ทดลองอ่าน พันคีรีกาลวสันต์ บทที่ 1

เยี่ยซวี่อวี่ยื่นมือไปผลักประตูรถม้าให้เปิดออก

ชิงโถวงงงัน

ที่แท้แม่นางน้อยเยี่ยแต่งกายเป็นบุรุษ มัดผมด้วยแถบผ้าสีเขียวอมดำ สวมชุดคลุมยาวคอกลมแขนแคบสีเทาหม่น สวมรองเท้าหุ้มแข้งสีดำ ตอนลงจากรถม้ายังหิ้วห่อสัมภาระติดมือมาด้วย

มองดูแล้วเหมือนนางจะแต่งกายเช่นนี้มาหลายปี คุ้นเคยดีแล้ว ยามเดินจังหวะก้าวเบาแต่มั่นคง สีหน้าท่าทางแลดูสงบนิ่ง

ถ้าไม่ใช่รู้ถึงฐานะของนางแล้ว ชิงโถวเห็นแล้วยังเข้าใจว่าเป็นหนุ่มน้อยคนหนึ่ง หลังจากได้สติกลับคืนมาก็รีบก้าวเข้าไปหมายจะรับห่อสัมภาระจากนาง กลับเห็นนางยิ้มให้เขา พยักหน้าน้อยๆ แต่ไม่ได้ยื่นของให้ ยังคงเดินต่อไปข้างหน้า ขึ้นบันไดอย่างรวดเร็วแล้วเดินเข้าประตูใหญ่ไป

เผยจี้ผู้ว่าการเขตเวยหย่วนยามนี้กำลังอ่านหนังสือใต้แสงเทียนอยู่ในห้องหนังสือ ทันทีที่ทราบว่าคนมาถึงอย่างปลอดภัย ในที่สุดก็รู้สึกโล่งใจ เมื่อคิดถึงว่านางเดินทางมาไกลคงจะเหน็ดเหนื่อยอ่อนล้า ไม่สะดวกที่จะพบกันในทันที จึงสั่งคนไปบอกเฮ่อซื่อ^* จัดการให้แขกได้พักผ่อนก่อน

เฮ่อซื่อเป็นคนที่ชุยซื่อมารดาของหลานชายเขาพามาจากบ้าน เขาเองอายุหกสิบกว่าปี ภรรยาถึงแก่กรรมไปหลายปีแล้ว เรื่องภายในบ้านล้วนมอบให้เฮ่อซื่อดูแลทั้งหมด สกุลชุยเป็นวงศ์ตระกูลใหญ่มีชื่อเสียง เฮ่อซื่อย่อมมีความสามารถและประสบการณ์ ดูแลจวนผู้ว่าการเขตที่อยู่ห่างไกลและมีจำนวนคนในครอบครัวไม่มากหลังหนึ่งเป็นเรื่องง่ายดายยิ่ง

เฮ่อซื่อพาเยี่ยซวี่อวี่ไปยังห้องพัก หลังจากชำระล้างเหงื่อและฝุ่นละอองจากการเดินทางแล้ว เตรียมจะผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าไปพบเจ้าบ้านแห่งนี้ เยี่ยซวี่อวี่ก็พบว่ามีเสื้อผ้าสตรีจำนวนหนึ่งวางอยู่ข้างหีบเสื้อผ้าหีบหนึ่งในห้อง เห็นชัดว่าจัดเตรียมไว้ให้นาง

เยี่ยซวี่อวี่รู้ถึงหลักเหตุผลที่ว่าแขกควรคล้อยตามเจ้าบ้าน จึงวางชุดบุรุษที่เดิมจะสวมใส่ลงแล้วเปลี่ยนมาใส่ชุดสตรี

เฮ่อซื่อพาสาวใช้มาเชิญนางไปกินอาหาร อีกฝ่ายพูดด้วยรอยยิ้ม “ข้างนอกลมแรงและหนาวมาก หนาวจนหูคนแทบจะหลุดออกมา แม่นางน้อยเดินทางไกลมาด้วยความยากลำบาก คงเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้า คืนนี้กินอาหารแล้วก็รีบพักผ่อนเถิด ผู้ว่าการสั่งให้ข้ามาถ่ายทอดคำพูด พบหน้ากันพรุ่งนี้ก็ไม่ช้าไป”

เสื้อผ้าของนางเรียบง่าย รอยยิ้มสนิทสนมเป็นกันเอง แต่ดวงตากลับสุกใสแวววาว ซ่อนประกายฉลาดเฉียบแหลมไว้หลายส่วน

“ขอบคุณท่านผู้อาวุโสที่รักและเมตตา รบกวนท่านป้าแล้ว ตอนพลบค่ำข้ากินอาหารระหว่างทางมาแล้ว และข้าก็ไม่เหนื่อย ถ้าเผยกงสะดวก ข้าอยากไปเยี่ยมคำนับเร็วสักหน่อย”

เฮ่อซื่อไม่ทัดทานอีก เขี่ยไส้เทียนให้สว่าง ก่อนจะสั่งสาวใช้ที่ติดตามมาด้วยเกล้าผมให้นาง เสร็จเรียบร้อยก็ลอบมองประเมินหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้า

นางดูแตกต่างจากตอนเพิ่งมาถึงอย่างสิ้นเชิงราวกับเป็นคนละคน สวมกระโปรงหรูฉวินดูสดใสงดงามภายใต้แสงไฟ

ได้ยินว่าสตรีผู้นี้ไร้บิดามารดาและไม่รู้มีความเป็นมาเช่นไร แม้หลายปีก่อนจะเคยติดตามท่านปู่ที่รับเลี้ยงดูนางมาที่นี่ เฮ่อซื่อก็เคยคลุกคลีกับนางอยู่ระยะหนึ่ง รู้ว่าอีกฝ่ายรู้กาลเทศะยิ่ง…จำได้ว่าตอนนั้นใต้เท้าไม่ให้นางออกไปข้างนอก นางก็วาดภาพอยู่ในห้องทั้งวันตั้งแต่เช้ายันค่ำ มือหนาวจนชาก็ไม่วางพู่กัน แต่ตอนนั้นจะอย่างไรก็ยังเด็ก บุคลิกอุปนิสัยยังไม่แน่ชัด มาบัดนี้ไม่ได้พบหน้ากันหลายปีแล้ว ไม่รู้อุปนิสัยเปลี่ยนไปเช่นไรบ้าง

ไม่ใช่เฮ่อซื่อคิดมาก ทว่าการแต่งงานไม่ใช่เรื่องเล็ก นางรักนายน้อยของนางมาก ดังนั้นจึงเลี่ยงไม่ได้ที่จะใส่ใจเป็นพิเศษ คืนนี้หลังจากลอบสังเกตดูแล้วพบว่าเมื่อเติบโตขึ้นสตรีสกุลเยี่ยผู้นี้ไม่ว่าจะเป็นรูปร่างหน้าตา การศึกษาอบรม และมารยาทล้วนไร้ที่ติ

ถ้าจะหาข้อติออกมาให้ได้จริงๆ ก็คงเป็นเรื่องชาติกำเนิดที่ต่ำต้อยไปสักหน่อย

ทว่าในเมื่อนายท่านยอมรับ จึงไม่ใช่เรื่องที่ตนควรจะพิจารณา นางเองก็อายุมากแล้ว กำลังวังชานับวันยิ่งถดถอย กำลังตั้งตารอที่จะมีนายหญิงคนใหม่โดยเร็ว เวลานี้ในที่สุดก็สมความปรารถนาแล้ว

เฮ่อซื่อถอนสายตากลับ เดินเข้าไปช่วยจัดแขนเสื้อที่ยาวเพียงศอกกับสายรัดเอวให้หญิงสาวด้วยตนเอง นอกห้องสายลมยามราตรีโหมแรงและหนาวยิ่ง จึงนำผ้าคลุมไหล่กำมะหยี่ปักลายผืนหนาพันรอบไหล่ให้นางก่อนจะถอยออกมา ค้อมกายคำนับแล้วพูดอย่างนอบน้อมด้วยรอยยิ้ม

“เชิญแม่นางน้อยตามข้ามา”