ทดลองอ่าน บอสหน้าตายกะยัยสอางค์ บทที่ 4

“พี่เล็กเขาจะบอกว่าโกวเอิงชอบฝรั่งแบบลุงทอมน่ะค่ะ”

“หา!” คำตอบไม่คิดของเด็กน้อยเหมือนใครเอาระเบิดปาใส่หัว ความร้อนพุ่งจี๊ดขึ้นมาถึงใบหู แม้พยายามตีหน้าขรึม แต่กลบอาการเขินไว้ไม่มิด “ไปเอามาจากไหนเนี่ย”

สงสัยคืนนี้จะต้องเรียกทั้งแม่บ้านและเด็กสามคนมาปรับทัศนคติกันยกใหญ่

“กิ๊วๆ โกวเอิงหน้าแดง โกวเอิงชอบลุงทอมแหงๆ” เด็กชายทั้งสองยิ้มล้อเลียน หัวเราะคิกคักได้ใจ

“เดี๋ยวเถอะ! ล้อผู้ใหญ่เหรอ ขึ้นห้องไปแปรงฟันให้หมดเลยนะ”

“ว้ายๆ เขินใหญ่เลย กิ๊วๆ โกวเอิงจะมีแฟน โกวเอิงจะมีแฟน”

“เราสามคน! พรุ่งนี้ไม่ต้องกินขนมเลยนะ งดของเล่น งดทีวี!”

“จ้างก็ไม่กลัว เล็กไปบอกเหล่าม่าดีกว่าว่าโกวเอิงจะมีแฟน”

“เดี๋ยวเถอะตี๋เล็ก”

เด็กน้อยหลบมือที่พยายามรวบตัวไว้เป็นระวิง ก่อนดึงมือตี๋ใหญ่วิ่งหนีขึ้นบ้าน ส่วนอาหลิงยืนหัวเราะคิกคักหลบอยู่หลังชายหนุ่ม

“อาหลิง”

เด็กน้อยโผล่มายิ้มกริ่ม ตีหน้าซื่อ ก่อนตะโกนว่า “โกวเอิงจะมีแฟน โกวเอิงจะมีแฟน”

สอางค์เหนื่อยจะตามรวบตัว จึงปล่อยลิงตัวสุดท้ายวิ่งหนีตามพี่ชายสองคนไป ไว้ค่อยคิดบัญชีทีเดียวตอนเข้านอน

พอตัวยุ่งหายกันไปหมด จึงเหลือแค่เธอกับคู่กรณี

“อย่าใส่ใจคำพูดพวกนั้นเลยนะคะบอส เด็กๆ ก็พูดไปเรื่อย ดูละครเยอะก็แบบนี้”

“เยอะพอๆ กับ their aunt หรือเปล่า”

ทั้งน้ำเสียงกับหน้าตาซ่อนรอยหัวเราะนั่น บอกมาเลยว่าหลอกด่ายังเข้าใจง่ายกว่า

“นี่ก็…สามทุ่มแล้ว ขับรถดึกๆ เป็นอันตรายได้นะคะ”

“ขอบคุณที่เป็นห่วง”

ใครเป็นห่วง คนเขาไล่หรอก ขี้ตู่ชะมัด

“พวกหลานๆ ของคุณน่ารักดีนะ” คนเฉไฉไม่ยอมกลับบอกระหว่างนั่งยืดขาเหยียดยาวบนพื้นระเบียง ไล่สายตามองเรื่อยไปตั้งแต่ต้นไม้ในสวนถึงฟ้าไร้ดวงจันทร์ “They remind me of my niece and family.”

อ๋อ มีหลาน ถึงว่า…ทำไมหุ่นยนต์เข้ากับพวกลิงได้ดีจัง

“I never thought I’m gonna miss them this much.”

คนออกปากไล่อยู่เมื่อครู่รู้สึกผิดขึ้นมาทันที เพราะต่อให้เป็นหุ่นยนต์ทำอะไรตามแบบแผน แต่ถ้ามีอะไรสะกิดใจ ก็คงคิดถึงบ้านได้เหมือนกัน

ยิ่งคนตรงหน้าไม่เคยสุงสิงกับพนักงานในบริษัท นอกจากเธอที่ถูกบังคับให้แก้งานทำโอทีด้วย หากความเหงาจะเข้ามาทักทาย ก็คงไม่แปลกอะไร

“ผมกลับล่ะ” คนที่คุมอารมณ์ตัวเองได้ดีเสมอตัดบท ลุกขึ้นเสียเฉยๆ “ขอบคุณสำหรับดินเนอร์วันนี้ ผมว่า…มันดีกว่าโอมากาเสะที่ไม่ได้กินเสียอีก”

สอางค์เม้มริมฝีปาก กลั้นใจไม่ประชดกลับอย่างเคย แค่ยิ้ม แล้วเดินไปส่งเขาที่รถ

“By the way…” ชายหนุ่มหันมาพูดก่อนเปิดประตู

“คะ?”

“See you tomorrow.”

“อา…ค่ะ”

นึกว่าจะพูดอะไรมากกว่านั้นซะอีก

เอ๊ะ…แล้วเธออยากจะให้เขาพูดอะไรกันล่ะ

ภายในวันเดียว ผู้ชายคนนี้กลับสร้างความประหลาดใจให้เธอได้ไม่หยุดหย่อน และดูเหมือนจะถี่ขึ้นเรื่อยๆ ตามแรงเต้นของหัวใจ

คนไหนเป็นตัวจริงของเขากันแน่ บอสมาดขรึมตีหน้าเคร่งหรือฝรั่งช่างเย้าแหย่ ดวงตาวะวับตรงหน้า

แต่ไม่ว่าจะเป็นคนไหน ดูเหมือนโทมัส แบรนดอนจะป่วนความรู้สึกนึกคิดของเธอได้…ไม่มากก็น้อยเลย

ติดตามตอนต่อไปวันที่ 7 ธ.ค. 64 เวลา 12.00 น.