ทดลองอ่าน ผิดชาติผิดภพ หวนรักจอมมาร บทที่ 53

ชุยเสียวเสี่ยวเห็นรอยยิ้มหล่อเหลาและสดใสเช่นนี้ก็หยิบถ้วยน้ำขึ้นจิบเงียบๆ อึกหนึ่ง พยายามกุมสติไม่ให้ถูกบุรุษยั่วยวนให้ลุ่มหลง

“ฉินหลิงเซียวบอกข้าว่าการถ่ายโอนโอสถภายในมีมากมายหลายวิธี ไฉนเจ้าไม่บอกข้า”

เขี้ยวพยัคฆ์ของเว่ยเจี๋ยค่อยๆ ผลุบหายไปด้านหลังริมฝีปากบาง ดวงตาของเว่ยเจี๋ยวูบไหวเล็กน้อย “เจ้าไปพบเขามาเมื่อไร เขาพูดอะไรกับเจ้าบ้าง”

ชุยเสียวเสี่ยวเล่าเรื่องที่ฉินหลิงเซียวตามมาหานางเมื่อครู่คร่าวๆ รวมทั้งสิ่งที่เขาบอกกับนาง จากนั้นจึงถามเว่ยเจี๋ยกลับ “เจ้าโกหกข้า ยังจะอธิบายว่าอะไรอีก”

เว่ยเจี๋ยแค่นหัวเราะ “เจ้าทำร้ายบิดาของเขา เขาเลยตามมายุแยงเราสองคน แล้วยังมอบขนมเปี๊ยะให้เจ้าอีก? ถ้าข้าเป็นบิดาเขาคงได้จับเจ้าลูกเนรคุณนี่หลอมเป็นกระบี่สังเวยฟ้า เจ้าพวกต่ำช้าเลี้ยงไปก็เสียข้าวสุกเปล่าๆ!”

ชุยเสียวเสี่ยวนึกขำทั้งที่ยังโกรธ “คิดๆ ดูแล้วเขามิได้คิดบัญชีแค้นแทงข้าเป็นรูพรุน เจ้ายังไม่พอใจอีกหรือ”

เว่ยเจี๋ยไล่มองสังเกตชุยเสียวเสี่ยวด้วยสีหน้าหยั่งเชิง “เจ้าดูไม่ออกหรือว่าฉินหลิงเซียวผู้นั้นคิดอย่างไรกับเจ้า”

ชุยเสียวเสี่ยวมิได้โง่เง่า ย่อมรู้ว่าฉินหลิงเซียวคิดอะไรกับตนเองอยู่บ้าง เรื่องที่ตัวปลอมของฉินหลิงเซียวในเมืองมายากระทำนั้นนางก็ยังจำได้อย่างชัดเจน

แน่นอนว่านี่ยังมิได้ตัดความเจ้าคิดเจ้าแค้นของฉินหลิงเซียวผู้ซึ่งเคยนอนฟืนแข็งชิมดีขม ยอมแฝงตัวอยู่ใกล้เว่ยเจี๋ยในตอนนั้น เขาอาจจะหลอกให้ชุยเสียวเสี่ยวรู้สึกดีกับตนแล้วคอยหาโอกาสแก้แค้นแทนบิดาก็เป็นได้

เพียงแต่ตอนนี้นางอยากจะตักเตือนผู้ที่อยู่ตรงหน้ามากกว่า นางอาศัยเวลาที่เว่ยเจี๋ยยังไม่เกิดความคิดร้ายกาจอย่างจอมมารมากนัก ดึงรั้งเขาไม่ให้มีใจลิงจิตม้า* ที่ไม่ควรจะมีไว้แต่เนิ่นๆ

เพราะถึงอย่างไรนางและเขาก็ไม่อาจเป็นเพียงคนเคยพบผ่านหน้า แต่ก็เหมือนดั่งคำกล่าวที่ว่า ‘คุณธรรมกับความชั่วช้าไม่อาจยืนอยู่ร่วมกัน’ และ ‘อาจารย์และศิษย์ไม่อาจนอนร่วมเตียง’

ยิ่งไปกว่านั้นแท้จริงแล้วในสองร้อยปีข้างหน้า คนทั้งสองยังมีความสัมพันธ์อันบริสุทธิ์คือเป็นอาจารย์ปู่กับศิษย์หลานกันอีกด้วย

ลูกไม้ที่เขาใช้ล่อลวงเด็กสาวก็เอาไว้ใช้กับผู้อื่นเถิด!

เพียงแต่สิ่งที่ศิษย์ผู้นี้ของนางเชี่ยวชาญที่สุดก็คือ ‘สี่ตำลึงปาดพันชั่ง’

ชุยเสียวเสี่ยวถามจี้เขาถึงเพียงนี้แล้ว เว่ยเจี๋ยก็ยังเสไปแกะกล่องขนมเปี๊ยะของฉินหลิงเซียวอย่างสบายอารมณ์ พูดอย่างใจเย็นว่า “แม้แต่อาจารย์ยังไม่รู้ว่ามีวิธีอื่น แล้วข้าผู้เป็นศิษย์จะรู้ได้จากที่ใด เขาพูดแค่ไม่กี่คำ เจ้าก็ตามมาเอาผิดกับข้าแล้วหรือ เขาเป็นใครมาจากที่ใด เป็นอาจารย์เขยของข้าอย่างนั้นรึ”

ชุยเสียวเสี่ยวถูกเว่ยเจี๋ยยั่วโมโหจนพูดไม่ออก ได้แต่แค่นยิ้มตอบโต้ว่า “ข้าจัดการศิษย์เนรคุณไม่อยู่ ดูท่าคงต้องหาอาจารย์เขยที่เก่งกาจให้เจ้าสักคนแล้วจริงๆ”

เว่ยเจี๋ยหัวเราะไม่ออกบ้าง เขามองชุยเสียวเสี่ยวด้วยสายตาลึกซึ้งเกินหยั่ง จากนั้นสายตาก็เลื่อนไปหยุดที่กล่องขนมเปี๊ยะ ภายในกล่องมีแต่ขนมเปี๊ยะที่ทำขึ้นอย่างพิถีพิถัน หากมองผ่านๆ อาจคิดว่าเป็นผลไม้ เพราะขนมเปี๊ยะนั่นทำเป็นรูปผลมี่เถา ผิงกั่ว และยังมีกระต่ายขาวตัวเล็กๆ น่ารักตัวหนึ่งด้วย แต่ละชิ้นประณีตสมจริง เมื่อหยิบขึ้นมาบิออกภายในยังเต็มไปด้วยไส้หอมหวนชวนกิน

เจ้าหนูแซ่ฉินนี่ยอมควักเลือดทุ่มเงินหนักจริงๆ!

เว่ยเจี๋ยหยิบขนมเปี๊ยะแสนประณีตชิ้นหนึ่งขึ้นกัดอย่างไม่เกรงใจ จากนั้นก็ขมวดคิ้ว “รสอะไรแปลกๆ ไม่อร่อยเลยสักนิด!”

เว่ยเจี๋ยไม่รอให้ชุยเสียวเสี่ยวอ้าปากก็เหวี่ยงแขนยาวๆ คราหนึ่ง ขนมเปี๊ยะทั้งกล่องซึ่งน่าจะต้องจ่ายถึงสิบตำลึงเงินก็ถูกเขาโยนออกไปนอกหน้าต่าง เข้าไปในเล้าหมูข้างลานเรือนด้านหลัง

ดูที่เขาทำสิ! ถ้าไม่บอกอาจทำให้คนเข้าใจว่าเขาต่างหากที่เป็นเจ้าสำนักยันต์คาถาเขาหลิงซานตัวจริง

ชุยเสียวเสี่ยวโกรธมากจนตบศีรษะเขา “ของนี่คนเขามอบให้ข้า ต้องให้เจ้ามาเจ้ากี้เจ้าการรึ!”

แต่เว่ยเจี๋ยกลับฉวยโอกาสนี้จับข้อมือเรียวของนางไว้แล้วดึงตัวนางเข้ามาในอ้อมแขนของเขา พร้อมก้มลงเอาหน้าผากแนบกับหน้าผากนางพลางกระซิบเบาๆ “เอาล่ะๆ ข้าผิดเอง เช่นนั้น…ข้าพาเจ้าเข้าเมืองไปซื้อของอร่อยชดเชยให้เจ้าดีหรือไม่”

ชุยเสียวเสี่ยวไม่ทันตั้งตัว ใบหน้าอยู่ใกล้กับเขามากถึงเพียงนี้ เห็นคิ้วเรียวกระบี่ สันจมูกสูงโด่ง อีกทั้งมุมปากที่อมยิ้มเล่ห์ร้าย แก้มของนางพลันร้อนฉ่าขึ้นมาอย่างควบคุมไม่อยู่

นางไม่ต้องส่องคันฉ่องก็เดาได้ว่าใบหน้าของตนแดงซ่านดุจอรุณเบิกฟ้าแล้ว

เว่ยเจี๋ยจ้องมองอาจารย์ผู้น่าเอ็นดูในอ้อมแขนของตนด้วยสายตาเร่าร้อน พวงแก้มสีชมพูนั้นดูแล้วน่าหอมหวานยิ่งกว่าขนมเปี๊ยะผลมี่เถาเสียอีก…