ทดลองอ่าน ปีศาจเย้ารัก บทที่ 3-บทที่ 4

ภาพพ่อลูกผูกพันตรงหน้าสายตานี้นางมองดูอย่างเงียบเชียบ มองดูมาหลายปีเพียงนี้ หากพูดว่าส่วนลึกของจิตใจไม่มีความอิจฉาสักเศษเสี้ยวนั้นคงเป็นการโกหกแล้ว นางเองก็แอบคิดภาพว่าหากตนเองโดนลูบหัวปลอบโยน คุ้มครองปกป้องดั่งวางไว้ในใจนั้นจะเป็นความรู้สึกประเภทใด นางเข้าใจ นั่นไม่เหมาะสมกับนางเป็นแน่ เพียงแค่…แค่…คิดเลอะเทอะเท่านั้น

และแล้วนางก็คิดเลอะเทอะอย่างที่คิดไว้จริงๆ ยามนี้ในสมองกลับผุดภาพฉากต่างๆ บนหอซือเฟย และแน่นอนว่าย่อมปรากฏใบหน้าหล่อเหลาสง่างามของคุณชายอันดับหนึ่งผู้นั้นเช่นกัน ยามเขาหยักยิ้ม แก้มซ้ายขวามีลักยิ้มหนึ่งลึกหนึ่งตื้น ครั้นเงยคางเล็กน้อย ไฝเม็ดเล็กน่ารักนั้นก็สะดุดสายตาเหลือหลาย

เวลานี้หลังใคร่ครวญโดยละเอียดแล้ว ‘ลูบหัวปลอบโยน’ หรือ ‘ปกป้องดั่งดวงใจ’ ที่นางเคยคิดฝันเหล่านั้น ก็เหมือนว่า…เขาล้วนทำกับนางมาหมดแล้ว?

“ลั่วซิง คิดอะไรหรือ” อูติ้งเซินเอ่ยถามขึ้นกะทันหัน

อูลั่วซิงแทบกระเด้งตัวขึ้น เมื่อตั้งสติได้ก็พบว่าหูทั้งสองร้อนผ่าว “มะ…ไม่ได้คิดอะไรเจ้าค่ะ”

“ศิษย์พี่เห็นทีจะเหนื่อยล้าอย่างหนักจริงๆ ถึงกับนิ่งงันเหม่อลอยทีเดียว” ใบหน้าของอูเฉี่ยวเอ๋อร์ยังคงฉายความรู้สึกหักใจไม่ลงเอาไว้อยู่บ้าง

อูติ้งเซินปิดฝากล่องแบนและหยิบไปพลางเอ่ยกับลูกศิษย์ “ดึกมากแล้ว พักผ่อนก่อนเถิด หากท้องหิวในห้องครัวมีข้าวและกับข้าวที่เหลือของคืนนี้ ในตู้ยังมีเสบียงอีกจำนวนหนึ่ง ข้าจะไปส่งศิษย์น้องเจ้าเข้านอน หากมีเรื่องใด พรุ่งนี้ค่อยหารือ”

“ศิษย์รับทราบ” อูลั่วซิงหลุบตาตอบรับ หางตาปรายเห็นศิษย์น้องแอบยิงฟันแลบลิ้นให้นาง นางก็ลอบกะพริบตา ยิ้มมุมปากอย่างอ่อนโยนตอบกลับไป

พอกลับถึงห้องนอนที่เป็นของตนเองด้านหลังเรือนไผ่ อูลั่วซิงก็เดินซวนเซล้มคะมำไปด้านหน้าทันที ด้วยจับขอบโต๊ะได้ทันจึงค่อยทรงตัวมั่นคง

นางค้นพบว่าลมหายใจสับสนอย่างยิ่ง นางกัดฟันฝืนทน รีบตะเกียกตะกายขึ้นนั่งขัดสมาธิบนเตียง ฝืนเดินลมปราณขึ้นมาเพื่อปรับลมหายใจ

นี่เพราะพิษที่มิได้กำจัดหมดเกลี้ยงกำเริบขึ้นอีกในร่างกายนางกระมัง

อูลั่วซิงทำเป็นเข้มแข็งต่อหน้าอาจารย์มากเกินไป พอผ่อนคลายลง แรงขุมนั้นก็พุ่งย้อนกลับกะทันหัน แต่ถึงอย่างนั้นขอเพียงสงบใจโคจรลมปราณเป็นใช้ได้ จับวิธีหายใจเข้าออกได้มั่นคงก็จะค่อยๆ ฟื้นกลับมา

ดังนั้นห้ามรีบร้อน ไม่เป็นอันใด นางคนเดียวรับมือได้

อาจารย์ถามถึงอาการบาดเจ็บของนาง เดิมนางยังใจฝ่ออยู่บ้าง ทว่าเมื่อศิษย์น้องปรากฏตัวขึ้นในตอนนั้น ก็ดึงความสนใจทั้งหมดของอาจารย์ไป นางถูกปัดไปด้านข้างอย่างเป็นธรรมชาติ แม้ในใจติดจะฝาดเฝื่อน แต่ก็รู้สึกโล่งอกด้วย

นางไปจากเรือนไผ่เมื่อหนึ่งเดือนก่อน

อาจารย์นางคลุกคลีในวงการนักฆ่ามายี่สิบกว่าปี มิเคยสังกัดสำนักใด ทำงานลำพังมาแต่ไหนแต่ไร ทว่าก็มีคนกลางในยุทธภพที่ร่วมงานกันมานานปีคนหนึ่ง ผู้คนเรียกกันว่า ‘เหล่าเต้า’

ฐานลับที่เหล่าเต้าจัดวางไว้ทั่วยุทธภพมีมากดุจขนวัว ลูกสมุนกระจายไปทั่วทุกสายอาชีพ พูดถึงความว่องไวของข่าวสาร หากบอกว่าเขาเป็นที่สอง ก็เห็นจะไม่มีใครกล้าอ้างตัวเป็นที่หนึ่งได้แล้ว

ปีนั้นอาจารย์หญิงของนางถึงแก่กรรมจากการคลอดยาก น่าเวทนาที่ทารกซึ่งนางคลอดออกมาด้วยชีวิตกลับมีร่างกายไม่สมบูรณ์แต่กำเนิด อ่อนแอขี้โรค ซ้ำยังมีลักษณะของการด่วนจากไปเร็วก่อนวัยอันควร สิบปีก่อนอาจารย์เคยสืบได้โอกาสสุดท้ายที่ทารกจะรอดชีวิตมาจากเหล่าเต้า…ขอเพียงเตรียมหญ้าหลิงจี้ครบเจ็ดต้น รวมกับค่าจ้างหนึ่งร้อยตำลึงทอง ประมุขหุบเขาประหลาดเหลียวตงก็จะสามารถเปลี่ยนสุขภาพร่างกายของศิษย์น้องได้ ทำให้เลือดลมฟื้นคืนขึ้นมาใหม่