ทดลองอ่าน ผู้เป็นหนึ่งในใต้หล้า… คือข้าผู้เดียว บทที่ 2

หลังจากที่ซูเพียนจื่อทั้งล่อใจด้วยผลประโยชน์ทั้งขู่เข็ญอยู่หลายหน ฝูอวิ๋นจึงเผยความจริงออกมาจนได้…หากอาชาเทพไม่ผูกสัมพันธ์นายบ่าวกับผู้ที่มีพรสวรรค์เชิงยุทธ์ อายุขัยของมันก็จะไม่เกินสามสิบปีเท่านั้น

ผู้คนส่วนใหญ่บนดินแดนพันเมฆาล้วนเป็นชาวบ้านทั่วไป ในชาวบ้านหนึ่งหมื่นคนจะมีผู้ที่สามารถฝึกวิชายุทธ์อย่างแท้จริงได้ไม่ถึงหนึ่งคนด้วยซ้ำ ต่อให้เป็นบุตรหลานสายหลักของตระกูลโบราณต่างๆ ก็ยังมีจำนวนมากกว่าครึ่งที่ไร้พรสวรรค์เชิงยุทธ์

เพื่อรักษาสถานะผู้นำในแวดวงนั้นๆ ตระกูลโบราณเหล่านี้นอกจากจะทุ่มเทแรงใจบ่มเพาะบุตรหลานของตนแล้ว ขณะเดียวกันก็ยังเสาะหาและเปิดรับชาวบ้านทั่วไปที่สามารถฝึกวิชาได้เพื่อบ่มเพาะในฐานะลูกศิษย์

ส่วนชาวสวรรค์ที่เรียกกันนั้น ความจริงก็คือคำเรียกโดยรวมของผู้ที่มาจากต่างมิติและมีพรสวรรค์เชิงยุทธ์เหนือล้ำกว่าคนทั่วไป บนดินแดนพันเมฆามีผู้ที่มาจากต่างมิติน้อยแสนน้อย พวกเขาหากไม่เก็บตัวเงียบเชียบ ก็ต้องลือลั่นด้วยพรสวรรค์อันน่าตื่นตะลึง กับความเร็วในการฝึกวิชายุทธ์ที่สูงกว่าผู้อื่นเป็นร้อยเท่าพันทวี เพียงแต่จำนวนของชาวสวรรค์นั้นมีน้อยนิดเหลือเกิน

ดังเช่นคำพูดของปี้หลัวเซียนจื่อที่ได้พบในตอนแรก…เกือบพันปีมานี้ชาวสวรรค์ที่ปรากฏตัวบนดินแดนพันเมฆามีไม่ถึงสิบคนด้วยซ้ำ!

หากเปรียบกับคนที่ฝึกวิชายุทธ์ได้ อาชาเทพก็มีจำนวนเยอะกว่ามาก

อีกทั้งคนผู้หนึ่งไม่ว่าจะมีพลังวัตรร้ายกาจสักเพียงใด ชั่วชีวิตก็สามารถรับอาชาเทพไว้ได้เพียงหนึ่งตัวเท่านั้น ภายใต้สภาพการณ์ที่พระมากโจ๊กน้อย* ย่อมคิดภาพตามได้ไม่ยากว่าเหตุใดฝูอวิ๋นจึงเสนอตัวมาเองอย่างกระตือรือร้นเช่นนี้

ฝูอวิ๋นคืออาชาเทพรุ่นลูกที่เกิดจากการผสมพันธุ์ระหว่างอาชาเทพของผู้ฝึกวิชาสองท่านในสกุลซู อาชาเทพเช่นนี้ในสกุลซูมีอยู่ดาษดื่น เมื่อไม่อาจแก้ปัญหาเรื่องการหาเจ้านายในถ้ำพันจิ้งจอกได้ ฝูอวิ๋นจึงได้แต่ออกมาเสี่ยงโชคดู ผลสุดท้ายมันก็โชคดีได้พบกับซูเพียนจื่อ

เรื่องเหล่านี้เดิมทีฝูอวิ๋นไม่อยากจะเล่า ทว่าคิดดูแล้วเมื่อซูเพียนจื่อกลับถึงถ้ำพันจิ้งจอกก็ต้องรับรู้ข้อเท็จจริงนี้อยู่ดี หากถึงตอนนั้นต้องถูกผู้เป็นนายเหยียดหยามเยาะเย้ย ไม่สู้บอกไปตามตรงเสียตั้งแต่ตอนนี้เลยจะดีกว่า

ซูเพียนจื่อฟังจบก็มีความรู้สึกอยู่เพียงอย่างเดียว…สมแล้วที่มันเป็นอาชาเทพจากตระกูลสิบแปดมงกุฎ ช่างเจ้าเล่ห์ปลิ้นปล้อนนัก! แค่นี้ก็หลอกนางขึ้นเรือโจรได้แล้ว!

นึกถึงอาชาเทพสีขาวหิมะที่ชวนมองของผู้อื่น แต่อาชาเทพของเธอกลับเหมือนสุนัขคลุกขี้ดิน หนำซ้ำยังเป็นสินค้าที่ออกจากร้านแล้ว เสียใจด้วย ไม่รับเปลี่ยนคืนและยิ่งไม่อนุญาตให้ซื้อใหม่! หากบอกว่าไม่ขัดเคืองใจนางก็โกหกแล้ว

หลังจากหงุดหงิดอยู่พักหนึ่งที่ถูกหลอกให้หลงกล ซูเพียนจื่อก็พลันฉุกคิดได้สองคำถาม