ทดลองอ่าน พันคีรีกาลวสันต์ บทที่ 2

เหตุการณ์ในวันนั้นแม้จะผ่านมานานแล้วก็ยังคงเป็นหัวข้อสนทนาที่ผู้คนในเมืองหลวงภาคภูมิใจ ต่อมาเมื่อเจริญรุ่งเรืองถึงจุดสูงสุดก็เสื่อมถอยลง เมืองหลวงแตก บ้านเมืองผจญกับภาวะวิกฤต ทั้งหมดนี้ยิ่งกลายเป็นการหวนรำลึกถึงอดีตของผู้คน น่าเสียดายที่แม้ภาพวาดนี้จะมีชื่อเสียงไปทั่วใต้หล้า เป็นที่โปรดปรานของอดีตฮ่องเต้ ในใต้หล้าไม่รู้มีผู้คนมากมายเพียงใดที่ปรารถนาจะได้เห็นภาพวาดที่แท้จริง แต่ถึงที่สุดแล้วแก้วเจียระไนก็เปราะบางแตกง่าย วังวั่นซุ่ยถูกเผาท่ามกลางความวุ่นวายโกลาหลตอนเมืองแตกครั้งนั้น ภาพต่อเนื่องบนฝาผนังที่เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อและการทุ่มเทของเยี่ยจงหลีก็ถูกทำลายด้วยไฟที่แผดเผาเช่นกัน เหมือนดอกถานบานให้เห็นเพียงครู่เดียว นับแต่นั้นก็ไม่ดำรงอยู่ในแดนมนุษย์อีก

เผยเซียวหยวนไม่สนใจเรื่องภาพวาดมากนัก ตอนเยี่ยจงหลีมีชื่อเสียงโด่งดังเขายังไม่เกิด แต่ชื่อนี้เป็นตำนานมาก เขาย่อมเคยได้ยิน

ปีนั้นหลังจากผ่านวันปีใหม่ไปแล้วเยี่ยจงหลีแจ้งว่าป่วยและออกจากวัง นับแต่นั้นก็เป็นดั่งนกกระเรียนเข้าป่าเขา หายตัวไปไร้ร่องรอย จากนั้นก็เกิดเหตุจลาจลจากการก่อกบฏที่น่าตื่นตระหนกตกใจขึ้น ชีวิตมนุษย์ต่ำต้อยดุจมด หลังจากนั้นก็ไม่มีข่าวคราวเกี่ยวกับเยี่ยจงหลีอีกเลย คาดการณ์ว่าคงเสียชีวิตจากความวุ่นวายของภัยสงครามไปแล้ว

ทว่าแม้คนจะจากไป ภาพวาดที่รวมผลงานชิ้นเอกของเขาซึ่งคู่ควรที่จะสืบทอดต่อไปนับร้อยปีก็ถูกทำลายจากไฟสงครามไปแล้ว แต่เนื่องจากรูปแบบการวาดภาพของเขาได้เผยแพร่ออกไปอย่างกว้างขวาง ช่างวาดในกลุ่มชาวบ้านต่างเลื่อมใสเขาดั่งเทพเจ้า มาถึงทุกวันนี้หลังจากผ่านมาหลายสิบปีเขาก็ได้รับการกล่าวขานถึงราวกับจะเป็นเทพเซียนแล้ว ผู้คนกล่าวว่าเยี่ยจงหลีวาดมังกร สามารถเรียกเมฆเรียกหมอกได้ วาดภาพพระพุทธองค์ก็สามารถแสดงธรรมให้เวไนยสัตว์ได้

“เคยได้ยินชื่อของเขาขอรับ น่าจะไม่มีชีวิตอยู่แล้ว น่าเสียดายยิ่ง”

ท่านลุงร้อนใจเรียกเขากลับมา ทว่าที่พูดกลับเป็นเรื่องของบุคคลในอดีตผู้หนึ่งที่ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับเขาแม้แต่น้อย เผยเซียวหยวนรู้สึกแปลกใจแต่ก็ไม่ได้แสดงออกมา รู้ว่าน่าจะมีคำพูดตามมาจึงตอบไปเช่นนี้

ติดตามตอนต่อไปวันที่ 3 มี.ค. 69