ทดลองอ่าน ผู้เป็นหนึ่งในใต้หล้า… คือข้าผู้เดียว บทที่ 2

“เพราะอะไรเจ้าจึงรู้ว่าข้าคือคนสกุลซูตั้งแต่แรกเห็น อีกอย่างกลุ่มคนเมื่อครู่ก็บอกว่าข้ามีร่างของชาวสวรรค์แต่ถูกริบคุณสมบัติไปแล้ว เป็นแค่ขยะเท่านั้นไม่ใช่หรือ เจ้ารับข้าเป็นนาย…หรือว่าที่จริงแล้วข้ายังสามารถฝึกวิชาได้?”

อาการไม่เป็นธรรมชาติผุดวาบขึ้นในดวงตาของฝูอวิ๋น ทว่าไม่ช้ามันก็หัวเราะหึๆ อย่างคนโฉด

“ก็เพราะว่าบนร่างของท่านมีกลิ่นอายคนสกุลซูน่ะสิ ข้าสูดดมอยู่ไกลๆ ก็ได้กลิ่นแล้ว ส่วนร่างชาวสวรรค์ของท่านความจริงไม่ได้ถูกริบคุณสมบัติไปหรอก เพียงแต่ถูกคุณชายปิดผนึกไว้ชั่วคราวเพื่อลี้ภัยในตอนนั้น เมื่อไปถึงถ้ำพันจิ้งจอกและเสาะพบของวิเศษที่คุณชายทิ้งไว้ก็จะคลายผนึกได้เอง หากท่านเป็นขยะชิ้นหนึ่งจริง ท่านอาชาเทพเช่นข้ามีหรือจะเหลือบแล!”

จำต้องพูดว่าในประเด็นนี้ปู่เฉินอวี่นักพยากรณ์ข้อเท้าเคล็ดผู้นั้นเดาส่งเดชได้ถูกต้องจริงๆ

ซูเพียนจื่อตื่นเต้นยินดีไม่สิ้นสุด ยื่นมือไปเขกศีรษะของฝูอวิ๋นหนึ่งทีแล้วด่าว่าอย่างยิ้มแย้ม “เจ้าม้าเหลี่ยมจัด!”

แม้ไม่รู้ว่าการฝึกวิชาจะนำพาสิ่งใดมาให้ แต่หากทำให้ตนเองแข็งแกร่งขึ้นได้ก็จะไม่มีใครมารังแกมาดูแคลนกันอีก อย่างไรเสียเป็นอัจฉริยะก็ย่อมจะดีกว่าเป็นขยะมากนัก

“ขอบคุณเจ้านายที่ชมเชย! ท่านได้ครอบครองอาชาเทพที่เพียบพร้อมทั้งรูปโฉมและสติปัญญาเช่นข้า นับเป็นโชควาสนาที่ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ” ฝูอวิ๋นเอ่ยอย่างกระหยิ่มยิ้มย่อง

ซูเพียนจื่อพูดแย้งอยู่ในใจ…รูปงามน่ะฝูอวิ๋นไม่มีแน่ๆ ส่วนสติปัญญาหลักๆ แล้วก็แสดงออกแต่ในด้านของเล่ห์เหลี่ยมหลอกคน แต่ว่าเรื่องที่มันรู้ก็มีอยู่ไม่น้อยเลย สำหรับตัวข้าที่เพิ่งจะมาเยือนต่างถิ่นจึงนับว่ามันมีประโยชน์มากทีเดียว

ฟังจากที่ฝูอวิ๋นเล่า ซูเพียนจื่อจึงได้รู้เรื่องมากขึ้นเกี่ยวกับสัญลักษณ์สองลายที่ต่างกันบนแขนทั้งสองข้างของตน

บนดินแดนพันเมฆาหากต้องการจะรู้ว่าคนผู้หนึ่งมีพรสวรรค์เชิงยุทธ์หรือไม่นั้นง่ายดายยิ่ง เพียงมองที่แขนซ้ายก็จะกระจ่างในปราดเดียว ผู้ใดที่มีสัญลักษณ์เมฆมงคลก็คือผู้ที่มีพรสวรรค์เชิงยุทธ์ ส่วนสีสันของสัญลักษณ์จะบ่งชี้ว่าพรสวรรค์นั้นจัดอยู่สายใดในห้าธาตุ โดยสีขาวหมายถึงสายธาตุทอง สีเขียวหมายถึงสายธาตุไม้ สีน้ำเงินหรือดำหมายถึงสายธาตุน้ำ สีแดงหมายถึงสายธาตุไฟ และสีเหลืองหมายถึงสายธาตุดิน

ผู้ฝึกวิชายุทธ์จะต้องฝึกปรือวิชาที่สอดคล้องกับธาตุตามสีของสัญลักษณ์เมฆมงคล

โดยสุดยอดวิชาของแต่ละตระกูลล้วนฝึกปรือได้เฉพาะผู้มีสายธาตุที่กำหนด ดังนั้นตอนที่พวกเขาคัดเลือกศิษย์จึงมีความโน้มเอียงไปทางธาตุหนึ่งธาตุใด ก่อนหน้านี้ที่พวกปี้หลัวเซียนจื่อต้องการจะดูแขนซ้ายของซูเพียนจื่อก็เป็นเพราะเหตุนี้

ส่วนสัญลักษณ์บนแขนขวาจะปรากฏชัดเฉพาะบุตรหลานสายหลักของตระกูลโบราณเท่านั้น สัญลักษณ์นี้ไม่เกี่ยวข้องกับพรสวรรค์ เป็นเพียงเครื่องบ่งชี้ถึงสายเลือดและยืนยันถึงต้นกำเนิดของเชื้อสาย

ว่ากันว่าตระกูลโบราณต่างๆ ล้วนสืบเชื้อสายมาจากเซียนบรรพกาล ซึ่งสัญลักษณ์นี้เหล่าเซียนก็เป็นผู้ฝากไว้ สิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่ตระกูลโบราณเหล่านี้เคารพบูชาก็คือเซียนบรรพชนของพวกเขานั่นเอง อย่างเช่นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่สกุลซูแห่งถ้ำพันจิ้งจอกเคารพบูชาก็คือเซียนไร้จริง ผู้มีสมญานามว่าเทพเจ้าแห่งกลลวง