ทดลองอ่าน ผู้เป็นหนึ่งในใต้หล้า… คือข้าผู้เดียว บทที่ 8

ซูเพียนจื่อสะท้านไปทั้งร่าง มีอาการคล้ายเพิ่งตื่นจากห้วงฝัน นางกระชับกำไลแขนทองเหลืองที่ถืออยู่ในมือวงนั้นให้แน่น ก่อนจะโพล่งตอบอีกอย่าง “ข้าอยากจะได้ชิ้นนี้”

นับตั้งแต่นางย่างเท้าเข้ามาในคลังสมบัติ ในที่สุดเสียงที่เคยแว่วอยู่ข้างหูนั้นก็เปลี่ยนเป็นสุดแสนจะแจ่มชัด มันกำลังพูดกับนางว่า ‘มาตรงนี้สิ ข้ากำลังรอเจ้าอยู่ หาข้าให้พบ แล้วข้าจะมอบพลังเหนือใครให้แก่เจ้า!’

นางเดินตามเสียงมาโดยไม่รู้สึกตัว จากนั้นก็ได้เห็นกำไลแขนทองเหลืองวงนี้

เมื่อกุมมันไว้ในมือ นางก็เหมือนได้ยินเสียงพรูลมหายใจอย่างโล่งอกเป็นที่สุด ราวกับพลันเสาะพบส่วนที่ขาดหายไปจากร่างกายของตน ทำให้นางไม่อยากที่จะคลายมือจากมันอีกเลย

“กำไลแขนวงนี้น่ะหรือ” ซูป๋ออวิ๋นเหลือบตาไปอ่านคำบรรยายบนผนังสำริดข้างชั้นวาง มีอักษรบรรยายอย่างเรียบง่ายแค่เพียงไม่กี่ตัว…

‘กำไลแขนเจ็ดดารา ผู้มีวาสนาย่อมได้ครอง’

นอกเหนือจากนี้ก็ไม่มีคำชี้แจงใดๆ เกี่ยวกับประโยชน์ใช้สอย วิธีใช้งาน หรือระดับอานุภาพของมันเลย

“ให้ข้าดูหน่อยได้หรือไม่” ซูป๋ออวิ๋นไม่ค่อยเห็นดีเห็นงามกับของชิ้นนี้นัก วิเคราะห์ตามหลักเหตุผลโดยทั่วไปแล้ว สิ่งที่วางอยู่ด้านนอกใกล้กับทางเข้าคลังสมบัติมากที่สุดควรจะเป็นของที่มีคุณค่าต่ำที่สุด กำไลแขนทองเหลืองวงนี้แม้มีพลังอาคมแผ่ซ่านออกมาอยู่บ้าง ทว่าก็แสนจะอ่อนแรง ตามความรู้สึกของเขาแล้วอย่างมากมันก็เป็นได้แค่ของวิเศษระดับต่ำชิ้นหนึ่งเท่านั้น

ซูเพียนจื่อลังเลอยู่ชั่วครู่จึงได้ฝืนใจมอบกำไลแขนวงนั้นลงบนมือของซูป๋ออวิ๋น ทันทีที่กำไลแขนเพิ่งจะห่างจากมือของนางไป นางก็สัมผัสได้ว่าในใจท่วมท้นด้วยความรู้สึกโหวงเหวงอันรุนแรง ทรมานใจเป็นอย่างยิ่ง ทว่าเหตุนี้ก็ทำให้หัวสมองของนางพลันได้สติ นึกขึ้นได้ว่าเป้าหมายเพียงหนึ่งเดียวที่ตนเข้ามาในคลังสมบัติก็เพื่อจะตามหาไร้นาม

จะบอกว่ากำไลแขนวงนี้ก็คือไร้นามอย่างนั้นหรือ ล้อเล่นอะไรกัน หาง่ายเกินไปแล้วกระมัง

ซูเพียนจื่อแคลงใจยิ่งนัก เพราะรู้สึกว่าความเป็นไปได้นี้ต่ำจนแทบจะเป็นศูนย์

ให้ซูป๋ออวิ๋นผ่านตาสักหน่อยก็ดีเหมือนกัน อย่างไรฝูอวิ๋นก็เคยบอกว่าไม่ใช่ทุกคนจะสามารถถือครองไร้นามได้ ต่อให้กำไลแขนวงนี้ใช่ไร้นามจริงๆ หากไม่ใช่สิ่งที่ควรจะเป็นของเขา เขาก็ชิงเอาไปไม่ได้อยู่ดี