ทดลองอ่าน ผิดชาติผิดภพ หวนรักจอมมาร บทที่ 53

กระพรวนทองที่เอวบางยังไม่ทันสิ้นเสียง ร่างทั้งร่างของชุยเสียวเสี่ยวก็ถูกชายหนุ่มรวบอุ้มขึ้นโดยพลัน

บุรุษหนุ่มรูปงามร่างสูงใหญ่คว้าเอวคอดเพรียวของชุยเสียวเสี่ยว แล้วจับนางตรึงไว้กับต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง แม้ชุยเสียวเสี่ยวจะเตี้ยกว่าเขามาก แต่เวลานี้เขากลับยกตัวนางขึ้นมาให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกัน

หลังของนางพิงกับต้นไม้ จะหลบอย่างไรก็ไร้ทางหนี นางมองใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่มประชิดเข้ามาใกล้ด้วยใจที่เต้นไม่เป็นส่ำ

สุดท้ายนางทำได้เพียงยื่นมือออกไปยันตัวเขา พูดเสียงสั่นเครือว่า “นี่ เจ้าจะทำอะไร”

เว่ยเจี๋ยจดจ้องมองแต่ริมฝีปากแดงของนาง นัยน์ตาเร่าร้อนดั่งไฟ สันจมูกสูงโด่งจรดใกล้ใบหน้านางพลางกระซิบ “นางระบำต้องนั่งอิงแอบแนบชิด ร่วมร่ำสุราสนทนาพาที เจ้ารู้หรือว่าต้องรับมือเช่นไร”

ชุยเสียวเสี่ยวรู้ดีว่าตนเองมีปัญหามักอึ้งตะลึงยามที่มองหน้าหล่อเหลาของเขา

เวลานี้ใบหน้าของเขาชิดใกล้นางถึงเพียงนี้ ชุยเสียวเสี่ยวพลันนึกถึงตอนที่ถ่ายโอนโอสถทองภายในกับเขาขึ้นมาในทันที ความรู้สึกชาหนึบแล่นวาบมาตามสันหลังทำให้นางไม่อาจเงยหน้าขึ้นมองสบตากับดวงตาสีม่วงของเว่ยเจี๋ยได้ตรงๆ

เพียงแต่คำพูดของเจ้านี่น่ารังเกียจเสียจริง นางแค่แต่งกายปลอมเป็นนางระบำ จะต้องนั่งร่วมร่ำสุรากับใครที่ใด

“ข้ารับมือไม่เป็น แล้วเจ้าทำเป็นหรือ”

เว่ยเจี๋ยได้ยินอาจารย์ถามอย่างไม่สบอารมณ์ก็หัวเราะเบาๆ “อย่างน้อยก็จะโกรธจนแก้มป่องหรือแอบใช้สายตาคว้านแทงใครมิได้เด็ดขาด”

เขาพูดพลางเชยคางชุยเสียวเสี่ยวขึ้น ให้นางมองสบตาเขาแล้วกระซิบว่า “มองข้าสิ…”

ชุยเสียวเสี่ยวคล้ายกับถูกคำพูดของเขาสะกด เหลือบตาขึ้นมองเขาโดยไม่รู้ตัว

นางกำลังคิดจะถามว่าให้มองเขาด้วยเหตุใด เขาก็ก้มหน้าลงประทับริมฝีปากเย็นๆ ลงบนริมฝีปากของนางอีกครั้งแล้ว…

แม้นางจะเคยสัมผัสแนบชิดปากต่อปากกับเขามาแล้วหลายครั้ง แต่ก่อนหน้านี้ล้วนเป็นเพราะมีเหตุผลสมควรให้กระทำ นางถึงหลับตาหลอกตนเองและผู้อื่น ยอมรับการกระทำเช่นนั้นได้

แต่คราวนี้ที่ทั้งสองจูบกันในที่รโหฐานโดยไม่มีเค้าลางมาก่อนแม้แต่น้อย พวกเขาจะอ้างเหตุผลแก้ตัวอะไรมาหลอกตนเองได้เล่า

ครั้นคิดได้เช่นนี้ชุยเสียวเสี่ยวที่เผลอไผลหลวมตัวคล้อยตามเขาไปอยู่ครู่หนึ่งก็รีบเก็บมือไม้ที่โอบรอบคอของเขากลับแล้วผลักเขาออกสุดแรง