ่งของจำนวนมาก มู่หรงชงกล่าวขอบคุณ จากนั้นก็มีบ่าวยกโต๊ะมา แสดงเจตนาให้มู่หรงชงนั่งลงข้างฝูฮุย

ฝูฮุยมีสีหน้าโกรธเกรี้ยว แค่นเสียงเย็น “เจ้าเด็กไป๋หลู่!”

มู่หรงชงตรงไปนั่งลงข้างๆ โดยมิได้นำพา

โต้วหวั่นเอ๋อร์กับชิงหลวนนั่งอยู่ไม่ไกลจากเขา โต้วหวั่นเอ๋อร์ถามชิงหลวนเสียงเบา “ท่านเป็นชาวฮั่น รู้หรือไม่ว่าเมื่อครู่นี้เขาบรรเลงเพลงอะไร”

ชิงหลวนตอบ “ ‘คล้ายควันมิใช่ควัน คล้ายเมฆมิใช่เมฆ ฟุ้งกระจาย ม้วนเคลื่อนเลื่อนลอย เรียกว่าเมฆมงคล เมฆมงคลถูกเห็นว่าเป็นนิมิตหมายอันดี’ เจ้าเมืองมู่หรงกำลังอวยพรต้าฉิน ขอให้บ้านเมืองมั่นคง ราษฎรผาสุก ใต้หล้าเป็นปึกแผ่น”

โต้วหวั่นเอ๋อร์ยังคงคล้ายเข้าใจคล้ายไม่เข้าใจ แต่มู่หรงชงกลับช้อนตามองชิงหลวนก่อนยิ้มน้อยๆ ให้นาง ยามรอยยิ้มนี้อยู่บนใบหน้านั้นช่างงดงามจนน่าตกใจ ชิงหลวนอดจะกำมือเบือนหน้าหนีไม่ได้

หลังดื่มกันได้สามรอบ ทั้งตำหนักปรองดองเกษมศานต์

ชิงหลวนอาศัยจังหวะที่ผู้คนไม่สนใจเดินไปทางฝูหมัวอย่างเงียบเชียบ

ติดตามตอนต่อไปวันที่ 7 มี.ค. 67 เวลา 12.00 น.