ทดลองอ่าน ผู้เป็นหนึ่งในใต้หล้า… คือข้าผู้เดียว บทที่ 5

ฝูอวิ๋นผงกศีรษะรับ “ใช่แล้ว ซูป๋ออวิ๋นศิษย์ของผู้อาวุโสใหญ่หานคือหนึ่งในผู้คุมสอบ เขาพบว่าอาการของท่านผิดปกติอยู่บ้างจึงตามมาดู แล้วก็พบว่าท่านเป็นลมไป ยังดีที่เขาอยู่ด้วย เขาถามข้าเรื่องของท่าน จากนั้นก็กลับไปขอยาจากผู้อาวุโสใหญ่หานมาจำนวนหนึ่ง ดังนั้นท่านจึงได้หายดีเร็วเช่นนี้”

ซูป๋ออวิ๋นกับผู้อาวุโสใหญ่หาน… ซูเพียนจื่อจดจำไว้ในใจเงียบๆ ก่อนจะถามฝูอวิ๋นว่า “ข้าสลบไปนานเท่าไร”

“นับตั้งแต่เมื่อวานที่ท่านเป็นลมล้มพับไป จนถึงตอนนี้ก็เกือบหนึ่งวันเต็มๆ แล้ว”

“เช่นนั้นก็มีเวลาอีกเก้าวันก่อนจะถึงวันสอบย่อยสนามถัดไป…ข้าจะไปทำของกินก่อน” ซูเพียนจื่อดันผ้าห่มออกแล้วลุกขึ้นนั่ง

“ท่านยังจะเข้าสอบต่ออีกหรือ” ฝูอวิ๋นถามพร้อมดวงตาที่เบิกโต

“อืม เจ้าวางใจเถอะ ถัดจากนี้ต้องทำอย่างไรข้าคิดไว้หมดแล้ว จะไม่โชคร้ายเหมือนครั้งนี้แล้วล่ะ รอไว้ข้าเลื่อนเป็นศิษย์ระดับกลางเมื่อไร โอกาสที่จะได้เข้าใกล้คลังสมบัติก็จะเพิ่มสูงกว่าเดิม” ซูเพียนจื่อคลี่ยิ้มอันสดใส ราวกับความทุกข์ทรมานที่ได้รับก่อนหน้านี้ล้วนเป็นเพียงเมฆหมอกที่ผ่านตาไป

ฝูอวิ๋นกะพริบตาปริบๆ ในที่สุดก็ออกแรงพยักหน้ากล่าว “ก็ได้! ต้องเตรียมของอะไรบ้าง ท่านบอกข้ามาได้เลย!”

หนึ่งคนกับหนึ่งม้าวางแผนกันอย่างฮึกเหิมว่าจะผ่านการสอบย่อยสนามถัดไปอย่างไร โดยไม่รู้เลยว่าวีรกรรมที่ซูเพียนจื่อคว้าคะแนนเต็มในการสอบย่อยสิบเจ็ดสนามติดกันนั้นได้กลายเป็นหัวข้อสนทนาที่ร้อนแรงที่สุดทั่วถ้ำพันจิ้งจอกไปแล้ว แม้กระทั่งบุคคลระดับสูงเช่นประมุขซูถิงหยวน ผู้อาวุโสใหญ่หาน และผู้อาวุโสรองซู สิ่งที่คิดอยู่ในสมองตลอดหนึ่งวันที่ผ่านมาก็คือเรื่องนี้

ดูเฉพาะผลคะแนนในปัจจุบัน ซูเพียนจื่อก็คือศิษย์อัจฉริยะที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนอย่างไร้ข้อกังขา หากไม่ใช่เพราะศิษย์ทั้งหมดต้องสอบย่อยจนครบทั้งยี่สิบสนามจึงจะเลื่อนระดับได้ล่ะก็ อาศัยแค่คะแนนเต็มสิบเจ็ดสนามที่สะสมมาหนึ่งพันเจ็ดร้อยคะแนน นางก็สามารถเป็นศิษย์ระดับกลางได้ตั้งนานแล้ว

ทว่าต้นกล้าที่ดีเยี่ยมถึงเพียงนี้กลับมีข้อบกพร่องที่ร้ายแรงเสียนี่ ช่างน่าเสียดายน่าสะทกสะท้อนใจนัก

เมื่อได้ฟังจากปากของซูป๋ออวิ๋น ซูถิงหยวนกับผู้อาวุโสทั้งสองล้วนรับรู้แล้วว่าซูเพียนจื่อใช้วิธีเหนือชั้นอะไรมาคว้าคะแนนเต็มในการสอบย่อยสนามที่สิบเจ็ด เด็กสาวผู้หนึ่งสามารถทำใจเหี้ยมกับตนเองได้ถึงเพียงนี้ช่างทำให้ผู้อื่นคาดไม่ถึงจริงๆ

ในที่สุดผู้อาวุโสรองซูก็ยอมรับนับถือนางจนหมดใจ “เทียนหวาสู้ยายหนูเพียนจื่อผู้นี้ไม่ได้จริงๆ การสอบย่อยสนามที่สิบหกอาจพูดได้ว่านางใช้กลโกง แต่สนามสอบที่สิบเจ็ดนี้…จิตใจที่แน่วแน่ไม่ท้อถอยกับฝีมือที่เด็ดเดี่ยวเฉียบขาด ศิษย์ในถ้ำพันจิ้งจอกทั้งเบื้องบนเบื้องล่างไม่มีแม้สักคนที่เปรียบกับนางได้”

“นางรู้จักสร้างภาพจำที่แจ่มชัดเอาไว้ในใจของเหล่าผู้คุมสอบก่อน จากนั้นก็ใช้ประโยชน์จากศิษย์คนอื่นในสนามสอบมาเป็นเครื่องกำบังให้ตนเอง สร้างความสับสนแก่สายตาของผู้คน ความคิดอันเฉียบแหลมแยบคายกับฝีมือในการพลิกแพลงปลอมตัวก็ล้วนยอดเยี่ยมยิ่งนัก” ผู้อาวุโสใหญ่หานเป็นผู้ที่ให้ความสนใจซูเพียนจื่อมาตั้งแต่แรกเริ่ม จึงยิ่งภูมิอกภูมิใจในสายตาของตนเป็นอย่างยิ่ง