ทดลองอ่าน บอสหน้าตายกะยัยสอางค์ บทที่ 3

ตัวป่วนทั้งสามเงยหน้า เบิกตากว้างตะลึงกับความสูงใหญ่ ก่อนหันไปซุบซิบสบตา อมยิ้มเจ้าเล่ห์ แล้วยกมือไหว้อย่างพร้อมเพรียง แต่แกล้งพูดไม่ชัดว่า

“ซาหวักลีครับ/ค่ะ คุณบอสจอมโหด!”

คำทักทายทำเอาชายหนุ่มปั้นหน้าไม่ถูก ไม่รู้จะบึ้งหรือยิ้มดี

หญิงสาวกระแอมเหมือนมีอะไรติดคอ ก่อนก้มลงไปดุสามหน่อแก้เก้อ “พวกเรานี่ ดูละครตอนเย็นอีกแล้วใช่มั้ย จำอะไรมาก็ไม่รู้”

“ใครบอก จำมาจากโกวเอิงต่างหาก” ตี๋เล็กว่า

คนที่โดนหางเลขจากเด็กจอมยุ่งทำได้แค่ฉีกยิ้มแห้ง ก้มลงไปส่งสายตาคาดโทษกับหลานชายหลานสาว แต่ดูเหมือนจะไม่ได้ผล เพราะแต่ละคนลอยหน้าลอยตา ไม่กลัวเธอเลยสักนิด

“ใหญ่จำได้ โกวเอิงชอบบ่นเรื่องเจ้านายฝรั่งโหดๆ ไม่ก็บอสหน้าดุประจำเลย” เด็กชายคนโตซึ่งดูใจกล้าที่สุดเล่าด้วยน้ำเสียงเจื้อยแจ้ว

“หรือครับ” เขาแกล้งเลิกคิ้วถาม

ไม่ได้รู้สึกแปลกใจกับคำพูดนั้นเลยสักนิด เพราะขนาดเพื่อนยังเล่าเป็นไฟ แล้วที่บ้านจะเหลืออะไร

“ค้าบ โกวเอิงบอกว่าเจ้านายน่ะหน้าตาดี แต่ใจร้าย แล้วยังบอกด้วยว่า อุ๊บ…”

สอางค์ดึงหลานชายตัวดีมาปิดปากไว้ “ตี๋ใหญ่…ไว้หน้าโกวบ้าง”

เด็กน้อยดิ้นขลุกขลัก เถียงเสียงอู้อี้ในมือเธอ “ก็…โกว…พูด…จริงๆ…นี่”

นั่น…

เธอลอบมองเจ้านาย เห็นเขากลั้นยิ้มไม่พูดอะไร ก็ใจชื้นขึ้นมานิดหนึ่ง

“พุดจ๊ะ” เธอหันไปเรียกแม่บ้าน มือยังปิดปากเจ้าตัวแสบไว้แน่น “ไปชงกาแฟให้บอสเขาหน่อย ไม่ต้องใส่ทั้งครีมทั้งนมนะ”

ถึงจะบ่นเรื่องเจ้านายให้คนรอบตัวฟัง แต่ดูเหมือนเจ้าตัวจะใส่ใจเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ของเขาโดยไม่รู้ตัว

“ขอบคุณที่จำได้”

“ก็…ไม่ได้จำยากอะไรนี่คะ โดนบังคับให้ชงอยู่ทุกเย็น แล้วถ้าบอสจะกลับหลังดื่มกาแฟแก้วนี้ ก็เชิญได้เลยนะคะ”

เจ้าของบ้านออกปากไล่แบบไม่เกรงใจ ส่งผลให้หญิงชราที่ยืนอยู่ใกล้เอื้อมมือมาหยิกต้นแขนแรงเสียจนเกือบสะดุ้ง