ทดลองอ่าน ฝ่าบาททรงพระเจริญหมื่นปี บทที่ 27-4

เมิ่งถิงฮุยพลันช้อนตาขึ้นมองเขา เสียงกลับเบาหวิวดุจปุยสีขาวของเมล็ดหลิวที่ปลิวไปตามสายลม “ถ้าเรื่องนี้สำเร็จ ท่านต้องการผลประโยชน์อะไร”

ท้องถนนยามราตรีเต็มไปด้วยเงามืดสั่นไหว เหลือเพียงเสียงลม

คำถามนี้ของนางทำให้อิ่นชิงนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงกล่าวช้าๆ “ผู้สอบได้บัณฑิตเอกชั้นรองส่วนใหญ่จะต้องไปรับตำแหน่งที่อำเภอหรือเมืองที่อยู่ชายแดนห่างไกล ผู้น้อยอยากเป็นขุนนางในเมืองหลวง ถ้าไม่อาจรั้งอยู่เมืองหลวง จะดีที่สุดถ้าได้ไปรับตำแหน่งที่อำเภอหรือเมืองใดในเฉาอันเป่ยลู่”

เมิ่งถิงฮุยฟังจนจบด้วยสีหน้าสงบนิ่ง ในใจยิ่งมั่นใจว่าเขาเป็นคนฉลาด

เปลี่ยนเป็นคนธรรมดาทั่วไป หากต้องการใช้สิ่งนี้เพื่อแสวงหาผลประโยชน์ส่วนตัว จะต้องเอ่ยปากขอตำแหน่งที่ยากจะได้มาอย่างแน่นอน เขาต้องสิ้นเปลืองความคิดใช้ความพยายามไปมากกว่าจะได้จดหมายเหล่านี้มา และต้องสิ้นเปลืองสมองเอาจดหมายมามอบให้กับนางในเวลานี้ แต่กลับเพียงเอ่ยปากขอให้ได้เป็นขุนนางอยู่ในเมืองหลวงซึ่งเป็นเรื่องที่แปดเก้าส่วนจะต้องเป็นเช่นนั้นอยู่แล้ว เห็นได้ชัดว่าความตั้งใจเดิมของเขาหาได้ต้องการใช้จดหมายเหล่านี้มาเพื่อมุ่งแสวงหาตำแหน่งสูง และเขาก็ไม่ได้ต้องการอาศัยสิ่งนี้มาใกล้ชิดพึ่งพานาง แต่ถึงกระนั้นถ้าเขาไม่ต้องการผลประโยชน์อะไรเลยจะยิ่งแสดงให้เห็นถึงความจริงใจของเขามากขึ้นหรือ เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้ต้องการผลประโยชน์ แต่กลับแสร้งทำเป็นว่าเพื่อความมั่นใจที่จะได้ตำแหน่งขุนนางในเมืองหลวงจึงมา ‘ประจบ’ นางในเวลาเช่นนี้

ในใจของนางแม้จะคิดเช่นนี้ แต่ใบหน้ากลับแสร้งแสดงท่าทีว่าเชื่อคำพูดของเขา จึงพยักหน้าบอก “ขอให้ข้าได้ไตร่ตรองดูให้ดีก่อน”

อิ่นชิงก็ไม่พูดร่ำไร ประสานมือบอก “เช่นนั้นผู้น้อยก็ขอบคุณใต้เท้าเมิ่ง ไม่รบกวนใต้เท้าแล้ว”

เมิ่งถิงฮุยผงกศีรษะน้อยๆ หมุนตัวเดินจากไป

แสงสลัวสาดส่องเงาร่างของคนสองคนบนแผ่นหินสีเขียวอมดำที่ใต้ฝ่าเท้านางให้ทอดยาวออกไป หลังจากนางเดินไปได้ไม่กี่ก้าว กลับพบว่าเขายังคงยืนนิ่งอยู่ข้างหลังนางไม่ขยับ

ชั่วขณะนั้นนางอดรนทนไม่ไหวหันหน้ากลับไปมอง กลับเห็นเขาหันหลังเดินจากไปพอดี

นับแต่เข้าราชสำนักมา พบคนมานับไม่ถ้วน ไม่ว่าเรื่องเล็กเรื่องใหญ่นางไม่เคยไม่สบายใจ แต่ตอนนี้นางกลับรู้สึกว่าในใจของนางไม่มีความมั่นใจเพราะบัณฑิตจิ้นซื่อใหม่ผู้นี้

คนเรามีชีวิตอยู่ชาติหนึ่งย่อมต้องมีความมุ่งหวัง แม้แต่ตัวนางเองตอนนั้นที่เข้าราชสำนักก็เพราะในใจมีความมุ่งหวัง

แต่ท่าทางของเขาไม่เหมือนมุ่งหวังในตำแหน่งขุนนาง ไม่เหมือนมุ่งหวังทรัพย์สินเงินทอง ยิ่งไม่เหมือนมุ่งหวังตัวนางผู้นี้

ที่แท้แล้วเขามุ่งหวังสิ่งใดกันแน่

ติดตามตอนต่อไปวันที่ 21 เม.ย. 67