ทดลองอ่าน ผิดชาติผิดภพ หวนรักจอมมาร บทที่ 54

ชุยเสียวเสี่ยวและเว่ยเจี๋ยรอจนวั่นเหลียนซือแยกไปก็พากันมายังอุทยานดอกไม้ด้านหลังเปลี่ยวร้างคน ชุยเสียวเสี่ยวมองซ้ายมองขวา เมื่อไม่เห็นว่ามีผู้ใดแล้วจึงกระซิบกับเว่ยเจี๋ย “ถึงแม้รัชทายาทจะทรงพูดมากจนอาจทำให้ผู้ที่มีความคิดลึกซึ้งแยบยลเช่นชั่นอ๋องวางยาให้พระองค์หยุดวาจา แต่ชั่นอ๋องก็ไม่น่าจะทรงหงุดหงิดรำคาญง่ายดายเพียงนั้นกระมัง เจ้าว่าเป็นเพราะอะไรกัน”

เว่ยเจี๋ยเองก็กำลังคิดถึงข้อนี้เช่นกัน เพราะอีกฝ่ายคือรัชทายาทผู้สูงส่ง ต่อให้เจ้าครองศักดินาเช่นชั่นอ๋องจะทรงเบื่อหน่ายที่ต้องถวายการต้อนรับอย่างไรก็คงไม่ถึงขั้นปิดปากรัชทายาทอย่างอุกอาจหยาบคายเช่นนี้…เว้นแต่ว่าชั่นอ๋องจะทรงเกรงว่ารัชทายาทตรัสถามสิ่งที่พระองค์ตอบมิได้ต่ออีก

เว่ยเจี๋ยครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนตอบว่า “เจ้าว่าเมื่อครู่นี้รัชทายาทตรัสอะไรที่เป็นเรื่องสลักสำคัญหรือไม่”

ชุยเสียวเสี่ยวคิดตริตรอง…รัชทายาทผู้นั้นมิได้ตรัสเรื่องอะไรที่สลักสำคัญเลย ล้วนมีแต่เรื่องเล่นสนุกกับชั่นอ๋องเมื่อครั้งยังเด็ก ชั่นอ๋องทรงหงุดหงิดรำคาญที่รัชทายาทตรัสถึงเรื่องสนุกสนานในวัยเด็กจริงๆ อย่างนั้นหรือ

เดิมทีการเสวนาพาทีต้อนรับแขกผู้มาเยือนเช่นนี้ไม่น่าจะเปลืองแรงอะไรเลย แต่พอย้อนคิดดูดีๆ แล้ว ท่าทางชั่นอ๋องกลับดูเหมือนรู้สึกรับมือไม่ถูก ตอบคำถามใดๆ ก็ผิดร่ำไป กระทั่งพยายามเปลี่ยนเรื่องพูดคุยอยู่หลายครั้งอย่างชัดเจน…

เป็นเพราะเหตุนี้เองหรือที่ชั่นอ๋องถึงกับต้องให้รัชทายาทเสวยลูกกลอนเมามายเจ็ดวัน หวังให้เมาหัวราน้ำไปเลย?

เว่ยเจี๋ยก็รู้สึกได้อย่างชัดเจน สุดท้ายจึงเอ่ยขึ้นเสียงเคร่งขรึม “เว้นเสียแต่ชั่นอ๋องผู้นี้…จะไม่ใช่ชั่นอ๋องที่เคยกัดจิ้งหรีดกับรัชทายาทเมื่อตอนเด็ก”

ชุยเสียวเสี่ยวสูดลมหายใจเย็นเยือกเข้าไปคราหนึ่ง ที่จริงข้อนี้นางเองก็คิดคล้ายๆ กับเว่ยเจี๋ยโดยมิได้พูดคุยมาก่อนเช่นกัน

ได้ยินมาว่าหลังจากชั่นอ๋องผู้นี้ทรงย้ายมาประทับที่เมืองลั่วอี้ก็เก็บตัวอยู่อย่างสันโดษแต่ในวัง ไม่ออกมาพบเจอผู้ใดเลยเป็นสิบปี ว่ากันว่าเพราะประชวรหนัก แต่ตอนนี้เมื่อมองดูชั่นอ๋องอีกครั้ง พระพักตร์อิ่มเอิบสดใสดุจคนหนุ่มอายุราวยี่สิบกว่าปี ไม่เหมือนคนที่ล้มป่วยจนต้องพักรักษาตัวนานเป็นสิบปีเช่นนั้นเลยสักนิด

ดูท่าชั่นอ๋องผู้นี้จะมีเรื่องแปลกประหลาดเพิ่มขึ้นมาอีกอย่างหนึ่งแล้ว

หลังจากคนทั้งสองพูดคุยกันไม่กี่ประโยคก็สังเกตเห็นวั่นเหลียนซือเดินไปทางด้านหนึ่ง พวกนางจึงตามเขาไปเพื่อดูว่าปรมาจารย์สำนักภูตผีผู้นี้จะเล่นลูกไม้อะไรอีก

ภายในเรือนปีกข้างของอุทยานตะวันตก วั่นเหลียนซือกำลังพบปะกับคนคุ้นเคยกันมานมนาน

เวลานี้ฉินเฮ่อผู้ซึ่งควรจะกลับไปยังหอเทียบเมฆากำลังโต้เถียงกับวั่นเหลียนซืออยู่

บาดแผลของฉินเฮ่อที่ถูกชุยเสียวเสี่ยวตะปบเมื่อครั้งก่อนยังมีเลือดไหลออกมาไม่หยุด เขาจึงจำต้องมายังวังชั่นอ๋องอย่างจนใจ

เขาจ้องมองวั่นเหลียนซือศิษย์พี่ใหญ่ของตนด้วยสายตาขึ้งเคียด จากนั้นก็ก้าวเข้าไปกระชากคอเสื้อของอีกฝ่าย “ตอนอยู่ในป่าท่านเอาแต่ใช้ข้าเป็นโล่กำบัง ท่านมีเจตนาใดกันแน่!”

วั่นเหลียนซือกลับทำสีหน้าเอือมระอา เขาดึงคอเสื้อที่ถูกฉินเฮ่อยึดกุมกลับคืนแล้วแค่นเสียงฮึคราหนึ่ง “ตอนนั้นถ้าข้าไม่ทำเช่นนั้น ทั้งเจ้าและข้าคงตายกลายเป็นศพเฝ้าป่าไปแล้ว ตัวข้าตายไปนั้นเรื่องเล็ก แต่ถ้าเจ้าตายไปด้วยกันกับข้า ชื่อเสียงของเจ้าหลังจากนั้นคงจะไม่ดีนัก”

ฉินเฮ่อยังคงโกรธกรุ่น มองศิษย์พี่ใหญ่ด้วยสายตาแค้นเคือง แต่มิได้พูดอะไรอีก ดูท่าคงจะถูกจี้ใจดำเข้าพอดี

เขาแตกต่างจากวั่นเหลียนซือ ชื่อเสียงในตอนนี้ของเขาบริสุทธิ์ผุดผ่องไร้มลทิน มีภรรยาและบุตรเป็นครอบครัวสมบูรณ์พร้อมหน้า หากมิได้ถูกบังคับควบคุมโดยชั่นอ๋อง ไม่รู้ว่าเขาจะกลายเป็นยอดฝีมือแห่งการบำเพ็ญเซียนที่ใครต่อใครต่างอิจฉาชื่นชมสักเพียงใด เขาจึงไม่อาจตายไปพร้อมกับวั่นเหลียนซือในสถานที่เดียวกันได้จริงๆ

วั่นเหลียนซือกลอกตาไปมา ก่อนจะเอ่ยปลอบเสียงอ่อนโยน “อันที่จริงเจ้ากับข้าก็ล้วนต้องโทษมีความผิดด้วยกันทั้งคู่ บาดแผลของข้าสาหัสรุนแรงกว่าเจ้าเสียอีก แต่ตอนนี้ก็หายดีแล้วไม่ใช่หรือ อีกครู่หนึ่งรอเจ้านายกลับมาจากรับรองแขกแล้วคงจะช่วยรักษาให้เจ้าเช่นกันแน่ เจ้าไม่เห็นหรือว่าจอมมารที่พระองค์ทรงตามหาอยู่ปรากฏตัวขึ้นแล้ว ครั้งนี้เจ้ากับข้าต้องสร้างผลงานให้เต็มที่แล้วล่ะ”

ฉินเฮ่อไม่สนใจความเจ็บปวดอีกต่อไป กระซิบเสียงค่อยว่า “แต่…แต่ว่าเหตุใดถึงกลายเป็นนางเด็กชุยเสียวเสี่ยวผู้นั้นไปได้เล่า มีอะไรผิดพลาดไปหรือไม่”

ก่อนหน้านี้เขาเคยได้ยินเจ้านายเล่าว่าเว่ยเจี๋ยผู้นั้นจะกลายเป็นจอมมารในภายภาคหน้า กล่าวถึงเรื่องทำนายอนาคต ชั่นอ๋องผู้เป็นเจ้านายของเขาไม่เคยผิดพลาดมาก่อน เหตุใดครานี้ถึงได้เปลี่ยนเป็นนางจอมมารไปได้