ทดลองอ่าน ผู้เป็นหนึ่งในใต้หล้า… คือข้าผู้เดียว บทที่ 6

ด้านหน้าก็คือเนินเขาขนาดย่อมทางทิศเหนือของป่าร้อยสัตว์ ซูเพียนจื่อแลเห็นได้แต่ไกลว่ามีหมียักษ์สองตัวที่สูงใหญ่กว่านางไม่ต่ำกว่าสิบเท่ากำลังหลับสนิทนอนสบายอยู่หน้าถ้ำ

หมียักษ์สองตัวนั้นมีสีน้ำตาลอมเทาตลอดร่าง เว้นก็แต่ตรงหน้าอกที่มีขนสีทองเป็นบริเวณกว้าง เพียงได้เห็นเขี้ยวแหลมเล็บคมที่ทอประกายวาววับใต้แสงตะวันก็ทำให้ซูเพียนจื่อหนังศีรษะตึงชาแล้ว

มิน่าเล่าผู้เข้าสอบแต่ละคนที่เข้าป่ามาด้วยกันพอเห็นนางมุ่งหน้าสู่ทิศเหนือ แววตาจึงได้มองเหมือนนางเสียสติไปแล้ว เดิมทีดูเหมือนมีผู้เข้าสอบสองคนตั้งใจจะตามติดอยู่ข้างๆ นาง หมายจะพึ่งบารมีเจ้าแม่แห่งการสอบดูสักหน่อย ทว่าหลังจากพวกเขาลังเลอยู่พักใหญ่ก็ไม่มีใครสักคนกล้าตามมาอีก

หมียักษ์สองตัวนี้เพียงอ้าปากก็กัดนางให้ขาดเป็นสองท่อนได้ เพียงเงื้อกรงเล็บก็ตะปบนางให้กลายเป็นเนื้อบดได้แล้ว

เมื่อเข้าไปใกล้ที่นั่น ละแวกข้างเคียงจึงไม่พบเห็นร่องรอยของสัตว์ป่าชนิดอื่นอีกเลย หมีสีน้ำตาลขนทองนี้สมแล้วที่เป็นราชาแห่งป่าร้อยสัตว์ ไม่มีสัตว์ป่าหาญกล้ามาตอแยพวกมันแม้แต่น้อย ดังนั้นพวกมันจึงได้กล้าหลับอุตุอยู่หน้าถ้ำโดยปราศจากการระวังป้องกันเช่นนี้

พอนึกถึงแผนการของตน ต่อให้ซูเพียนจื่อมีถุงน้ำดี ขนาดใหญ่ยิ่งกว่าโอ่งน้ำ นางก็ยังอดไม่ได้ที่จะลังเลอยู่พักหนึ่ง

ขาดอีกแค่นิดเดียวนี้เท่านั้น มีเหตุผลอะไรที่ตนจะมาเลิกล้มกลางคัน อุตส่าห์เดินมาถึงตรงนี้แล้ว หันหลังกลับก็ต้องเผชิญหน้ากับการล่าเหยื่อของสัตว์ป่าใหญ่น้อยอีกนับไม่ถ้วน ตอนนี้เป็นเวลากลางวัน สัตว์ที่ผลุบโผล่อยู่ในป่ายังไม่นับว่ามาก ตกกลางคืนเมื่อไรต่อให้ตนพรางตัวหลบซ่อนอย่างไรก็มีแต่ทางตายสถานเดียว

การแฝงตัวเข้าไปหลบซ่อนในถ้ำของหมีสีน้ำตาลขนทอง…ก็คือวิธีการเดียวที่ตนจะอยู่รอดปลอดภัยในช่วงเวลาหนึ่งวันหนึ่งคืนนี้ได้

ยามนี้ดวงตะวันอันร้อนแรงลอยอยู่กึ่งกลางท้องฟ้า เป็นเวลาเที่ยงพอดิบพอดี หมียักษ์สองตัวท่าทางหลับลึกยิ่ง น่าจะเป็นโอกาสงามที่ตนจะลอบเข้าไปในถ้ำหมี

สาวน้อยสร้างขวัญกำลังใจให้ตนเองอยู่สักพัก ภายหลังพิจารณาเส้นทางจากตำแหน่งที่ตนอยู่ไปจนถึงถ้ำหมีอย่างละเอียดชัดเจน รวมทั้งลอบคำนวณตำแหน่งที่ตนจะย่างเท้าเดินในแต่ละก้าวเป็นอย่างดีแล้ว นางก็ปลดอุปกรณ์พรางตัวที่เกินจำเป็นเอาไปวางไว้ด้านข้างอย่างเบามือ จากนั้นจึงยืนขึ้นเดินมุ่งไปยังถ้ำหมีอย่างระมัดระวัง

เสียงกรนของหมียักษ์ดังสนั่นดุจฟ้าคำรามหนแล้วหนเล่า ซูเพียนจื่ออกสั่นขวัญแขวนขณะขยับฝีเท้าเดินผ่านข้างกายของพวกมันไป…

ปึง!

เสียงกระหึ่มดังขึ้นเมื่อหมียักษ์ตัวหนึ่งในนั้นพลิกร่างมากะทันหัน ท่อนแขนข้างหนึ่งซึ่งใหญ่พอๆ กับเอวของซูเพียนจื่อพลันฟาดลงมาอย่างหนักหน่วงตรงจุดที่อยู่ข้างหน้าห่างจากนางไปไม่ถึงหนึ่งฉื่อ

สาวน้อยรู้สึกเพียงว่าใต้ฝ่าเท้าสั่นสะเทือนอยู่ครู่หนึ่ง ขวัญของนางกระเจิดกระเจิงจนหัวใจหวิดจะกระดอนออกจากปาก!