ทดลองอ่าน ผู้เป็นหนึ่งในใต้หล้า… คือข้าผู้เดียว บทที่ 2

หนึ่งคนหนึ่งม้าเหาะเหินไปสนทนากันไป จวบจนอาทิตย์คล้อยสู่ทิศตะวันตกโดยไม่รู้ตัว ด้านหน้าจึงแลเห็นตัวอำเภอเล็กๆ แห่งหนึ่งในที่สุด

ฝูอวิ๋นไม่ได้ร่อนลงไปตรงๆ แต่กลับบินฉวัดเฉวียนอยู่เหนือผืนฟ้าของตัวอำเภอหลายรอบ ดึงดูดให้ชาวบ้านในตัวอำเภอทยอยวิ่งออกนอกเรือนมาแหงนหน้าชมดู ปากก็เปล่งเสียงอุทานชื่นชมดังต่อเนื่องเป็นระลอก

“อีกเดี๋ยวท่านแสดงสีหน้าอันแสนเฉยเมยและหยิ่งทะนงอย่างเดียวก็พอ ไม่ว่าเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้นก็อย่าได้พูดจา จะได้ไม่เผยพิรุธ พวกเราจะลงไปหลอกกินของอร่อยกันสักมื้อ จากนั้นก็หลอกเอาที่พักสบายๆ มาค้างแรมกันหนึ่งคืน!” ฝูอวิ๋นพูดกับซูเพียนจื่ออย่างเป็นธรรมชาติยิ่ง

“เพราะอะไรต้องหลอกด้วยล่ะ” ซูเพียนจื่อแม้ไม่นับเป็นคนดีมีศีลธรรมสูงส่งนักหนา แต่ก็ใช่ว่าจะเที่ยวหลอกใครต่อใครส่งเดชได้อย่างหน้าตาเฉย

ในมุมมองของซูเพียนจื่อ นั่นคือเรื่องที่ผิดกฎหมาย!

ฝูอวิ๋นย้อนถามอย่างหงุดหงิด “แล้วในตัวท่านมีเงินหรือ”

ซูเพียนจื่อควักธนบัตรย่อยไม่กี่ใบออกจากกระเป๋ากางเกง คิดดูก็รู้ได้ว่าที่นี่ไม่รับเงินประเภทนี้ สาวน้อยจึงได้แต่ถอนหายใจอย่างจนปัญญา “ไม่มีหรอก…”

“ท้องท่านไม่หิว? ไม่อยากหาที่พักนอนหลับให้สบายแล้วพรุ่งนี้ค่อยเร่งเดินทางต่อ?”

“อยากสิ…”

“เช่นนั้นท่านก็ฟังคำข้า!”

“…ก็ได้” เมื่ออยู่ต่อหน้าปัญหาเรื่องปากท้องและที่ซุกหัวนอน ซูเพียนจื่อก็มิอาจไม่ก้มหัว

โชคยังดีที่ฝูอวิ๋นบอกว่าไม่ต้องทำอะไรทั้งสิ้น แค่วางท่าเย็นชาสง่าสูงส่งเข้าไว้ก็ใช้ได้แล้ว…ซูเพียนจื่อลอบปลอบใจตนเอง

พอฝูอวิ๋นโน้มน้าวซูเพียนจื่อได้ก็กดสองปีก ร่อนลงสู่ลานกว้างตรงใจกลางของตัวอำเภออย่างมั่นคง

นายอำเภอได้ยินข่าวตั้งแต่เมื่อครู่แล้วว่ามีม้าบินมาเยือน จึงรีบทิ้งงานทั้งหมดวิ่งโขยกมาทันใด พอเห็นว่าบนม้าบินยังมีสาวน้อยนั่งอยู่ผู้หนึ่ง เขาก็พลันตื่นเต้นจนเนื้อพลุ้ยทั่วร่างสั่นกระเพื่อม

พอวิ่งแบบรวบสามก้าวเป็นสองก้าวอย่างเร่งร้อนมาถึงข้างหน้าฝูอวิ๋นกับซูเพียนจื่อ นายอำเภอก็คุกเข่าดังตุ้บแล้วเอ่ยเสียงก้อง “ข้าน้อยโจวซิงวั่งคารวะองค์ท่านขอรับ องค์ท่านให้เกียรติมาเยือนสถานที่อันซอมซ่อแห่งนี้ ช่างเป็น…ช่างเป็นโชควาสนาไปอีกสามชาติเลยขอรับ!”

ชาวบ้านคนอื่นๆ ต่างพากันคุกเข่าตาม มีคนจำนวนไม่น้อยถึงขั้นโขกศีรษะกันสุดชีวิต

ซูเพียนจื่อตกใจจนตัวโยน เพราะไม่เคยเห็นเหตุการณ์ทำนองนี้มาก่อน ทว่าไม่ช้าสาวน้อยก็นึกถึงสิ่งที่ฝูอวิ๋นกำชับไว้ จึงรีบปั้นหน้าวางท่าไม่แสดงอารมณ์ใดๆ

ศีรษะของฝูอวิ๋นเชิดสูงขณะพูดแบบบัณฑิตกับผู้คนที่หมอบอยู่แทบเท้า “วันนี้นายข้าผ่านมาทางนี้ พบว่าที่นี่มีปราณวิเศษพวยพุ่งขึ้นฟ้าจึงเดินทางมาดูสักหน่อย นายอำเภอ”