ทดลองอ่าน ผิดชาติผิดภพ หวนรักจอมมาร บทที่ 1-2

บทที่ 2

คำเยาะเย้ยอาจารย์ถังโหย่วซู่นี้ช่างเจ็บแสบเหลือเกิน!

บรรดาศิษย์สำนักยันต์คาถาล้วนเก็บสีหน้าอาการไม่อยู่ จีอู่ชีเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันคิดจะโต้เถียงคนพวกนั้น

เวลานี้เองเด็กหนุ่มสำนักกระบี่ผู้มีรอยตราดอกบัวจากลายเส้นคดโค้งสองเส้นบนหน้าผากพลันก้าวออกมาจากแถว ชูนิ้วชี้นิ้วกลางชิดคู่ ตวัดร่ายเสกเป็นกระบี่ปราณ แล้วปล่อยพุ่งไปโจมตีนกเหยี่ยวบนขื่อคาน

เสียงแผดร้องบาดแหลมของเหยี่ยวดังขึ้นพร้อมสลายร่างหายไปกับตา ทิ้งไว้เพียงกระดาษยันต์สีเหลืองหนึ่งแผ่นค่อยๆ ลอยร่วงตกลงมา

นายอำเภอสะดุ้งจับบนศีรษะของตนเอง แล้วพบว่าหมวกขุนนางยังสวมอยู่บนนั้นอย่างแน่นหนาราวกับว่าไม่เคยถูกจิกชิงไปมาก่อนเลย…

“ฮึ สำนักยันต์คาถาเขาหลิงซานอะไรกัน ก็แค่วิชาลวงตานิดๆ หน่อยๆ เท่านั้น ไม่อาจขึ้นโถงใหญ่อันสง่างามได้ง่ายๆ หรอก!” เด็กหนุ่มเก็บกระบี่ปราณกลับพลางกล่าวดูหมิ่นดูแคลน

ในบรรดาวิถีแห่งการบำเพ็ญเพียร การฝึกปราณผนึกโอสถจากภายในถือเป็นอุตตมยาน* คือพาหนะอันเลิศล้ำสูงสุด ดังเช่นที่สำนักกระบี่ใช้ปราณควบคุมกระบี่ จำเป็นต้องมีพรสวรรค์ล้ำเลิศและมีโอกาสวาสนา

วิถีอันจัดเป็นมัชฌิมยานจำพวกการเสพสูบเสริมพลังจากผู้อื่นและการหลอมปรุงยาอายุวัฒนะนั้น หากบังเอิญมีวาสนาเซียนก็อาจก้าวเดียวถึงฟ้า**

ส่วนการฝึกฝนวิชายันต์คาถาถือเป็นวิธีนอกลู่นอกทางที่สุดและออกจะเป็นสำนักเถื่อนลัทธินอกซึ่งฝืดฝืนดำรงอยู่ แม้ภายนอกดูแล้วน่าตื่นตา แต่ยากจะก้าวหน้าขึ้นโถงใหญ่บำเพ็ญเพียรได้จริงๆ

ตลอดเวลาหนึ่งร้อยปีมานี้ตำหนักสำนักบำเพ็ญเซียนต่างๆ มีผู้มากสามารถขนาดเหินสู่แดนเซียนได้หลายคน แต่ไม่เคยได้ยินว่าสำนักยันต์คาถาจะมีใครสำเร็จมรรคผลจริงๆ เลยสักคน

ยามนี้สำนักยันต์คาถาเล็กๆ แห่งหนึ่งกลับปากพล่อยเอ่ยไล่ศิษย์ของสำนักกระบี่เก้าชั้นฟ้า ช่างน่าขันสิ้นดี

เดิมทีชุยเสียวเสี่ยวไม่เข้าใจข้อนี้ แต่เมื่อถูกหยามหมิ่นสำนักก็กระจ่างแจ้งว่าที่แท้สำนักที่ตนรับสืบทอดมาต่ำต้อยเสียจนไม่คู่ควรแม้แต่จะเฉียดกรายผ่านหน้าสำนักใหญ่เหล่านี้ด้วยซ้ำ

แต่นางมิได้นึกโกรธเคือง แม้วาจาของอีกฝ่ายจะถากถางถึงอาจารย์และสำนัก นางก็เพียงกะพริบตาสดใสกลมโตคู่นั้นแล้วเหลือบมองบรรดาศิษย์ของฝ่ายตนเงียบๆ

ครั้นนายอำเภอเห็นว่าสองฝ่ายไม่ยอมลงให้กันก็รีบไกล่เกลี่ยประนีประนอม “พวกท่านทั้งหลายล้วนเป็นหงส์วัยอ่อนมังกรซุ่มหลับ* มาเยี่ยมเยือนถึงอำเภอข้า นับเป็นโชคดีของชาวบ้านยิ่งนัก เช่นนี้ดีหรือไม่ พวกท่านพำนักอยู่ที่นี่ก่อน ผู้ใดก็ตามที่คลี่คลายคดีปีศาจพิลึกพิลั่นที่โรงเลี้ยงไหมได้ ข้าจะตกรางวัลให้อย่างงามทั้งนั้น เป็นอย่างไร”

เจี่ยงเจิ้งศิษย์พี่ใหญ่ของสำนักกระบี่เก้าชั้นฟ้าแค่นยิ้มกล่าวว่า “พวกข้ามากำจัดปีศาจก็ด้วยรับคำสั่งมาจากท่านปรมาจารย์ หาใช่เพื่อล่ารางวัลไปทั่วกระไรไม่ เพียงแต่ใบประกาศของพวกท่านดึงดูดสำนักเถื่อนลัทธินอกมามากมาย เพื่อหลีกเลี่ยงเรื่องที่อาจลุกลามบานปลาย…ขอใต้เท้าอย่าได้ส่งใครอื่นไปเลย ยกเรื่องนี้ให้พวกข้าสำนักกระบี่เก้าชั้นฟ้าเป็นธุระจัดการเถิด แต่หากมีผู้ใดทะเล่อทะล่าไม่เจียมตัวก็อย่าหาว่าข้าไม่ติงเตือนแต่แรกเล่า การถูกปีศาจฆ่าตายมิได้สบายเหมือนแก่ตายเองหรอก”

ประโยคสุดท้ายที่เขากล่าว ชัดเจนว่าตั้งใจบอกแก่ศิษย์สำนักยันต์คาถาเหล่านั้น