ทดลองอ่าน ปีศาจเย้ารัก บทที่ 5-บทที่ 6

นางวางเขาลงบนเบาะนุ่มที่ห้องด้านใน จากนั้นก็ลุกขึ้นถอยหลังอย่างติดจะเอื่อยเฉื่อยไปหนึ่งก้าวสั้นๆ ก่อนจะถอยอีกก้าวสั้นๆ…และอีกก้าว แล้วไม่ขยับอีก แลคล้ายยังลังเลตัดสินใจไม่ได้ว่าจะรุกหรือถอย ทำท่าจะไปแต่ก็รั้งอยู่

แสงไฟของตะเกียงน้ำมันที่วางอยู่บนแท่นตรงมุมทั้งสี่ด้านในหอยังไม่ดับลง ไส้ตะเกียงที่แช่อยู่ในน้ำมันยังคงทำหน้าที่ให้เปลวไฟดวงเล็กๆ ส่องแสงสว่าง ทุกอย่างมีสภาพเหมือนตอนที่เขาโดนลักพาตัวไปไม่มีผิด

ฉินชิวมั่นใจอย่างยิ่งยวดว่าต่อให้เฟิ่งหมิงชุนที่รู้เรื่องเล็กใหญ่ในสำนักชิงเยี่ยนถ่องแท้เหมือนนับนิ้วบนฝ่ามือ ก็ยังไม่รู้ว่าคืนนี้เขาเคยถูกลักพาตัวและพ้นเคราะห์รอดกลับมาอีก

ณ ขณะนี้เวลานี้ เห็นหญิงสาวถอยแล้วถอยอีก สุดท้ายก็นิ่งไม่ไหวติง เขาอดจะสงสัยตนเองขึ้นมาไม่ได้

เป็นเขาดีไม่พอหรือ ดังนั้นจึงดึงดูดนางไม่ได้

อืม…ก็ได้ เขาไม่ดีจริงๆ

เขายอมรับ เขามิใช่พวกคนดีมีคุณธรรมอย่างแน่นอน

เนื้อในของเขาทั้งชั่วช้าทั้งเลวทราม ที่เรียกกันว่า ‘หลักการถูกต้องของยุทธภพ’ ในสายตาเขาก็คือผายลมเท่านั้น เขาชอบให้ผู้คนที่อ้างความยุติธรรมเหล่านั้นป่นปี้ในมือตนเองเป็นที่สุด ได้เห็นพวกเขาตกเป็นเบี้ยล่าง เขาสาสมใจยิ่งนัก สาสมใจยิ่งยวดจนไม่อาจสาสมใจมากกว่านี้ได้อีก

ดังนั้นเขาดีไม่พอ

แต่รูปลักษณ์ของเขางดงามมากมิใช่หรือ

เขารูปโฉมหล่อเหลา ยามชม้ายตาใบหน้างามสดใส ระบายยิ้มจางๆ ก็ประหนึ่งวสันตฤดูมาเยือน เขาต้องการเกี้ยวพาหญิงสาวให้ตกหลุมพรางตรึกตรองดูหาใช่เรื่องยาก แต่นาง…นางพวงแก้มแดงปลั่งจริงๆ รอยแดงยังแผ่ลามไปถึงกกหูและลำคอ แม้แต่จมูกสูงโด่งก็ยังแดงระเรื่อ ดวงตาคู่นั้นกลมกลึงเพียงนั้น ไร้เดียงสาเพียงนั้น เห็นชัดว่าได้รับผลจากความงามของเขา บังเกิดความรู้สึกผิดแปลกกับเขา แต่เหตุใดจึงถอยแล้วถอยเล่า ไม่ยอมชิดใกล้กันนะ

“ท่านพักผ่อนให้ดี ข้า…ข้าจะไปแล้ว” อูลั่วซิงเค้นคำพูดออกมาได้ในที่สุด มือที่แนบติดข้างลำตัวกำแน่นด้วยจิตใต้สำนึก สะบัดหน้าไปก่อนพูดย้ำอีกหน “ใช่ ข้าควรไปได้แล้ว”

ไม่ไปไม่ได้ ใกล้จะสะกดกระแสความร้อนในร่างกายขุมนั้นที่แทบจะเอ่อทะลักออกมาไม่ไหวแล้ว

ความปรารถนาท่วมท้น ไม่รู้จักละอาย นางคิดแต่จะกินเขาเท่านั้น

ขบกรามแน่นอย่างเหี้ยมเกรียม พยายามดับเปลวไฟในส่วนลึกของหัวใจให้มอดลง นางหันกายก็จากไปเลยจริงๆ แต่แล้วด้านหลังก็มีเสียงคำถามแผ่วเบาของเขาลอยมา…

“ไม่อาจรั้งอยู่หรือ”

ฝีเท้าของอูลั่วซิงหยุดชะงัก ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อย

ทั้งหมดต้องโทษที่นางไม่เอาไหน จากไปอย่างสง่าผ่าเผยไม่ได้ นางหันหน้ามาถามเสียงค่อยอย่างไม่อาจหักห้าม “รั้งอยู่…ทำอันใด”

เสียงบุรุษนิ่มนวลเนิบช้าดั่งเสียงพิณ แผ่กระจายออกไปช้าๆ “คืนนี้มีคนลักพาตัวข้าไป อยากกินเปล่าๆ หลับนอนเปล่าๆ เอาเปรียบข้า ข้าย่อมไม่พอใจเหลือคณา แต่หากคนผู้นั้นเป็นแม่นางอู…หากเป็นเจ้า ข้าจะรู้สึกยินดีเป็นแน่”

“ข้าไม่มีทางหลับนอนกับท่านเปล่าๆ” อูลั่วซิงหมุนตัวขวับมาเผชิญหน้ากับเขา

ความตั้งใจเดิมของนางคือเพื่อแสดงจุดยืนและเจตนารมณ์อย่างชัดแจ้ง พร้อมถือโอกาสโต้แย้งสมมติฐานของเขา แต่พอวาจากล่าวออกจากปาก ดวงหน้านางก็กลับแดงซ่านยิ่งขึ้น หัวใจเต้นแรงขึ้นกว่าเก่า พอเห็นเขายิ้มกรุ้มกริ่มราวกับอ่านอะไรออกทะลุปรุโปร่ง สีหน้านั้นยิ่งพาให้นางหน้าแดงฉานร้อนผ่าว แดงจนแม้แต่ขอบตาก็ยังรู้สึกร้อนลวกอยู่บ้าง

ไม่ว่าสมองของนางจะใช้การได้ดีเพียงใด ล้วนคิดไม่ถึงว่าเขาจะถามอย่างตรงไปตรงมา “เช่นนั้น เจ้าเต็มใจหลับนอนกับข้า?”

ทรวงอกของอูลั่วซิงกระเพื่อมขึ้นลงอย่างเห็นได้ชัด ปีกจมูกก็พองยุบอย่างชัดเจนเช่นเดียวกัน เปรียบดั่งชั่วพริบตานั้นสูดอากาศเข้าไปไม่ได้ ต้องออกแรงหายใจซ้ำๆ

สมองของนางขาวโพลนไปหมด ไม่กล้าเชื่อสิ่งที่หูทั้งสองได้ยิน

ฉินชิวดูราวกับยังทำให้นางเสียขวัญไม่พออย่างไรอย่างนั้น เขาไต่ถามขึ้นอีกคราอย่างยืนกราน “แม่นางอูไม่สมัครใจหรือ”

นี่มิใช่คำถามว่าสมัครใจหรือไม่ ทว่านี่คือ…คือการบีบนางชัดๆ!

อูลั่วซิงไม่รู้ควรตอบคำเยี่ยงไรดีไปโดยสิ้นเชิง นางตกที่นั่งลำบากอย่างถึงขีดสุด

ทันใดนั้น เขาหยักมุมปากแย้มยิ้ม เปลือกตาหลุบลง “ข้าเข้าใจ พูดถึงที่สุดก็คือแม่นางอูยังรังเกียจที่ข้าสกปรก”

สองตาที่เบิกกว้างของอูลั่วซิงหรี่ลงฉับพลัน หัวไหล่ก็พานสั่นเทาตามไปด้วย

“แม่นางอูโปรดกลับไปเถิด คืนนี้…ขอบคุณมาก”