ทดลองอ่าน ผิดชาติผิดภพ หวนรักจอมมาร บทที่ 97

บทที่ 97

เมื่อได้ฟังแม่นางฝูกล่าวเช่นนี้ ทุกคนย่อมไม่เชื่อ

ไม่เคยได้ยินมาก่อนว่าการเล่นลูกเต๋ายากกว่าการเล่นไพ่เก้า มันควรจะเป็นการพนันที่ไม่จำเป็นต้องใช้สมองมากที่สุดมิใช่หรือ

เมื่อแม่นางฝูกล่าวจบก็เอ่ยถามอีกว่า “ที่แม่นางท่านนี้เสนอมา ทุกท่านเห็นด้วยหรือไม่เจ้าคะ”

ไพ่เก้านั้นซับซ้อนเกินไปและมีคนเล่นลูกไม้โกงได้ง่าย ส่วนลูกเต๋านั้นต่อให้พวกเขาไม่ใช่นักพนัน แต่ทุกคนมีกำลังภายใน การจะใช้กำลังภายในควบคุมลูกเต๋าสี่ลูกนั้นเป็นเรื่องที่ง่ายดายยิ่งนัก!

เมื่อเทียบกันแล้วการทอยลูกเต๋าดูจะเหมาะสมกว่า ดังนั้นเยี่ยอี้และฉินหลิงเซียวจึงพยักหน้าเห็นด้วย

แม่นางฝูหัวเราะเสียงเบา ยื่นมือออกไปโบกเหนือโต๊ะอีกครั้ง พลันมีถ้วยเขย่าลูกเต๋าทำจากผลึกแก้วเจียระไนปรากฏขึ้นมาบนโต๊ะ แล้วยังมีลูกเต๋าที่มีขนาดใหญ่เท่าไข่นกกระทาอีกสี่ลูก

เมื่อนางใส่ลูกเต๋าเข้าไปในถ้วยเขย่าลูกเต๋าก็คลี่ยิ้มบางถามว่า “พวกท่านใครจะเป็นคนเริ่มก่อนเจ้าคะ ตกลงกันเสียก่อน หนึ่งตาใช้ตบะบำเพ็ญเพียรสิบปี วางเดิมพันให้เรียบร้อยเสียก่อนถึงค่อยเริ่มเขย่าลูกเต๋า”

เมื่อกล่าวเช่นนี้สีหน้าทุกคนพลันเปลี่ยนไป

สำหรับผู้บำเพ็ญเพียรแล้ว ตบะบำเพ็ญเพียรหนึ่งปีจำต้องบำเพ็ญเพียรอย่างยากลำบากตลอดทั้งวันทั้งคืน ค่อยๆ สั่งสมตบะมาทีละน้อย ส่วนตบะบำเพ็ญเพียรสิบปีนี้ถือเป็นความแตกต่างระหว่างช่วงที่โอสถทองเพิ่งเริ่มก่อตัวกับโอสถทองที่หลอมสำเร็จแล้ว

เกาะแห่งนี้ช่างชั่วร้ายยิ่งนัก ไม่เพียงปอกลอกอายุขัยของผู้คน ยังปอกลอกตบะของผู้บำเพ็ญเพียรมาเป็นของเดิมพันด้วย

แม่นางฝูเป็นเจ้ามือ ย่อมต้องให้ผู้เล่นเป็นฝ่ายวางเดิมพันก่อน

ฉินหลิงเซียวเห็นเว่ยเจี๋ยและเยี่ยอี้ต่างไม่ส่งเสียงคัดค้านก็หัวเราะเสียงเย็นชา กล่าวเสียงดังว่า “ข้าจะเริ่มก่อน! แต่ข้าไม่ต้องการรูปสลัก ข้าต้องการลูกแก้วปีศาจลูกนั้น!”

บัดนี้บิดาร่างกายอ่อนแอจนแทบประคองตัวไม่ไหว เขาเองก็ร้อนใจจนทนไม่ไหวเช่นกัน ตบะบำเพ็ญเพียรสิบปีนี้หมายถึงชีวิตของบิดา ต่อให้เขาไม่อยากพนันก็ต้องทำ!

ฉินหลิงเซียวเดินไปที่หน้าโต๊ะ มองลูกเต๋าที่อยู่ในถ้วยเขย่าลูกเต๋าแก้วใส ลูกเต๋าในตอนนี้หงายด้านหนึ่งจุดขึ้นมาทั้งหมด รวมทั้งหมดสี่จุดเป็นคะแนนต่ำ

ก่อนหน้านี้ที่เมืองลั่วอี้ ฉินหลิงเซียวถูกพลังปราณของเว่ยเจี๋ยทำให้เสื้อผ้าขาดเป็นริ้วๆ ต้องหนีตายจนมีสภาพแสนอเนจอนาถ

ครั้งนี้เขาตั้งใจทวงคืนศักดิ์ศรีให้ตนเองได้มีที่หยัดยืน ดังนั้นจึงพนันข้างสูง ตั้งใจเขย่าให้ได้ยี่สิบสี่แต้มเพื่อแสดงความสามารถของตน

แม่นางฝูหยิบสมุดปกดำขึ้นมาเล่มหนึ่งแล้วใช้หมึกสีดำราวโลหิตเขียนว่า

‘เดิมพันตบะบำเพ็ญเพียรสิบปี ยินยอมรับผลแพ้ชนะ’