ทดลองอ่าน ผู้เป็นหนึ่งในใต้หล้า… คือข้าผู้เดียว บทที่ 4

ซูเทียนหวาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะแค่นหัวเราะหมุนตัวเดินเข้าตำหนักไป

ซูเจินเจินรีบกระตุกแขนเสื้อของซูเพียนจื่อแล้วพูดโน้มน้าว “ศิษย์พี่เทียนหวาเก่งกาจมากนะ เจ้าอย่าได้ล่วงเกินเขา เดี๋ยวจะเสียเปรียบเอาได้”

“ก็เขาโผล่มารังควานข้าก่อน เหตุใดข้าต้องทนเขาด้วย ข้ายอมรับว่าเรื่องต่อยตีเขาคงเก่งกาจกว่าข้า แต่ที่ถ้ำพันจิ้งจอกห้ามใช้กำลังตัดสินกันเองไม่ใช่หรือ แล้วมีอะไรน่ากลัวกันเล่า” ซูเพียนจื่อเอ่ยแย้ง

คนบางคนหากเจ้ายิ่งรอมชอม เขาก็จะยิ่งกำเริบเสิบสาน

ช่วงเวลาที่ผ่านมา คนที่อิจฉาริษยาและชังน้ำหน้านางมีเยอะแยะไปหมด และก็มีบางคนที่หมายมั่นจะให้นางได้เห็นดี ทว่านางเป็นใครกัน ผู้ที่ไต่เต้าจนได้เป็นจอมอหังการน้อยแห่งสถานเลี้ยงเด็กกำพร้ามาแล้ว มีลูกไม้อะไรบ้างที่ไม่เคยเห็น บรรดาแผนตบตาและหลุมพรางที่จะใช้กลั่นแกล้งนางเหล่านั้น ในสายตาของนางแล้วก็เหมือนกับเด็กเล่นขายของไม่มีผิด

และที่สำคัญที่สุดก็คือถ้ำพันจิ้งจอกมีกฎที่ไม่เลวอยู่ข้อหนึ่ง…นั่นคือระหว่างศิษย์ของถ้ำพันจิ้งจอกห้ามใช้กำลังตัดสินกันเอง เว้นเสียแต่จะประลองกันอย่างเป็นทางการภายใต้การควบคุมของอาจารย์ ผู้ใดฝ่าฝืนจะเอาความถึงที่สุดด้วยการลงโทษสถานหนักไม่มีงดเว้น

ในช่วงเวลาไม่ถึงครึ่งปีมานี้ ซูเพียนจื่อพบว่ากฎข้อนี้ถูกบังคับใช้อย่างเคร่งครัดจริงๆ ดังนั้นนางจึงยิ่งวางใจในสวัสดิภาพของตน

ขอเพียงไม่ใช่การประลองด้วยหมัดเท้า นางมีอะไรต้องกลัวด้วยเล่า

เมื่อเสียงย่ำระฆังดังขึ้น ผู้คุมสอบก็แจกข้อสอบให้ทุกคนเริ่มทำ ไม่มีใครรู้ว่าภายในเขตเรือนพักของประมุขที่อยู่บนยอดเขาถ้ำพันจิ้งจอกนั้นมีผู้เฒ่าสามคนที่กำลังให้ความสนใจกับสนามสอบเล็กๆ ของศิษย์ระดับต้นนี้อยู่เงียบๆ

ประมุขซูถิงหยวนกับผู้อาวุโสใหญ่หานหันหน้าเข้าหากระดานหมากอย่างใจลอย ผู้อาวุโสรองซูที่ชมศึกดวลหมากอยู่ด้านข้างจึงเอ่ยขึ้นอย่างอดไม่ได้ “แค่การสอบเล็กๆ ของศิษย์ระดับต้นก็คู่ควรให้ใส่ใจถึงเพียงนี้ด้วยหรือ”

ซูถิงหยวนเงยหน้ามองไปทางขอบฟ้าแล้วพรูลมหายใจออกมาเบาๆ “นับรวมสนามนี้ด้วยก็เป็นการสอบย่อยสิบห้าสนามเต็มๆ แล้ว แม้ในอดีตหู่หลี่ลูกคนนั้นของข้าก็คว้าอันดับหนึ่งในการสอบย่อยทุกครั้งเช่นกัน แต่ก็ไม่อาจทำคะแนนเต็มได้ในทุกสนามสอบ ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงการสอบติดกันสนามแล้วสนามเล่าโดยที่ระหว่างกลางไม่เคยหยุดพักเลยเช่นนี้”

ผู้อาวุโสใหญ่หานหัวเราะหึๆ พลางเอ่ยกับผู้อาวุโสรองซู “เทียนหวาหลานชายคนนั้นของเจ้าก็ลงสนามสอบวันนี้ด้วยนี่ ตำแหน่งที่หนึ่งของเขาอันตรายเสียแล้ว”

“การสอบย่อยสนามเดียวใช้นับอะไรได้” ผู้อาวุโสรองซูเอ่ยแย้ง เขากลับมาถึงถ้ำพันจิ้งจอกได้เพียงสองวัน ก็มีคนบอกเขาไม่ต่ำกว่าหนึ่งหนเกี่ยวกับสาวน้อยผู้มีปัญญาเป็นเลิศทว่าพรสวรรค์เชิงยุทธ์กลับไม่เอาไหนถึงขีดสุดผู้นี้