ทดลองอ่าน บทเพลงปณิธาน ตำนานวิหคโผบิน บทที่ 9-11

บทที่ 11 การเลือกในยามเผชิญอันตราย

ตะวันใกล้ลับเหลี่ยมเขา ท้องนภากว้างใหญ่มีเมฆกระจัดกระจาย

คนสิบกว่าคนมือถืออาวุธรุมล้อมมู่หรงชงและมู่เฉิน

ฝูฮุยยืนอยู่นอกกลุ่มคน พูดด้วยสีหน้าเยียบเย็น “มู่หรงชง ตั้งแต่ข้าได้พบเจ้าครั้งแรกก็รู้แล้วว่าสุดท้ายต้องมีวันนี้ นับแต่วันนี้ไปเมืองฉางอันจะไม่มีใครปากยื่นปากยาวอีก!”

เขาพูดจบสิบกว่าคนนั้นก็พร้อมกันกรูเข้าหาเป้าหมาย

มู่หรงชงปกป้องมู่เฉินไว้ในอ้อมแขน มือยกดาบยาวสกัดดาบแรกที่ฟันมา ผู้มาฟันดาบที่สองเข้าหาอย่างไม่ลดละ ขณะเดียวกันก็มีอีกคนจู่โจมเข้าทางด้านหลังของมู่หรงชง

มู่หรงชงฟันดาบออกไปในแนวขวาง ทางด้านหน้ามีคนล้มลงสองคน แต่เขากลับไม่ทันได้ระวังดาบที่มาจากด้านหลัง…

กลับได้ยินเพียงเสียงร้องโหยหวนดังขึ้นทางด้านหลัง คนผู้นั้นถูกลูกธนูดอกหนึ่งปักเข้าที่ช่องท้อง ล้มลงพื้นลุกไม่ขึ้น…ถึงกับเป็นมู่เฉินใช้ลูกธนูที่มู่หรงชงให้นางไว้เมื่อครู่นี้ทำร้ายฝ่ายตรงข้ามในช่วงเวลาวิกฤต

มู่เฉินมองคนที่ล้มลงกับพื้นพลางจับเสื้อของมู่หรงชงไว้ด้วยความกังวล ก่อนพูดด้วยความหวั่นกลัวว่า “ข้าฆ่าคนเสียแล้ว!”

“ยังไม่ตาย!” มู่หรงชงพูดพลางฟันซ้ำลงไปที่คนผู้นั้นอีกดาบ พอเห็นคนผู้นั้นขาดใจไปแล้วก็พูดยิ้มๆ กับมู่เฉิน “ไม่ต้องกลัว ข้าเป็นคนฆ่าเอง เจ้ากอดให้แน่น ไป!”

มู่หรงชงใช้ด้ามดาบฟาดสะโพกม้าอย่างหนัก ก่อนกวัดแกว่งดาบสังหารคนที่ขวางอยู่ข้างหน้าไปอีกสองคน พุ่งฝ่าวงล้อม ห้อตะบึงไปข้างหน้า

ฝูฮุยตามหลังมาติดๆ พลางตะโกนลั่น “ตาม!”

เมื่อเห็นว่ากำลังคนทางด้านหลังค่อยๆ ประชิดเข้ามามู่เฉินก็พูดด้วยความร้อนใจ “พวกเราสองคนหนักเกินไป ม้าวิ่งได้ไม่เร็ว ท่านปล่อยข้าลงเถิด เป้าหมายของพวกเขาคือท่าน!”

มู่หรงชงจับมือนางไว้แน่นก่อนเอ่ย “มิผิด หนักเกินไปจริงๆ มู่เฉิน นั่งให้ดี! อย่าหันหลังกลับไป!”

เขาพูดจบก็กระโดดลงจากม้า ขณะเดียวกันก็เตะไปที่ด้านหลังม้า ม้าได้รับความตกใจแล้วก็วิ่งเร็วขึ้นกว่าเดิม

มู่เฉินนั่งอยู่บนม้า นางมองกลับไปด้านหลัง เห็นเพียงมู่หรงชงกลิ้งตัวกับพื้นสองตลบ ถูกกลุ่มคนที่ไล่ตามมาถึงล้อมเอาไว้

“มู่หรงชง! ท่านมันโง่!”

นางรั้งม้าไม่เป็นผลจึงพลิกตัวทันที ทั้งตัวคนค่อยๆ ไถลตกลงจากตัวม้า ขณะใกล้ตกถึงพื้นก็พลันปล่อยมือ!

ภายใต้แรงครูดหินและทรายกระเด็นมาปะทะหน้า มู่เฉินป้องส่วนศีรษะของตนเองไว้ หลังวิงเวียนศีรษะอยู่ครู่หนึ่งก็ลุกขึ้นจากพื้นอย่างช้าๆ

ไม่ไกลกันมู่หรงชงแสดงสีหน้าตระหนกตกใจ พอเห็นมู่เฉินวิ่งมาใกล้เขาก็พูดเสียงดัง “ไยเจ้าจึงกลับมา!”

มู่เฉินพูดอย่างดื้อรั้นทั้งที่ผมเผ้ายุ่งเหยิง “ใครจะไปทิ้งท่านแล้วหนีไปกันเล่า!”

นางเดินไปใกล้มู่หรงชงถึงได้พบว่าเขาได้รับบาดเจ็บแล้ว หน้าอกมีเลือดแดงเป็นแถบ

“เป็นคู่รักตกยากแท้ๆ เชียว ถึงอย่างไรก็มีคนต้องการชีวิตของพวกเจ้าทั้งสองคน เช่นนั้นก็ตายไปด้วยกันเสียเถอะ!” ฝูฮุยแค่นหัวเราะเบาๆ “ข้าจะส่งพวกเจ้าไปที่ชอบๆ ด้วยตนเอง!”

เขาพูดพลางลงจากม้า เงื้อดาบยาวก้าวเข้ามาหามู่หรงชงและมู่เฉิน

มู่หรงชงดึงตัวมู่เฉินไปไว้ด้านหลังแล้วยกดาบขึ้นสู้

สองฝ่ายปะทะกัน ในเวลาชั่วครู่ชั่วคราวยังไม่อาจตัดสินแพ้ชนะ

ฝูฮุยพลันเกิดแผนการในใจ หาช่องโหว่ได้ก็แทงดาบยาวเข้าหามู่เฉิน!

ดาบของมู่หรงชงเข้าใกล้หน้าอกของฝูฮุยแล้ว กำลังจะแทงเข้าไปอยู่รอมร่อ เมื่อเหลือบเห็นมู่เฉินตกอยู่ในอันตรายในใจก็พลันมีความลังเลแวบผ่าน

สังหารฝูฮุย!

…จะพลาดโอกาสที่ดีที่สุดนี้ไปมิได้!

“กรี๊ด!”

มู่เฉินส่งเสียงอุทาน กลับมิได้รับบาดเจ็บแม้สักกระผีก…เสี้ยวเวลาสุดท้ายมู่หรงชงยังคงเลือกต้านดาบของฝูฮุยเอาไว้

โดยสิ่งที่ฝูฮุยรอคอยก็คือโอกาสนี้ เขาโยนดาบยาวทิ้งไป แล้วเผยมีดสั้นในแขนเสื้อออกมา เงื้อมือแทงเข้าหามู่หรงชง!

มู่หรงชงหันหลังให้ฝูฮุย แต่มู่เฉินกลับมองเห็นเหตุการณ์อย่างชัดแจ้ง นางจึงร้องด้วยความตกใจทันที “ระวัง!”

(ติดตามต่อได้ในฉบับเต็มเดือน มีนาคม 2567)