ทดลองอ่าน ผู้เป็นหนึ่งในใต้หล้า… คือข้าผู้เดียว บทที่ 4

เหล่าศิษย์ระดับต้นที่ล้อมชมการสอบย่อยอยู่นอกประตูตำหนักพากันโห่ร้องยินดีเสียงกระหึ่มราวฟ้าผ่า ซูเทียนหวาพึงพอใจกับผลงานของตนในเบื้องต้น จึงคลี่ยิ้มน้อยๆ ไปยืนชมการสอบของคนที่เหลืออยู่อีกด้านหนึ่ง

ศิษย์ที่ลงสนามเป็นคนที่สองเดินหน้าซีดเผือดไปฉวยคบไฟ สองมือสั่นเทิ้มอยู่พักใหญ่กว่าจะนิ่งลงได้ จากนั้นจึงเดินช้าๆ ไปยังใจกลางของชั้นวางเทียนไข

การแสดงออกอันล้ำเลิศของซูเทียนหวาทำให้ผู้อื่นกดดันเหลือเกินจริงๆ

เหง่ง!

สิ้นเสียงย่ำระฆังอีกครั้ง คราวนี้สิ่งที่ซูเพียนจื่อมองเห็นก็ยังคงเป็นเงาแสงกลุ่มหนึ่ง รอจนศิษย์ระดับต้นผู้นั้นถอยออกไปแล้ว นางก็กวาดมองไปที่เทียนไขบนชั้นวาง

แม้จะไม่สว่างโชติช่วงเท่าของซูเทียนหวา ทว่าก็จุดสว่างได้กว่าครึ่งค่อน

ผู้คุมสอบแค่นเสียงฮึก่อนประกาศผล “จุดเทียนไขได้หกสิบห้าเล่ม อืม! ก็นับว่ากล้อมแกล้มผ่านด่านได้ ต่อไปเจ้าต้องขยันฝึกฝนให้มากกว่านี้”

ศิษย์ผู้นั้นเสมือนได้รับการอภัยโทษ รีบปาดเหงื่อเย็นบนหน้าผากแล้วแย้มยิ้มอย่างเบิกบานใจ

ศิษย์ที่เข้าสอบเป็นคนที่สามไม่มีโชคอย่างเขา เพียงจุดเทียนไขได้ห้าสิบแปดเล่มเท่านั้น

ขาดอีกแค่เพียงสองเล่มก็จะผ่านด่านอยู่แล้ว ดวงอาภัพอับโชคไปหน่อยจริงๆ เขาถอยไปที่ข้างสนามสอบด้วยสีหน้าอันห่อเหี่ยว

“จงกลับไปมุมานะให้เต็มที่” ผู้คุมสอบเอ่ยเรียบๆ ประโยคเดียวแล้วให้เขาหลบไป

เมื่อถึงคราวของซูเจินเจิน นางก็หน้าม่อยมองไปทางซูเพียนจื่อ แล้วคลี่รอยยิ้มที่ขี้เหร่ยิ่งกว่าตอนร้องไห้

“ไม่เป็นไรหรอก ถ้าคราวนี้ไม่ไหว คราวหน้าก็ค่อยเอาใหม่” ซูเพียนจื่อเอ่ยให้กำลังใจ

ซูเจินเจินนึกได้ว่าเดิมทีที่ตนมาครั้งนี้ก็ไม่ได้คิดว่าจะสอบผ่านอยู่แล้ว ตนมาเพื่อให้กำลังใจอาจื่อต่างหาก เหตุใดสุดท้ายกลายเป็นอาจื่อให้กำลังใจตนไปเสียได้ ซูเจินเจินแลบลิ้น โยนเอาความหนักใจทิ้งไปแล้วเดินตรงไปข้างหน้า

เหง่ง!

สิ้นเสียงย่ำระฆัง ซูเจินเจินในสายตาของซูเพียนจื่อก็ยังคงเป็นเงาแสงกลุ่มหนึ่งที่ไม่อาจเห็นท่าทางได้ชัดเจน ทว่ารอจนซูเจินเจินถอยออกไป ความแตกต่างก็ปรากฏเด่นชัดยิ่ง…นางจุดเทียนไขได้อย่างมากสามสิบกว่าเล่มเท่านั้น

เสียงหัวเราะครืนระลอกหนึ่งดังมาจากนอกตำหนัก

ผู้คุมสอบไม่กล่าวแม้คำประเมินและคำกระตุ้นปลุกใจ เขามองเมินซูเจินเจินแล้วเบนสายตาไปที่ร่างของซูเพียนจื่อโดยตรง แววตาเปี่ยมด้วยความฉงนสงสัย… เจ้าจะลงสนามไปเปิดโปงข้อด้อยของตนเองจริงๆ น่ะหรือ

ซูเพียนจื่อกระแอมแห้งๆ เดินไปข้างหน้าซูเจินเจินแล้วรับคบไฟมาหนึ่งอัน นางไม่แม้แต่จะมองคบไฟอีกอันก็หมุนตัวเดินตรงไปทางชั้นวางเทียนไขทันที

“เจ้าจะใช้คบไฟเพียงอันเดียวอย่างนั้นหรือ” ผู้คุมสอบโพล่งถามอย่างอดไม่ได้

ท้าสู้กับการสอบย่อยนี้ด้วยมือเดียว นี่มันผยองจนไร้ขอบเขตไปแล้ว!