ทดลองอ่าน ผู้เป็นหนึ่งในใต้หล้า… คือข้าผู้เดียว บทที่ 7

ซูเพียนจื่อยืนตะลึงอยู่กับที่ รู้สึกว่าดวงอาภัพที่รังควานตนมาสิบกว่าปีคล้ายจะเริ่มจากไกลไปจนได้ ท่ามกลางความตื่นเต้นยินดีใหญ่หลวง นางจึงไม่ได้สังเกตเห็นร่างกายอันแข็งทื่อกับอารมณ์ตื่นตระหนกอันซับซ้อนในดวงตาโตคู่งามของฝูอวิ๋นที่อยู่ด้านข้าง

นี่ก็คือลิขิตของสวรรค์เบื้องบนกระมัง นึกไม่ถึงเลยว่าวันที่ต้องตัดสินใจเลือกจะมาถึงอย่างรวดเร็วและกะทันหันถึงเพียงนี้…

ฝูอวิ๋นยิ้มขื่นอยู่ในใจ พอเบือนหน้ามองไปหาสาวน้อยข้างกายที่กำลังดีอกดีใจจนลืมตัว ความคิดของมันก็จมลึกลงสู่ห้วงแห่งการต่อสู้ดิ้นรน…เมื่อสิบห้าปีก่อนตนทุ่มสุดกำลังยับยั้งเอาไว้คราหนึ่งแล้ว ครานี้ตนจะยับยั้งต่อไปดี หรือจะคล้อยตามสิ่งที่เรียกว่า ‘ลิขิตฟ้า’ นั้นดีเล่า

หากให้ซูเพียนจื่อได้ถือครองไร้นามแล้ว ท้ายที่สุดนางจะกลายเป็นเช่นไร เป็นผู้กอบกู้ใต้หล้าที่ทุกคนบนดินแดนพันเมฆาล้วนเคารพยกย่อง เป็นดาวช่วยชีวิตของทุกผู้คนในสกุลซูแห่งถ้ำพันจิ้งจอก หรือว่า…จะกลายเป็นเพชฌฆาตผู้ทำลายล้างโลก เป็นคนบาปของถ้ำพันจิ้งจอกรวมไปถึงดินแดนพันเมฆาทั้งหมด

ควรจะทำอย่างไรดี…

ตลอดสามวันถัดจากนั้น ซูเพียนจื่อล้วนอยู่ในอาการคึกคักลิงโลดสุดขีด กระทั่งแผนเอาคืนพวกซูเทียนหวา ซูม่านม่าน กับหลี่เฮ่าก็ยังวางพักไว้ก่อนชั่วคราว

เรื่องที่ทำให้นางตื่นเต้นยินดีช่างมีมากเหลือเกิน!

นางนำดอกซวีหมีที่ได้มาโดยบังเอิญให้ฝูอวิ๋นดู ฝูอวิ๋นก็แนะนำให้นางไปค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับดอกซวีหมีมาเพิ่มเติม ดอกซวีหมีที่สามารถเก็บรักษาหมียักษ์สีน้ำตาลขนทองได้ถึงสองตัวจะต้องไม่ใช่สายพันธุ์สามัญเป็นอันขาด

ซูเพียนจื่อหมกตัวอยู่ในคลังตำราหนึ่งวันเต็มๆ ในที่สุดก็พบเนื้อความเกี่ยวกับดอกซวีหมีในบันทึกของคนรุ่นก่อนซึ่งมีสภาพเก่าคร่ำคร่าเล่มหนึ่ง

หากเนื้อความที่บันทึกไว้เป็นความจริง เช่นนั้นนางก็กำไรมหาศาลแล้วคราวนี้!

ในบันทึกระบุว่า…ดอกซวีหมีแบ่งออกเป็นสายพันธุ์สามัญกับสายพันธุ์เซียน โดยดอกซวีหมีสายพันธุ์สามัญก็เป็นบุปผาทิพย์ที่มีระดับขั้น ตัวดอกมีสีขาวบริสุทธิ์ ภายในมีพื้นที่ลับที่ไม่ใหญ่นัก ตามระดับขั้นโดยกำเนิดแล้ว พื้นที่ลับของดอกซวีหมีขั้นหนึ่งมีขนาดเทียบเคียงได้กับกล่องเครื่องประทินโฉมหนึ่งกล่อง ส่วนพื้นที่ลับของดอกซวีหมีขั้นเจ็ดจะมีขนาดเท่ากับห้องเล็กๆ หนึ่งห้อง

ผิดกับดอกซวีหมีสายพันธุ์เซียนซึ่งมีพื้นที่ลับอย่างน้อยเท่ากับคฤหาสน์ขนาดย่อมหนึ่งหลังเลยทีเดียว อีกทั้งหากเสาะพบวิธีการที่ถูกต้องก็อาจขยายพื้นที่ลับได้ตามลำดับ ทว่าวิธีการนี้คืออะไร ในบันทึกไม่ได้เอ่ยถึง

ดอกซวีหมีในมือของซูเพียนจื่อตั้งแต่ต้นก็เก็บหมีสีน้ำตาลขนทองได้ถึงสองตัว นี่คือดอกซวีหมีสายพันธุ์เซียนอย่างเห็นได้ชัด!

ความรู้สึกของซูเพียนจื่อหลังอ่านบันทึกจบนั้นไม่ต่างจากคนที่เดินถนนอยู่แล้วเก็บทองได้หนึ่งก้อน ทั้งยังไม่ทันจะดีใจเสร็จก็มีคนมาบอกว่าทองก้อนนั้นที่แท้ยังเป็นวัตถุโบราณมูลค่ามหาศาลอีกด้วย เรียกได้ว่าหลับฝันอยู่ก็ยังต้องหัวเราะจนตื่นแน่