ทดลองอ่าน ผู้เป็นหนึ่งในใต้หล้า… คือข้าผู้เดียว บทที่ 7

ซูเพียนจื่อเงี่ยหูสดับฟังเสียงคำรามของสัตว์ป่าที่แว่วเป็นระลอกมาจากด้านในของป่าร้อยสัตว์อยู่สักพัก จนกระทั่งแน่ใจว่าละแวกใกล้เคียงไม่มีอันตรายแล้ว นางจึงเริ่มขยับมือเท้าช้าๆ ก่อนจะเดินออกมาจากด้านในของโพรงถ้ำ

ในถ้ำหมียังคงมีกลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยวนอยู่ พอนึกถึงสัตว์ป่าดวงตกตัวนั้นที่ทำให้นางเกือบจะถูกจับได้ไปด้วย ซูเพียนจื่อก็อดอยากรู้ไม่ได้ว่าที่แท้มันคือตัวอะไร จึงได้กินดีหมีหัวใจเสือ บุกเข้าถ้ำหมีมาอย่างอาจหาญเช่นเดียวกับนาง

สาวน้อยอยู่ในถ้ำมานานจนปรับสายตากับแสงสลัวภายในถ้ำได้พอสมควรแล้ว หลังจากจุดไต้ขึ้นอย่างระมัดระวัง นางก็มองสำรวจสภาพภายในถ้ำอย่างละเอียด ไม่ช้าก็พบคราบเลือดเป็นด่างดวงกับวิหคกลที่แหลกเป็นชิ้นๆ อยู่บนพื้น

วิหคกล?

ครึ่งปีกว่ามานี้ซูเพียนจื่อขยันอ่านตำราเป็นอย่างยิ่ง จึงไม่ต้องใช้เวลานานนักก็ชี้ขาดได้ว่าเศษเหล็กกองนี้คือเครื่องร่อนขนาดเล็กที่มีมูลค่าสูงเอาการชนิดหนึ่ง และมีนามอันโด่งดังว่า ‘วิหคกล’

ของพรรค์นี้ไม่สมควรมาปรากฏให้เห็นในสถานที่เช่นป่าร้อยสัตว์ อีกทั้งศิษย์ระดับล่างทั่วๆ ไปก็ไม่มีใครมีทุนรอนพอจะใช้ไหว

นางพิจารณาเศษกระดูกที่ยากจำแนกชิ้นส่วนกับคราบเลือดเหนียวข้นสีเขียวอมฟ้าที่อยู่บนพื้นต่อ…ในป่าร้อยสัตว์มีเพียงสัตว์ที่ยังชีพด้วยการดูดเลือดอยู่ไม่กี่ชนิดจึงจะมีเลือดเป็นสีนี้ และเลือดของพวกมันก็มีกลิ่นคาวเข้มข้นเป็นพิเศษ

เพียงมองดูสิ่งของที่อยู่บนพื้น ซูเพียนจื่อก็พลันนึกถึงความรู้สึกชอบกลที่เหมือนถูกจับตามาตลอดทาง

มีคนคิดจะลอบทำร้ายข้า! ซูเพียนจื่อเข้าใจแจ่มแจ้งแทบจะในทันที

อีกฝ่ายใช้วิหคกลนำพาสัตว์ดูดเลือดตัวหนึ่งมายังที่ซ่อนของนาง จากนั้นก็จะใช้มันชักนำหมีสีน้ำตาลขนทองให้มาโจมตีนางอีกทอดหนึ่ง เพียงแต่เกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นบางอย่าง วิหคกลถูกหมีสีน้ำตาลขนทองสองตัวพบเข้าก่อนเวลา นางจึงโชคดีไม่เปื้อนเลือดซึ่งมีกลิ่นคาวดึงดูดสัตว์ป่าเป็นพิเศษ ทำให้พ้นภัยที่แสนจะอันตรายนั้นมาได้

นางนึกต่อไปถึงเรื่องที่ซูเจินเจินแตกหักกับนางเมื่อหนึ่งเดือนเศษก่อนหน้านี้ ตอนนั้นมีคนปลอมตัวเป็นนางไปหลอกลวงซูเจินเจิน อีกทั้งผู้ที่ปลอมตัวเป็นนางยังมีฝีมือแปลงโฉมที่สูงส่งยิ่ง แม้กระทั่งซูเจินเจินที่อยู่ร่วมกันทุกเช้าค่ำก็ยังไม่พบพิรุธ

นางกับฝูอวิ๋นเคยวิเคราะห์ดูคร่าวๆ แล้ว นี่น่าจะเป็นเพราะฝ่ายตรงข้ามใช้ของวิเศษระดับสูงมาแปลงโฉม

ของวิเศษจำพวกนี้ไม่ใช่จะได้มากันง่ายๆ มีแต่ศิษย์ระดับสูงบางส่วนเท่านั้นที่สามารถถือครอง ทว่าศิษย์ระดับสูงต่างทะนงในฐานะ ย่อมจะไม่มาทำเรื่องไร้สาระเช่นการกลั่นแกล้งขยะที่ไม่อาจฝึกวิชายุทธ์อย่างนาง ส่วนศิษย์ระดับกลางทั่วๆ ไปก็ไม่มีทุนรอนจะใช้ของวิเศษระดับสูงสักหน่อย เช่นนั้นก็น่าจะเป็นใครบางคนที่อาศัยว่ามีภูมิหลังพิเศษ จึงได้ของวิเศษที่ไม่สอดคล้องกับพลังวัตรมาครอบครองอย่างง่ายดาย

เรื่องนี้มั่นใจได้แปดเก้าส่วนว่าเป็นฝีมือของซูเทียนหวากับซูม่านม่านสองคนนั้น พวกเขามีฐานะไม่ธรรมดา ทั้งเป็นศิษย์ที่ได้รับความสำคัญอย่างมาก หากจะหาของวิเศษระดับสูงมาใช้สักสองสามชิ้นก็น่าจะง่ายดายยิ่ง