ทดลองอ่าน พันคีรีกาลวสันต์ บทที่ 1

ในห้องหนังสือ ชายสูงวัยรูปร่างผอม หนวดเคราและคิ้วเป็นสีขาวไปแล้วครึ่งหนึ่งกำลังอ่านหนังสืออยู่ข้างแสงเทียน ครั้นมีเสียงฝีเท้าดังมาจากนอกประตู ได้ยินเฮ่อซื่อเคาะประตูบอกว่าสตรีสกุลเยี่ยมาเยี่ยมคำนับ ดวงตาของเขาก็พลันเปล่งประกาย เงยหน้าวางหนังสือลงทันที ทว่าขณะจะลุกขึ้นเขากลับหยุดชะงัก ยกมือขึ้นลูบหนวดเคราและผมให้เรียบ ก่อนจะจัดสาบเสื้อให้เรียบร้อย สุดท้ายก็นั่งตัวตรงวางหน้าเคร่งขรึม แล้วจึงเปิดปากสั่งให้คนเข้ามา

แม้อีกไม่นานหญิงสาวผู้นี้ก็จะกลายเป็นคนในครอบครัวแล้ว แต่เวลานี้ยังเป็นแขกและเป็นคนรุ่นหลังที่ไม่ได้พบหน้ากันมาหลายปี ไม่เหมาะจะให้นางมาเห็นท่าทางที่แต่งกายไม่เรียบร้อยของตน

เยี่ยซวี่อวี่เดินเข้ามาทำความเคารพชายชราซึ่งนั่งตัวตรงอยู่บนที่นั่งด้านตรงข้ามพลางเอ่ยเรียกเผยกงและกล่าวขอบคุณ

เผยจี้ไม่มีบุตรสาว เมื่อก่อนมีบุตรชายคนหนึ่ง แต่ชะตากรรมก็เป็นเช่นเดียวกับแม่ทัพเสินหู่น้องชายร่วมอุทรของเขา อาหลานทั้งสองคนทยอยเสียชีวิตในการศึกพลีชีพเพื่อบ้านเมืองครั้งนั้น เวลานี้ข้างกายแม้จะยังมีหลานชายนามว่าเซียวหยวนที่เขาเห็นเป็นดั่งบุตรชายแท้ๆ อีกคน แต่ก็ไม่ค่อยได้อยู่ด้วยกัน อีกทั้งหลานชายมีนิสัยเงียบๆ เก็บตัว เวลาเจอหน้ากันนอกจากถามสารทุกข์สุกดิบกับเรื่องงานแล้วก็ไม่มีเรื่องอื่นคุยเล่นกับเขาอีก กับผู้ใต้บังคับบัญชาและสหายร่วมงานที่อยู่ข้างกายก็ยิ่งเป็นไปไม่ได้ที่จะพูดคุยกันอย่างเปิดอก อาศัยอยู่ตามลำพังในที่ห่างไกลเช่นนี้มานานหลายปี จู่ๆ มีหญิงสาวดุจบุปผาดอกหนึ่งมาอยู่ตรงหน้า คำพูดที่คิดไว้ดิบดีเมื่อครู่ถูกโยนออกไปนอกสมองทั้งหมด รอยยิ้มผุดขึ้นมาที่หางตาโดยไม่รู้ตัว พยักหน้าติดๆ กันพลางบอกนางว่าไม่ต้องมากพิธี

“ปีนั้นเจ้าตามท่านปู่มาที่นี่ ข้าจำได้ว่าเจ้าเพิ่งจะตัวสูงเท่านี้…” เขายกมือเทียบกับโต๊ะหนังสือ “พริบตาเดียวเจ้าก็โตถึงเพียงนี้แล้ว เวลาผ่านไปดุจสายน้ำ เพียงเห็นคนหนุ่มสาวเติบโตไปตามครรลองชีวิต ข้าเองก็ผมขาว กลายเป็นไม้เน่าเปื่อยกระดูกเก่าผุโดยไม่รู้ตัวแล้ว”

อาจเป็นเพราะคิดคำนึงด้วยจิตใจที่หดหู่ นอกจากความดีใจแล้ว เขาก็ยิ้มพลางทอดถอนใจ

เยี่ยซวี่อวี่มองคนที่อยู่ตรงหน้า

ถ้ามองจากรูปลักษณ์ภายนอก ยากที่จะนึกภาพได้ว่าผู้ว่าการเขตชายแดนที่ค่อนข้างแก่ชราในชุดลำลองที่อยู่กลางแสงเทียนตรงหน้าผู้นี้ก็คืออัครเสนาบดีเผยในอดีตผู้นั้น เผยจี้ขุนนางผู้มีชื่อเสียงโด่งดังเคยกอบกู้พลิกสถานการณ์ที่เลวร้ายให้บ้านเมืองรอดพ้นจากการล่มสลาย

สิบหกปีก่อนได้มีการก่อกบฏที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในราชวงศ์ กองกำลังฝ่ายกบฏบุกรุดมาอย่างรุนแรงทำให้ราชสำนักรับมือไม่ทัน อดีตฮ่องเต้ลุกลี้ลุกลนหนีไปภายใต้การคุ้มครองขององค์รัชทายาทจิ่งเซิง จากนั้นเมืองหลวงก็ถูกยึด ในช่วงสถานการณ์คับขันอันตราย ท้องฟ้าถล่มผืนดินแตกแยก จิตใจผู้คนกระเจิดกระเจิง เผยจี้อดีตอัครเสนาบดีที่ในตอนนั้นได้ลาออกปลีกตัวจากแวดวงขุนนางกลับไปบ้านเกิดได้ก้าวออกมาทำหน้าที่เป็นเสาหลักกลางกระแสชล ระดมกำลังจากทุกฝ่าย สร้างความมั่นคงให้จิตใจผู้คน และไปยังสนามรบสั่งการโยกย้ายกำลังทหารด้วยตนเอง เขาได้รับการแต่งตั้งบรรดาศักดิ์อันกั๋วกง จากอดีตฮ่องเต้และได้เป็นอัครเสนาบดีอีกครั้ง ชื่อเสียงและบารมีเลื่องลือเป็นหนึ่งในใต้หล้า