ทดลองอ่าน ผู้เป็นหนึ่งในใต้หล้า… คือข้าผู้เดียว บทที่ 6

ซูเพียนจื่อที่ใกล้จะเคลิ้มหลับจึงพลันสะดุ้งสุดตัวและเคร่งเครียดขึ้นมาทันที

หมีสีน้ำตาลขนทองสองตัวที่อยู่ด้านนอกตื่นแล้ว? ฟ้าน่าจะยังไม่มืดนี่นา!

สาวน้อยพยายามขดตัวเป็นก้อนเล็กๆ พลางกลั้นหายใจเอาไว้ ในใจก็ลอบภาวนาให้พวกมันรีบกลับไปนอนต่อ หรือไม่ก็จงออกไปหาอาหารเสีย

น่าเสียดายเรื่องไม่เป็นดั่งใจหวัง หมียักษ์ตัวหนึ่งเพียงสูดจมูกนิดๆ ก็หันขวับวิ่งปรี่เข้าถ้ำมายืนสองขาอย่างคนแล้วจ้องเขม็งไปที่เพดานถ้ำ

ซูเพียนจื่อที่เสียขวัญจนหลั่งเหงื่อเย็นโซมกายไม่รู้สักนิดว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น เนื่องจากแสงสว่างที่สาดลอดเข้ามาจากนอกถ้ำนั้นสลัวราง นางจึงได้ยินเพียงเสียงหมียักษ์สองตัวคำรามต่อเนื่องอย่างหัวเสีย กับเสียงดังกระหึ่มเมื่อมันเอาตัวกระแทกกับผนังหินทั้งสี่ด้าน

ดูเหมือนที่พวกมันกำลังอาละวาดจะไม่ใช่เพราะค้นพบนางแล้ว…จริงสิ บนร่างนางชโลมน้ำสมุนไพรไว้ตั้งเยอะ ทั้งยังหลบซ่อนอยู่ในส่วนลึกของถ้ำด้วย หมียักษ์สองตัวไม่น่าจะรู้สึกถึงการคงอยู่ของนางจึงจะถูก

ถ้าเช่นนั้นคือตัวบัดซบอะไรที่ชักนำพวกมันเข้ามาเล่า สาวน้อยขบคิดร้อยตลบก็ยังคงไม่กระจ่าง

นางไม่รู้แต่อย่างใดว่าปัญหาเกิดขึ้นที่ตัวของกิ้งก่าดูดเลือดซึ่งหลี่เฮ่าคิดจะใช้มาทำร้ายนางตัวนั้น

หลังจากวิหคกลนำพากิ้งก่าดูดเลือดบินเข้าถ้ำหมีมา มันก็หยุดอยู่บนชะง่อนหินที่ยื่นออกมาจากผนังสูง

กิ้งก่าดูดเลือดตัวนั้นบอบช้ำสาหัสจนไม่อาจขยับเท้าทั้งสี่ได้ก็จริง ทว่าสัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดยังคงทำให้มันอดไม่ได้ที่จะบิดตัวดิ้นรนสุดกำลัง จนถึงขั้นขับถ่ายทั้งหนักเบาออกมาอย่างเสียการควบคุม สัตว์จำนวนไม่น้อยล้วนอาศัยกลิ่นจากการขับถ่ายมาแบ่งแยกอาณาเขต เมื่อกลิ่นอายแปลกปลอมที่เด่นชัดเช่นนี้ปรากฏขึ้นในถิ่นของตน มีหรือที่หมีสีน้ำตาลขนทองจะไม่ค้นพบ

หลี่เฮ่าคิดเพียงว่าตามแผนแล้วการระเบิดสังหารกิ้งก่าดูดเลือดตัวเป็นๆ ในอีกหนึ่งชั่วยามให้หลังจะสามารถดึงดูดหมีสีน้ำตาลขนทองให้มาฆ่าซูเพียนจื่อได้ แต่เขากลับไม่ได้ตรองให้ละเอียดว่าซูเพียนจื่ออยู่ในสภาพแวดล้อมที่พิเศษ จึงเป็นเหตุให้หมียักษ์สองตัวพบเหยื่อล่อก่อนเวลาและอาละวาดขึ้นมาในทันที

วิหคกลไม่ใช่นกที่แท้จริง มันไม่มีสติปัญญาเพียงพอจะรับมือกับเหตุไม่คาดฝัน หลังจากที่หมียักษ์สองตัวเพียรกระโจนจากมุมต่างๆ ครั้งแล้วครั้งเล่า ในที่สุดวิหคกลตัวนั้นก็ถูกคว้าลงมาตะปบแหลกในกรงเล็บเดียว ส่วนกิ้งก่าดูดเลือดผู้อับโชคที่ถูกมัดอยู่บนนั้นก็ถูกจับฉีกกินไม่เหลือหลอ

กลิ่นเลือดอันฉุนแรงกำจายลอยมา ซูเพียนจื่อคาดเดาว่าข้างนอกคงมีสัตว์ป่าที่ดวงตกสักตัวเผลอเข้ามาแล้วถูกฆ่าตาย ในใจนางจึงหวังเพียงว่าหมียักษ์สองตัวกินเสร็จแล้วจะรีบๆ กลับไปนอนต่อ

นางลืมไปเสียสนิทว่า…บนร่างตนไม่มีกลิ่นเลือดก็จริงอยู่ แต่กลับมีกลิ่นสมุนไพรที่หมียักษ์ไม่ค่อยปลาบปลื้มนัก…

ติดตามตอนต่อไปวันที่ 21 ก.พ. 64