ทดลองอ่าน ผู้เป็นหนึ่งในใต้หล้า… คือข้าผู้เดียว บทที่ 3

ด้วยคำอธิบายของมัน ซูเพียนจื่อจึงเข้าใจกระจ่างจนได้ ที่แท้เหล่าผู้แข็งแกร่งบนดินแดนพันเมฆาล้วนหยิ่งทะนงในฐานะ ปกติจะไม่ไปรีดไถชาวบ้านสามัญ ทว่าพวกเขาก็อนุญาตโดยนัยให้อาชาเทพหรือสัตว์วิเศษที่อยู่ข้างกายไปทำได้ ดังนั้นการติดสินบนอาชาเทพที่อยู่ข้างกายของผู้แข็งแกร่งจึงเป็นกฎลับที่รู้กันสำหรับชาวบ้านสามัญในการต้อนรับผู้แข็งแกร่ง

ฝูอวิ๋นเน้นย้ำว่าเงินสินบนเป็นทรัพย์สินส่วนตัวของมัน แม้ว่ามันในฐานะอาชาเทพผู้ภักดีและมีจิตใจดีงามนั้นไม่ถือสาที่จะแบ่งปันทรัพย์สินกับนายของตนเป็นครั้งคราว แต่มันก็จะไม่ผ่อนปรนให้กับพฤติกรรมได้คืบจะเอาศอกใดๆ เป็นอันขาด

ซูเพียนจื่ออับจนถ้อยคำอยู่พักหนึ่งและก็ได้แต่ปล่อยไปตามใจมัน

เพียงไม่ถึงร้อยหลี่จากละแวกนั้นก็มีอำเภอขนาดใหญ่แห่งหนึ่งปรากฏให้เห็นแล้ว ซูเพียนจื่อพบว่านอกตัวอำเภอมีปราการป้องกันที่พอจะทัดเทียมกับเมืองสำคัญทางการทหารได้ทีเดียว เมื่อนึกถึงการบุกจู่โจมของสัตว์อสูรที่เพิ่งประสบมาในครึ่งคืนแรก สาวน้อยก็ลอบทอดถอนใจ…ที่แท้สัตว์อสูรก็เลือกบีบลูกพลับนิ่ม* เช่นกัน

ลำพังสัตว์อสูรหลายสิบตัวนั้น หากอยู่ต่อหน้าปราการและเครื่องป้องกันที่สมบูรณ์พร้อมเช่นนี้ก็มีแต่ต้องปราชัยกลับไปอย่างหมดสภาพดุจนกขนโกร๋น ดังนั้นพวกมันจึงเลือกไปโจมตีอำเภอขนาดเล็กแทน

ขณะเดียวกันเมื่ออำเภอแห่งนี้มีขนาดใหญ่และมีผู้คนเข้าออกมากกว่า คนในท้องที่จึงเคยพบเห็นผู้ฝึกวิชามาจนชินตาแล้ว ทั้งยังมีผู้แข็งแกร่งบางคนตั้งรกรากอยู่ที่นี่เลยด้วยซ้ำ ดังนั้นผู้คนที่นี่เมื่อพบเจอผู้ฝึกวิชาจึงไม่ได้ประหลาดใจแต่อย่างใด แม้ยังให้ความเคารพเกรงใจอยู่ แต่ก็ไม่ได้เทิดทูนดุจเทพเจ้าเช่นเดียวกับที่ตัวอำเภอขนาดเล็ก

หากคิดจะอาศัยฐานะของผู้ฝึกวิชามากินอยู่โดยไม่จ่ายเงิน โดยทั่วไปแล้วย่อมเป็นไปไม่ได้

ก่อนเข้าตัวอำเภอแห่งนี้ ไม่รู้ฝูอวิ๋นคว้าหมวกปีกกว้างที่มีระบายม่านแพรสีขาวไว้โดยรอบใบหนึ่งมาจากที่ไหน มันตั้งใจเอาให้ซูเพียนจื่อสวมเพื่อซ่อนเส้นผมที่ยาวสะดุดตานั้นเป็นพิเศษ

เหตุผลของมันเรียบง่ายยิ่ง ที่นี่มีคนตาแหลมอยู่ไม่น้อย เส้นผมยาวของซูเพียนจื่ออาจสามารถหลอกคนชนบทที่ไม่ค่อยได้เห็นโลกกว้าง ทว่าไม่อาจตบตาคนเมืองที่รอบรู้กว้างขวางไปได้แน่ นายของตนไม่มีฝีมือแท้จริงที่สอดคล้องกับความยาวของเส้นผม หากสะกิดความสนใจของผู้อื่นเข้าก็รังแต่จะทำให้ฝ่ายตนโชคร้าย ฉะนั้นเพื่อหลีกเลี่ยงเหตุยุ่งยาก ยังคงซ่อนเอาไว้จะเป็นการดีกว่า

ซูเพียนจื่อไม่มีความเห็นต่าง หนึ่งคนหนึ่งม้าเตรียมตัวพร้อมแล้วจึงค่อยเดินเข้าตัวอำเภอไปด้วยกัน

ความเจริญของอำเภอนี้อยู่ในระดับที่อำเภอเล็กๆ แห่งนั้นไม่มีทางจะเทียบเปรียบได้ กระทั่งยามดึกดื่นเช่นนี้แล้วบนถนนสายหลักก็ยังคงมีแสงไฟสว่างไสวครึกครื้นไม่ธรรมดา

ซูเพียนจื่อเหน็ดเหนื่อยแล้วจริงๆ จึงไม่ได้สนใจดูอะไรมากนัก เพียงหาโรงเตี๊ยมที่ดูไม่เลวแห่งหนึ่งแล้วค้างแรมกับฝูอวิ๋นที่นั่น

ตลอดคืนไร้คำสนทนา เมื่อตื่นมาในวันรุ่งขึ้นและกินอาหารเช้าเสร็จแล้ว ซูเพียนจื่อก็เร่งฝูอวิ๋นให้รีบออกเดินทาง

หากเสาะพบของวิเศษที่บิดาทิ้งไว้เร็วขึ้นหนึ่งวัน นางก็จะได้รู้ข่าวคราวของบิดามารดาเร็วขึ้นอีกหนึ่งวัน ทั้งจะได้เริ่มฝึกวิชาและไม่ต้องถูกผู้อื่นข่มเหงรังแกอีก

ระหว่างทางนางนึกถึงเรื่องเมื่อวานขึ้นมาจึงสอบถามฝูอวิ๋นดู

“บนตัวเจ้ามีของวิเศษบางอย่างใช่หรือไม่ ของวิเศษที่สามารถแผ่…เอิ่ม พลังที่ทั้งสูงส่งและพิเศษมากๆ นั่นน่ะ”

เมื่อวานที่ทั้งสองสามารถตบตาสัตว์อสูรเหล่านั้นได้สำเร็จ พลังพิเศษที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างของฝูอวิ๋นก็มีส่วนช่วยอย่างมากทีเดียว ไม่เช่นนั้นอาศัยแค่ปากของพวกตนสองปากย่อมไม่มีทางสยบสถานการณ์ได้อยู่หมัด