ทดลองอ่าน ผิดชาติผิดภพ หวนรักจอมมาร บทที่ 54

ได้ยินว่าหลายวันก่อนหน้านั้นในเมืองประกาศห้ามผู้คนออกจากเคหสถานในยามวิกาล แต่เพราะมีแขกสูงศักดิ์มากเกียรติมาเยือนถึงได้กลับมาคึกคักครึกครื้นมีชีวิตชีวาอีกครั้ง บางคนยืนยันกันเสียงแน่นหนักว่าอาคันตุกะผู้นี้ก็คือรัชทายาทซึ่งเสด็จมาเยี่ยมเยียนโดยปิดบังฐานะตัวตน

ว่ากันว่ารัชทายาทองค์นี้ทรงชมชอบแหล่งสำเริงสำราญของชาวบ้านทั่วไปเป็นที่สุด แต่น่าเสียดายที่ในเมืองหลวงพระองค์ไม่อาจเสด็จไปเสพสำราญได้ ดังนั้นเหล่าขุนนางแต่ละท้องที่จึงกุลีกุจอจัดหายอดบุปผางามเลิศล้ำในถิ่นของตนส่งเข้าเมืองลั่วอี้ถวายแด่รัชทายาทได้ทรงสำเริงสำราญ ภายในเมืองช่วงสองสามวันมานี้จึงมีขบวนรถของบุปผางามคับคั่งจอแจ

เว่ยเจี๋ยและชุยเสียวเสี่ยวอาศัยจังหวะที่ผู้คนไม่ทันรู้ตัวแอบหลบออกมาจากขบวนรถ

กระทั่งพวกเขาเข้าไปในตรอกและเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดดำอำพรางกายเรียบร้อย ม่านราตรีก็ครอบคลุมทั่วฟ้าแล้ว ผู้คนทั่วทั้งเมืองต่างก็หลั่งไหลไปที่สะพานสดับเดือน

ชุยเสียวเสี่ยวเห็นว่าปกเสื้อของเว่ยเจี๋ยเบี้ยวเอียงไม่เข้าที่จึงยื่นมือไปคิดจะช่วยจัดให้เรียบร้อย คิดไม่ถึงว่าเขากลับถอยตัวเบี่ยงหลบ ท่าทางเหมือนไม่ต้องการให้นางช่วย

ไม่ต้องการก็ไม่ต้องการสิ ไฉนจะต้องชำเลืองมองมาด้วยหางตาด้วยเล่า ท่าทางบึ้งตึงเช่นนั้นผู้ใดเห็นเป็นต้องโมโหด้วยกันทั้งสิ้น

ชุยเสียวเสี่ยวถูกเขายั่วโมโหเข้าแล้ว นางผูกสายรัดเอวของตนเองพลางบ่นปอดแปด “บุรุษอย่างพวกเจ้าจิตใจคับแคบเช่นนี้ทุกคนหรือไม่ พอถูกคนเขาปฏิเสธก็เอาแต่ทำหน้าบูดหน้าบึ้ง…”

ที่จริงนางเพียงบ่นพึมพำเบาๆ แต่เว่ยเจี๋ยกลับได้ยินคำสำคัญนั้น เขาจึงผินหน้ามาน้อยๆ พร้อมชายตามองชุยเสียวเสี่ยว “เจ้ากำลังเอาข้าไปเทียบกับฉินหลิงเซียวรึ?”

ชุยเสียวเสี่ยวคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนเอ่ยเสียงดังขึ้น “ไม่ใช่เสียหน่อย ท่านประมุขน้อยฉินจิตใจกว้างขวางกว่าเจ้าเสียอีก ไม่เห็นหรือ เขายังซื้อขนมเปี๊ยะมาฝากข้าเลย”

เว่ยเจี๋ยเหยียดปากยิ้มเยาะหยัน “เช่นนั้นรึ ถูกปฏิเสธแล้วยังสามารถหน้าด้านหน้าทนมาตามตื๊อต่อ หนังหน้าหนาเพียงนั้นก็นับว่าน่ายกย่องนับถือได้เหมือนกัน”

เพียงแต่เมื่อเห็นเว่ยเจี๋ยเป็นเช่นนี้แล้ว ความมุ่งมั่นตั้งใจที่จะไม่ตามตื๊ออย่างเอาเป็นเอาตายของเขาช่างแตกต่างจากจากประมุขน้อยฉินประหนึ่งจิงเว่ยแยกชัด*

เป็นเช่นนั้นจริงนั่นแล ตามที่ท่านอาจารย์ถังโหย่วซู่เขียนบรรยายไว้ หลังจากเว่ยเจี๋ยกลายเป็นมารแล้วก็มีนิสัยเย็นชามาโดยตลอด ไม่ใช่ว่าเขาเย่อหยิ่งดูถูกผู้อื่น แต่เพราะเขาหลงเหลือความเป็นมนุษย์น้อยลงต่างหาก

แม้สาเหตุของการกลายเป็นมารแต่เดิมนั้นอาจจะเกี่ยวข้องกับนิสัยชิงชังผู้คนโกรธแค้นโลกหล้า จนไม่ปรารถนาจะใกล้ชิดสนิทสนมกับผู้ใดเลยก็ตาม

ทว่าไม่รู้ว่าเป็นเพราะนางโผล่มาปั่นป่วนภพอดีตนี้หรือไม่ เว่ยเจี๋ยในเวลานี้จึงไม่มีวี่แววของจอมมารผู้เกลียดชังโลกหล้าอยู่เลย แต่เป็นเพียงแค่ชายหนุ่มหล่อเหลาท่าทางมาดร้ายนิสัยพาลเกเรคนหนึ่งเท่านั้น

เพียงแต่การที่เขาทำหน้าบึ้งตึงใส่ชุยเสียวเสี่ยวคงจะเป็นเพราะความสัมพันธ์อันคลุมเครือในช่วงที่ผ่านมานี้ไม่สามารถถลำลึกเลยเถิดต่อไปได้อีกแล้ว

ชุยเสียวเสี่ยวคร้านจะต่อล้อต่อเถียงกับเขา นางส่งยันต์เร้นกายที่ตนเองใช้แผ่นเงินวาดขึ้นมาให้เว่ยเจี๋ย หลังจากทั้งสองแปะยันต์เร้นกายอำพรางลมหายใจเรียบร้อยแล้วก็มุ่งหน้าไปยังวังชั่นอ๋อง