ทดลองอ่าน ผู้เป็นหนึ่งในใต้หล้า… คือข้าผู้เดียว บทที่ 7

อีกอย่างความรู้สึกสะพรึงที่ครู่ก่อนถูกหมียักษ์กักอยู่ในถ้ำซ้อนถ้ำ แล้วถูกไล่ตะปบเปะปะอยู่พักใหญ่นั้น จนตอนนี้นึกถึงนางก็ยังคงเข็ดขยาด หากสามารถเปลี่ยนไปอยู่ในที่ซึ่งดีกว่าและปลอดภัยกว่า นางก็ต้องการเป็นที่สุด

ซูเพียนจื่อเตรียมพร้อมแล้วก็ค้นเทียนไขเล่มหนึ่งจากในกองสัมภาระออกมาจุดสว่าง จากนั้นก็สูดหายใจเข้าลึกๆ หลายหนแล้วมุดศีรษะเข้าไปในโพรงถ้ำหินซึ่งทอดตัวสู่ใต้ดินนั้น

โพรงถ้ำแห่งนี้เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ เส้นทางด้านในจึงประเดี๋ยวกว้างประเดี๋ยวแคบ ผนังถ้ำก็หยาบตะปุ่มตะป่ำ ซูเพียนจื่อคลานไปได้ไม่เร็วนัก เคราะห์ดีว่าน้ำสมุนไพรที่ชโลมไว้บนร่างได้ผลชะงัด มดแมลงในถ้ำพอสูดได้กลิ่นอันน่าพรั่นพรึงนี้ตั้งแต่ไกลก็พากันหลบลี้หนีห่าง ตลอดทางจึงนับได้ว่าราบรื่น

โพรงถ้ำนี้ยาวแสนยาว ให้ความรู้สึกคล้ายทอดคดเคี้ยวลงสู่ด้านล่าง ซูเพียนจื่อชักไม่แน่ใจว่าตนคลานอยู่นานเท่าไรแล้ว รู้แต่เพียงว่าคลานจนหอบฮักก็ยังไปไม่ถึงปลายทางเสียที

สาวน้อยคะเนว่าตนน่าจะคลานไปอย่างน้อยก็หลายร้อยฉื่อแล้ว ยังดีที่ไม่รู้สึกอุดอู้แต่อย่างใด อีกทั้งเมื่อนางคลานลึกเข้าไปเรื่อยๆ ก็ยังสูดได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ที่สดชื่นด้วย

กลิ่นหอม? ในถ้ำหินแห่งหนึ่งมีกลิ่นหอม?! จะต้องมีของดีอยู่เป็นแน่!

เพียงสูดหายใจเข้าลึกๆ สองหน ซูเพียนจื่อก็รู้สึกว่าจมูกที่ถูกเคี่ยวกรำด้วยกลิ่นพิกลของสาบสัตว์ผสมสมุนไพรมากว่าครึ่งค่อนวันของตนเริ่มกลับมาทำงานเป็นปกติขึ้นจนได้ นางจึงคลานต่อไปข้างหน้าอย่างมีกำลังใจยิ่งกว่าเดิม

ในขณะที่กลิ่นหอมนั้นเข้มข้นขึ้นทุกที เบื้องหน้าสายตาของซูเพียนจื่อก็พลันสว่างวาบ ถ้ำหินตรงหน้าโปร่งโล่งขึ้นทันตา ทั้งยังมีแสงจันทร์สุกสกาวลำหนึ่งสาดตรงจากด้านบนลงมาอาบดอกไม้สดต้นหนึ่งที่กำลังบานสะพรั่งอยู่บนพื้น!

ภาพที่ได้เห็นอยู่ในสายตาขณะนี้อัศจรรย์ดุจห้วงฝัน ท่ามกลางกลิ่นหอมระรวยซึ่งอบอวลไปทั่วถ้ำหินอันโล่งว่างนี้คือหินย้อยแต่ละแท่งที่แขวนดิ่งลงมาจากด้านบนของถ้ำ น้ำหยดแล้วหยดเล่าที่หยาดลงจากเสาหินย้อยเหล่านั้นรวมกันเป็นแอ่งเล็กๆ ซึ่งกว้างราวหนึ่งฉื่อแอ่งหนึ่ง เมื่อได้แสงจันทร์จากเพดานถ้ำฉายตกกระทบผิวน้ำ ระลอกแสงก็สะท้อนประกายกลับไปยังเสาหินย้อยที่อยู่ด้านบน ก่อเกิดเป็นแสงเงาอันพร่าพรายดุจห้วงฝันดั่งภาพมายา

กระนั้นสิ่งที่สะดุดตาที่สุดในถ้ำก็ยังคงเป็นดอกไม้ที่บานสะพรั่งอยู่ในแอ่งเล็กๆ ต้นนั้น

ดอกไม้นี้มีรูปลักษณ์คล้ายดอกบัวทว่าก็คล้ายดอกโบตั๋น โคนกลีบมีสีม่วงอ่อนๆ ก่อนจะจางลงเรื่อยๆ จนเป็นสีขาวเมื่อสุดปลายกลีบ กลีบดอกอันแสนบางเฉียบนี้คล้ายดั่งถูกแกะสลักขึ้นจากหยกเนื้องามที่วาวใส

ภายใต้แสงจันทร์ฉาย เกสรสีเขียวแกมเหลืองอ่อนตรงใจกลางดอกนั้นเรืองระยับด้วยรัศมีปานทองคำ ทั้งถูกกระหวัดวนด้วยไอหมอกสีทองรางๆ ใบบางดุจหยกเขียวชั้นเลิศรูปหัวใจแต่ละใบที่อยู่ถัดลงไปก็ล้วนเปล่งประกายจับตาภายใต้รัศมีจันทร์

ดอกไม้ดอกนี้ไม่ต้องถามก็รู้ได้ว่าไม่ใช่สายพันธุ์สามัญเป็นอันขาด