ทดลองอ่าน ฝ่าบาททรงพระเจริญหมื่นปี บทที่ 28-4

นางกลับกล้าเชื่อผู้อื่นง่ายๆ เอาจดหมายเหล่านั้นมาแล้วก็โหมกลองรุกเข้าโจมตีก็ไม่กลัวว่าจะหลงกลผู้อื่น ดีที่ครั้งนี้อิ่นชิงผู้นั้นไม่มีท่าทีที่จะทำร้ายนาง แต่ก็เพราะจุดนี้ถึงทำให้เขาไม่อาจเกิดความรู้สึกที่ดีต่อคนผู้นี้ได้

หลายปีที่นางเข้าราชสำนักมาต้องผ่านพายุลมฝนมาไม่น้อย แต่เรื่องใดบ้างที่เขาควบคุมไม่ได้ นางไม่ว่าจะรุกถอย ก้มหน้าเงยหน้า ทั้งหมดล้วนอยู่ในการควบคุมของเขา ไหนเลยจะยอมให้ผู้อื่นเข้ามาสอดแทรกก้าวก่ายได้

มือน้อยของนางยังคงแตะอยู่ที่หน้าอกด้านซ้ายของเขา ในฝันปลายนิ้วกระตุกน้อยๆ เป็นระยะ คล้ายกลัวเขาจะจากไป คิดจะจับเขาไว้ไม่ให้เขาขยับตัวเช่นนั้น

เขาอดใจไม่อยู่ขยับเข้าไปจุมพิตนาง

แม้จะไม่อาจตัดใจ แต่กลับไม่อาจไม่จากไป

คืนนี้เป็นคืนวันชีซี เขาเห็นนางหัวเราะอย่างเต็มที่เช่นนี้ได้ในใจก็พลอยเบิกบานไปด้วย เขารู้ดีนางโดดเดี่ยวลำบากยากแค้นมาตั้งแต่เด็ก เกรงว่ายี่สิบปีมานี้นางไม่เคยร่วมขอพรในเทศกาลฉีเฉี่ยวกับมารดาพี่สาวน้องสาวที่บ้านเหมือนหญิงสาวทั่วไป คืนนี้ได้ใช้เทศกาลชีซีเป็นข้ออ้างไปเที่ยวเล่นในเมืองกับเหล่าขุนนางหญิงกลุ่มหนึ่ง คิดว่านางคงสนุกมาก จึงได้ดื่มสุราไปมากมายเพียงนี้โดยไม่คำนึงถึงสิ่งใด เมามายจนแม้แต่ ‘เกียรติยศหน้าตาของขุนนาง’ ก็ไม่สนใจแล้ว

ตอนวางนางลงแล้วลุกขึ้น นางขยับตัวไปมาอย่างไม่สงบ แต่ก็พลิกตัวหลับสนิทไป

เขาผลักประตูเดินออกไป นึกถึงคำพูดที่นางเคยพูดกับเขา ในดวงตาที่เคร่งขรึมทั้งสองคล้ายอาบย้อมด้วยหมึกอีกชั้นหนึ่ง

ถ้าวันหนึ่งข้างหน้านางได้รู้ว่าบิดามารดาของตนเป็นใคร ยังจะมีความปรารถนาเช่นในตอนต้นหรือไม่…อยู่เคียงข้างเขา ดูเขาสร้างบ้านเมืองให้เข้มแข็ง ดูเขาสร้างความผาสุกให้อาณาประชาราษฎร์ ดูเขาสร้างความสงบสุขให้แผ่นดิน

ท้องฟ้ายามราตรีสีอีกาดุจมีฝาครอบปิดลงมา กดดันจนลมหายใจของเขาหนักขึ้น มีเสียงหวงปอดังมาแต่ไกลในเวลาที่ประจวบเหมาะพอดี “ฝ่าบาท” เสียงนี้เรียกสติของเขากลับมาอีกครั้ง

ทุกคนในจวนสกุลเมิ่งขลาดกลัวไม่กล้าส่งเสียง เพียงมองส่งเขาจนออกจากเรือน จากนั้นจึงปิดประตูดับโคมไฟ

(ติดตามต่อได้ในฉบับเต็มเดือน เมษายน 2567)